Beyond Sleep (2016)

Mr Thee vraagt zich hierboven af:

"...Welk (jazzy?) lied zingt of neuriet Alfred "flies...burn"?..."

Dit is ergens halverwege de film net na de twee Noren zijn verdwenen. Alfred geeft 't zelf aan als hij 't neurieën begint met "Eli".
Het is 't nummer 'Naked Actress' van de plaat "Eli" (1976) van Jan Akkerman en Kaz Lux:
... perfection...fly die.... because it's fly die, that's why... a fly die...perfection...

Prachtig toch in een film waarin het voortdurend stikt van de zoemende insecten...

En dan die droom - eerder in de film - waarin Alfred loopt en hakt in een landschap, een 'landschap' dat blijkt te zijn de buik van een vele malen grotere mooie naakte reuze-vrouw (actress?) die hem platslaat als een... fly die...

Dat was zonder twijfel de meest geniale scéne, ja.

ik vond het boek saai en overroepen , maar de film is nog 10 keer saaier , te mijden .

Wat een enorm saaie film, allemachtig zeg.

Jaaaaa, ik heb meer psychologie en boeken over symboliek gelezen dan menig Nederlander maar ik kan dit soort semi amateuristische symboliek niet altijd meer waarderen.

Het moet zogenaamd allemaal heel diepzinnig zijn en de strugelingen van een, in dit geval, man. Ik heb nog even gegoogled en dan heb je weer zon recensent die natuurlijk weer indruk wil wekken en deze film maar een hoog cijfer geeft want ja hij weet ook allemaal precies hoe het zit.

Nooit Meer Slapen is m'n favoriete Nederlandse boek. Nu leek een verfilming mij bij voorbaat vrij lastig. Het boek draait vooral rond de psyche van Alfred Issendorf en schrijver Hermans zit meer in zijn hoofd dan erbuiten. Dat is enorm lastig te verfilmen en dat lukt Koole dan ook niet. Maar Koole besluit er ook zo'n typisch Hollandse arthouse van te maken, met een camera dicht op de huid en veel stille beelden die enorme zeggingskracht moeten hebben, maar voor mij hebben ze dat nooit. Ik vind dat eerder strontvervelende interessantdoenerij. Die opbouw in het boek was ook beter, en niet typisch met zo'n scène aan het begin waar aan het eind de film weer bij terugkomt. Daar begin ik ook jeuk van te krijgen.

De omgevingen zijn wel fraai. Hermans moest de kale omgevingen tonen middels woorden, Koole kan dat door enkel de camera neer te zetten, maar het wordt zo een enorm saai geheel, ondanks de mooie plaatjes vooral en vak rond tijdstippen van een laagstaande zon. Koole doet er verder namelijk niets mee. Wel krijgen we veel beelden van Issendorf waar veel mislukt, maar als buitenstaander wordt hij zo een vervelend en dom persoon terwijl Hermans hem met veel compassie neerzette. Acteerwerk is navenant, men lukt het niet om er wat meer van te maken. En de titel? Die kreeg in het boek een hele mooie plaats. In deze film totaal niet. 1,0*.

Tja vind het boek beter. Maar toch waardeer ik deze film alleen al vanwege het proberen. Mooie beelden van de omgeving kan ik als plus vermelden daarnaast is het acteerwerk redelijk maar krijg ik een heel ander gevoel bij vooral het hoofdpersonage. Alfred Issendorf is in deze prent vooral onuitstaanbaar.

Wel leuk om de vegetarische gangster met paardenstaart uit Kraftidioten eens in een andere rol te zien. Pål Sverre Hagen vond ik van de cast ook het meest overtuigen als Arne.

Verder een vrij saaie film.

Zette hem net op op Netflix....oersaai lijkt mij.Typische literatuur jaren 50??60?? Af gezet

Helaas.

