Zombie vs. Ninja (1989)

De bodem van het afvoerputje.

Deze film is namelijk zó onfris. Eigenlijk bestaat dit product uit twee, hoogstwaarschijnlijk, onaffe en verschillende films. Beide absoluut niet de moeite waard, al moet gezegd dat het chinese(?) Karate Kid-verhaaltje de minst slechte is van de twee. De films zijn verweven tot één film door het montagemonster Ho himself. Gekker kan gewoon niet.

Ninja's met hoofdbanden waarop Ninja staat geschreven. Gekleed in fluoriserende vuilniszakken. I kid you not. De zombie's zien er zo mogelijk nog idioter uit. Ze bewegen namelijk als een soort breakdancers en verder is er aan hun uiterlijk niets veranderd. Ze dragen natuurlijk wel een starre blik in de ogen.

De soundtrack varieert van spagetti-deuntjes tot J.M. Jarre-meuk. De special effects zitten vol goofs en de acteerprestaties behoren tot de slechtste die ik ooit heb mogen aanschouwen. De vechtscenes van met name het amerikaanse(?) restmateriaal zijn ronduit beledigend.

Dit is een film die je gewoon moet overslaan. Het enige leuke aan deze film is namelijk de titel, die iets leuks insinueert.

Superslecht.

Èèèh, what's up doc?

Slechts enkele malen is de slechtheid die van deze film afstraalt overtroffen door een andere. Zombie Vs. Ninja wordt gekenmerkt door zijn op voorhand in elkaar gestuikte aard. Met Godfried Ho aan het roer is elke kans in feite al verkeken. Enkel de lachspieren zullen in hun handjes wrijven bij de aanvang van deze ongelooflijk mislukte kungfu-flick.

Allereerst maken we kennis met een opmerkelijk personage. Een begrafenisondernemer met een stel voortanden om U tegen te zeggen. En alsof dat niet genoeg was, werd bij het dubben dan ook nog eens de stem van Bugs Bunny gebruikt, zonder gekheid. Op elk moment, of het nu serieus of grappig bedoeld is, je verwacht steeds dat hij opeens een wortel bovenhaalt, wat nonchalant tegen een boom gaat leunen en het bekende bovenstaande zinnetje opzegt.

We vangen tevens direct een eerste glimp op van een drietal zombies, die in gevecht met Bugs zijn verwikkeld. Het ziet er niet te best uit. Ze lijken in de verste verte niet op de bloeddorstige wezens uit menig horrorfilm. Sterker nog, moest de plaats van het gevecht verschoven zijn naar een podium van een danswedstrijd, dan hadden ze wellicht de prijs voor beste robotdanser gewonnen. Want dat is het enige dat hen onderscheid van een gewone sterveling. Ze zwaaien aan een onvermoeibaar tempo in het rond, in de hoop dat de tegenstander sterft aan een zware verkoudheid.

Het verhaal is te onnozel voor woorden. De samenhang en relaties tussen de personages onderling is niet uitgewerkt en dus quasi onbestaand. Het is opmerkelijk hoe weinig aandacht naar dit aspect is uitgegaan. Het laatste halfuur was zelfs niets meer of minder dan één lange vechtscène! Moesten deze gevechten nog spannend zijn, je zou er mee akkoord kunnen gaan, maar dit is natuurlijk niet het geval. Als kijker verveel je je steendood.

Wat helaas nog meer opvalt is het acuut gebrek aan acteertalent. God mag weten waar Ho deze mensen gevonden heeft. Ze vallen om de haverklap uit hun rol en lijken met het hele filmgedoe aldoor de draak te steken. Het hoofdpersonage is één brok ergernis. De manier waarop hij lacht, beweegt of zelfs maar ademt is om tegen een muur op te lopen. De enige die ik 'graag' in beeld zag was uiteraard Bugs, die naast dat belachelijke stemmetje nog zijn volkomen potsierlijke uiterlijk heeft om op terug te vallen. Daarnaast lopen er ook wat Amerikanen rond op de set. Althans, die illusie wil men opwekken, want in geen enkele scène zijn de Amerikanen samen te zien met de rest van de Chinese cast.

De dialogen zouden voorgaand probleem voor een groot stuk kunnen opvangen, maar in plaats daarvan duwen deze de film nog dieper naar beneden. Stijf en zielloos is de beste manier om ze te omschrijven. En raar. "Ethan, I'm going to take a shit.", zei Bugs plots. Diegenen die dit wanproduct al gezien hebben, zullen weten wat ik hiermee bedoel.

Met het onderdeel regie komen we aan een dieptepunt. Ho leverde al geen goed werk met 'Ninja Terminator', maar hier is het zowaar nog een graadje erger. In het begin dacht ik dat het aan de beeldverhouding lag, doch al gauw bleek niets te helpen. In veel gevallen komen de acteurs namelijk slechts half in beeld, en soms zijn ze zelfs nergens te bespeuren. Het leek af en toe meer op een luisterspel dan op een film, hoe is het mogelijk. Camerastandpunten zijn verschrikkelijk slecht bepaald. De verschillende technieken die Ho hanteert zijn op de vingers van een hand te tellen. Amateurisme ten top.

Hetgeen het best getuigt van de verdorvenheid van deze prent is de aankleding ervan. Ninjas lopen rond met kinderachtige hoofdbanden waar 'ninja' op staat, wenkbrauwen lijken verticaal te groeien, sets en achtergronden zijn gekozen op grond van lelijkheid. Hoe meer afschuwelijk, hoe beter. De muziek bestaat uit ellendige beatjes uit de jaren '80, die je oren wegvreten zoals cola dat met...eender wat doet. De geluidseffecten tijdens gevechten zijn misselijkmakend, vooral wanneer er ergens een zwaard of speer rondzwaait.

Enfin, er is zoveel te bespreken, maar de toegevoegde waarde van elk detail wordt steeds kleiner. Ik had me voorgenomen om meer werk van deze ninja-regisseur te bekijken, maar bij deze heb ik m'n lesje wel geleerd.

Zinema was nog wel zo vriendelijk om de DVD op te sturen, maar het lijkt erop dat hij dat enkel deed om eindelijk de vloek die erop rust uit zijn leven te bannen.

0,50 (0,25)