Curse of the Witching Tree (2015)

Een saaie en langdradige film met abominabel acteerwerk.

Oneindig lange scenes met veel gedoe over weinig. Totaal niet spannend gebracht.

De film bestaat uit bijeengeraapte herhalingen van zetten. Het zijn filmische truukjes, die één keertje zorgen voor wat schrik, maar vervolgens door de mate van herhaling hun kracht eigenlijk verliezen.

Het is een glimpje hier. Een glimpje daar. Een geluidje hier. Een geluidje daar. Stukje geschiedenis hier. Stukje geschiedenis daar. En dat duurt dan ongeveer 100 minuten.

Het verhaal wordt veel te lang uitgesponnen. In feite gebeurt er maar heel weinig.

Doodeng dat iemand met zo weinig materiaal zo'n lange film maakt. Da's pas horror.

Verschrikkelijke film. Overbodige film.

Voor zijn speelfilmdebuut is James Crow regisseur, producent, scenarist, cameraman, editor, regelt de casting en schreef als klap op de vuurpijl de tekst van een weerzinwekkend popliedje, die in de film wordt gebruikt. Met al deze functies lijkt meneer Crow misschien een duizendpoot, maar echt veel bakt hij er niet van. Qua horror en spanning heeft Crow één trucje: een personage ziet iets, schrikt en vervolgens is het verdwenen. Crow is duidelijk trots dat hij dit trucje kent, want hij propt zijn hele film er vol mee. De montage, pacing en het oersaaie script getuigen ervan dat hij weinig van spanning afweet. Maar hij lijkt nog minder verstand te hebben van goede personages neerzetten en acteurs regisseren. De acteurs – waaronder een dochter die ouder lijkt dan haar moeder en schoolkinderen die worden vertolkt door mannen van 25 jaar – doen hun best, maar de aardappelzakken die de spookkoters in deze film over hun hoofd dragen hebben meer uitstraling.

1,5 sterren.

Ineffectieve horrorfilm met een goedkope vormgeving, waarschijnlijk omdat regisseur James Crow met een minuscuul budget overstag moest gaan. Het acteerwerk is gelukkig niet onaardig en een scene gedurende de finale komt opvallend sterk voor de dag, maar verder vergrijpt Crow zich aan makkelijke schrikmomenten en een te lange speelduur. Inhoudelijk zit er weinig in Curse of the Witching Tree om onder de indruk van te raken, dus waarom de makers zo lang nodig hebben om het allemaal uit de doeken te doen is een raadsel van jewelste. Een aantal scenes zoals de tocht door het huis met de zaklamp laten zien dat er wel een zekere passie en liefde aanwezig waren, maar uiteindelijk ben je de boel niettemin zo weer vergeten na afloop.