Van het boek heb ik destijds genoten. Het gegeven van iemand die totaal alleen moet doorreizen in de barre natuur sprak me aan. Voor mij had dat iets puurs en sloot het aan op mijn karakter. Ook het existentialisme, de zinloosheid van de expeditie, maakte indruk, zoals alles wat belangrijke waarheden te bieden heeft. Nu eens geen glanzende overwinning door middel van geloof, inzet en durf, wat ik al zo vaak zag in films. Al die 3 tezamen geven geen enkele garantie, liet Hermans als 1 van de eersten mij zien.

Als ik nu lees hoe gelaagd het boek is en welke diepgang het heeft begrijp ik de status ervan als het meesterwerk van Hermans. De belezenheid en vakmanschap daarvan zijn in deze film ver te zoeken. De maker snapt de essentie wel maar blijft aan de oppervlakte daarvan spartelen zonder te diepduiken. Het is helaas een saaie film geworden en een lange zit. Het werkte geweldig als boek maar de filosofische bespiegelingen komen niet in deze film (of film in het algemeen) tot hun recht, vele mooie plaatjes van de Noorse natuur ten spijt. Ook de psychologie van de hoofdpersoon komt te weinig uit de verf, net als het verhaal zelf. Misschien was een voice over toch een oplossing geweest.

Positief punt vond ik wel het realisme in de dialogen, die voelden echt aan. In veel films wordt er al snel gezocht naar ofwel een conflict of een opwarmende vriendschap maar hier lijken de reisgenoten opgescheept met mensen waar ze weinig geinteresseerd in zijn, zonder zich vijandig te willen opstellen. Het nooit echt kennen en dus begrijpen van de ander, of van de wereld, is een belangrijk thema bij WFH.

Het heeft mijn interesse in het gedachtengoed van WFH wel aangewakkerd dus zoals Reve al schreef "het is niet voor niets geweest".

Hilarische film.

Ik ken het boek niet, wist dan ook niet meteen wat te verwachten. Geen idee of het uiteindelijk dicht bij het bronmateriaal blijft, maar ik hoop van harte voor het boek van niet. Al heb ik niet eens zozeer problemen met het trage tempo, de setting of het onderwerp, wél met de uitwerking.

Het is een beetje moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar de film slaagt er gewoon niet in om serieus "arthouse" te zijn. En dat terwijl er zo hard gepoogd wordt om dat wel te zijn. Het is alsof iemand een arthouse film heeft proberen nabouwen na er een 20-tal gezien te hebben, maar zonder ook maar op enige manier te begrijpen wat die films nu net zo speciaal of apart maken. Alsof iemand een zin in een taal die hij daarvoor nog nooit gehoord heeft probeert na te spreken.

Het hoofdpersonage is daarnaast ook nog eens énorm irritant. Met z'n triestige blik, saaie innerlijke monoloogjes en gejammer. En dan heb je nog van die dialogen die toch wat diepgang proberen brengen, over religie enzo. En als toetje nog een compleet gefaalde droomscene, wat zag het er allemaal derderangs uit.

Mnee, geweldige film om je aan te ergeren dit. Is het nu onkunde of een cynische arthouse poging, bijna onmogelijk om te zeggen. In ieder geval grootse bagger. Hoewel ik hier en daar wél hardop gelachen heb, da's toch ook wat waard.

1.0*

Een deel van het verhaal wordt al meteen verklapt in de eerste minuut, om je, als het ware op een goedkope manier, de film in te lokken en verliest daardoor impact. Lange stille beelden slagen niet in hun poging veelzeggend te zijn en na een paar conversaties kan je voorspellen dat áls er iets gezegd wordt, het een uit de lucht gegrepen filosofische mijmering is. De film gaat een vaste tred en blijft vlak. Hoewel er pogingen zijn tot diepgang, blijft het toch een beetje knullig spartelen aan de oppervlakte. (Als een onhandig kind met te grote zwembandjes, waar je zelfs een beetje medelijden mee hebt.)

Tussendoor is er een aantal keer plaatsgemaakt voor een matig uitgevoerd dromerig beeld, dat zo contrasteert met de rest van de film, dat je bijna denkt dat het grappig bedoeld moet zijn, maar na een tijdje beseft dat er echt hard geprobeerd wordt om een arthouse neer te zetten. En met dat gevoel blijf ik ook zitten, hard geprobeerd, maar, nee. Hoezo was dit de opener voor het IFFR en hoe lullig klinkt voorzitter Bero Beyer achteraf als hij op Cinetree (waar ik de film gekeken heb) uitlegt waarom hij deze film gekozen heeft?

Wel heel mooie landschappen, maar die credits gaan, een beetje ironisch toch, naar moeder aarde.

Ik vind ‘m niet slecht. Mooie landschappen, fijne omgeving en een verhaal dat ik wat vaag vind, maar de gesprekken boeiden mij vaak wel, geen oppervlakkige onderwerpen, en ik houd wel van het rustige, ietwat dromerige aan de film. Het is geen meesterwerk, maar ik vond het wel te pruimen en het acteerwerk vind ik in orde. Hoofdpersoon komt wel knullig over. Kleine voldoende. 3*

Oei,oei, oei.... wat een saaie, langdradige en slechte film. Ik was voorbereid om een dun verhaal, maar niet op geen verhaal. Ik geef 1 ster. 0 sterren voor de eerste helft en 2 sterren voor de 2e helft waarin in ieder geval nog iets gebeurt. De film is in 5 minuten te vertellen. En nee, dan heb je de totale film vertelt, als je 5 minuten de tijd hebt is het niet nodig om iets samen te vatten of weg te laten. Zo weinig gebeurt er in de film. Ik houd van arthouse, ik houd ook van langzame films die de tijd nemen om een verhaal te vertellen. Maar deze film slaagt er simpelweg niet in om ook maar ergens interessant te worden. Er zit echt niets in. Geen echte goed uitgewerkte drama, geen spanning, geen romantiek, nauwelijks inzicht of ontwikkeling in relaties (met uitzondering van het einde, vandaar toch nog 1 ster). Het enige dat ervoor zorgde dat ik de film niet heb uitgezet waren de mooie natuurbeelden. Dit was echt de slechtste en vervelendste film die ik in lange tijd heb gezien. Een krappe 1 ster. Sorry, ik kan er echt niet meer van maken deze keer. Jammer.

Het boek is me ooit aangeraden door een bezoeker van de bibliotheek waar ik indertijd werkte. Een aantal weken later vertelde ik hem dat ik het ook prachtig vond. Hij kon zich niet meer herinneren dat hij het me had aangeraden (en wellicht ook gelezen had). Nou, ik ben het boek nooit meer vergeten.

Bij het boek moest ik er ook even inkomen. Maar bij de film hadden ze het eerste uur flink kunnen inkorten. Daar heb je een ander publiek om te bereiken. Tevens versta ik amper wat van het gemurmur van Alfred. Het boek heeft trouwens een enorme voorsprong door het prachtige taal- en zinsgebruik en de metaforen. De film vind ik dan te simpel overkomen. Zowel inhoudelijk als visueel. De omgeving is prachtig (en) robuust. Maar daar blijft het voor mij een beetje bij. Het is ook vreemd gefilmd waardoor het niet zo beklemmend bij me overkomt als het boek. Eerder afstandelijk. Niet alle boeken zijn geschikt om te verfilmen. Dit is naar mijn idee zo een.

Ik heb het boek nog nooit gelezen, zal er wellicht ook nooit van komen. Deze verfilming daarentegen greep me toch niet meteen bij de keel. Weinig begeesterend en zelfs langdradig. Geen ideale ingrediënten dus voor een fijn filmgevoel.

Eén van de weinige positieve punten bij het op eerste zicht vaag plot was de noordelijke wildernis in al zijn facetten. De vergezichten en de afstandscamera creëerden een soort overweldigende sfeer van de natuur tegenover de mens die werd afgebeeld als kleine stipjes.

Kan me best inbeelden dat je via het boek poëtischer en dieper te werk kan gaan welk in deze film misschien te weinig tot uiting komt. Via het boek kan je wellicht intenser onder woorden brengen wat bedoeld wordt. Dit komt hier niet helemaal uit de verf. Als dan het plot op zich ondergeschikt is aan de beleving, maar beiden niet tot uiting komen, dan krijg je dit.

Fascinerende film met een heel ingetogen op het eerste gezicht misschien wel wat saai en doods verhaal. Het boek Nooit Meer Slapen heb ik nooit gelezen, daarentegen vond ik de Donkere Kamer van Hermans subliem; de mens die verdwaalt in het gruwelijke doolhof binnen hemzelf en daarbuiten.

In zekere zin is Beyond Sleep uit hetzelfde hout gesneden; een hoofdpersoon in conflict met zichzelf en met de omgeving. Op zoek naar betekenis, zingeving en duiding gaat Alfred op onderzoek uit om vooral zelfbevestiging te verkrijgen. Ook hij verdwaalt tussen waan en werkelijkheid maar vindt dankzij de rede een uitweg. Oog in oog met de onschuld, een 15 jarig meisje, begint de werkelijkheid langzaam te dagen. Als hij dat meisje vraagt om een passage uit de notities (dagboek?) van Arne te vertalen zijn wij (als kijker) getuige van een moment waarop alles wat gebeurde begint te wankelen. Want, waarom heeft Alfred dat dagboek niet aan de politie overhandigd? De titel "Nooit Meer Slapen" lijkt me meer op zijn plaats dan Beyond Sleep, al was het maar vanwege het rusteloze geweten.

Schitterend verhaal en beklijvende film. (binnenkort het boek maar eens lezen)

Saaie verfilming van Nooit Meer Slapen van W.F. Hermans, een boek dat ik als scholier eveneens saai vond. In dat opzicht is dit dus wel een goede verfilming. Reinout Scholten van Aschat is uitstekend in de hoofdrol en sporadisch valt er te genieten van mooie opnamen van het noorse landschap, maar het lage tempo en de alom aanwezige pretentieuze symboliek resulteren in een taaie zit.

Helemaal mee eens. De film raakt in de verste verten de kern van het boek niet. De psyche van iemand is niet te (ver) filmen, alleen verwoorden. Koole vertilt zich en brengt een literair meesterwerk om zeep. Van sommige boeken moet je afblijven. Jaren geleden de film gezien..allemachtig wat een miskleun.

Na Beyond Sleep heb ik Nooit Meer Slapen twee keer gelezen. Daarna allerlei analyses over boek en film doorgespit met als hoofdreden een vermoeden over wat er zich daadwerkelijk heeft afgespeeld om te achterhalen in hoeverre Alfred een waarheidsgetrouwe verteller is.

De film moet uiteraard keuzes maken om geschreven tekst om te zetten naar beeld en geluid. Ook op andere gebieden. Het is vanzelfsprekend dat boek en film van elkaar verschillen, maar ... De toon en sfeer die het boek oproept zijn wel degelijk bijzonder knap in passende cinematografie vertaald.

Voor zowel toeschouwers als lezers nog dit: waar het boek het kompas gebruikt om het geheel aan het wankelen te brengen daar heeft de film op geniale wijze het dagboek laten verschijnen.

Het verhaal loopt maar wat voort zonder echte ontwikkeling, en er wordt nauwelijks iets gezegd. Daardoor voelde het voor mij leeg en afstandelijk. Ik snap wat de makers wilden doen, een soort innerlijke reis, maar het kwam bij mij totaal niet binnen.