Der Tod des Empedokles oder: Wenn Dann der Erde Grün von Neuem Euch Erglänzt (1987)

Empedokles is een interessant figuur. Hölderlin, wiens tekst hier letterlijk wordt gebruikt, al evenzeer. En dan zijn daar tenslotte nog Straub en Huillet met hun uit duizenden herkenbare signatuur... Ik moet zeggen dat het vooral die eerste twee zijn die me hier bij de les houden. De setting die gekozen is, en geschoten met een statische camera, vind ik niet heel vervelend om naar te kijken, maar voegt uiteindelijk toch niet héél veel toe en het is vooral de manier waarop er anti-geacteerd wordt die zelfs afleid. Zinnen worden voortdurend, en dus heel bewust, op onlogische plaatsen onderbroken, waardoor het gewoon lastig is om naar de tekst te luisteren.

Dit soort films worden in kleine kring op handen gedragen, maar ik begrijp nog steeds niet precies waarom eigenlijk... Inhoudelijk kon ik hier zeker wat mee en ik ben vooral erg blij met mijn eerste meer inhoudelijke kennismaking met het werk van Hölderlin, maar bij de cinematische werking zet ik dus wel een aantal vraagtekens.

Less is more !

Ondanks het ' statische ' zijn werken van Jean-Marie Straub erg visueel en artistiek vormgegeven . Accurate composities , minimalisme , sereniteit , puurheid en ritme ( interne energie ) in zijn films zijn ongeëvenaard . Net als bij een goed schilderij , alles wat je bij een willekeurig shot ziet heeft een betekenis . Alles heeft een functie , zelfs de wind . Films van Straub zijn niet anders dan filosofische schilderijen met filosofische dialogen en monologen . Beter dan het werk van Bresson als je het mij vraagt ...

ik snap het idee daarvan wel, maar ik zie het in de uitwerking dus vaak niet terug... less voelt hier meestal aan als less, en dat terwijl ik opzich toch een liefhebber ben van minimalisme...

Je kunt zijn werken zien als een hoogtepunt van de WESTERSE beschaving .

Het is alsof je ziel ( ware ' ik ' ? ) in de puurste / zuiverste vorm ( zonder enkele emotie ) een gesprek aangaat met theoretisch-ontologisch sociologisch wetenschappelijke vraagstukken ( , die ons mensen al sinds het begin bezighouden , ) met empirische middelen ( instrumenten ) die we als mensen bezitten .

Het is alsof je theologische vraagstukken beter probeert te vatten aan de hand van methodologische onderzoeksstappen ( logica ) .

FIlms van Straub zijn extreem filosofisch en diepzinnig . Als je helemaal niets hebt met de filosofie of haar niet begrijpt , dan stelt het werk van Straub dan ook inderdaad helemaal niets voor .

Als de filosofie er niet is , verliezen films van Straub hun zeggingskracht , bestaansrecht & levensvatbaarheid en stellen ze dus eigenlijk niets meer voor ; dan zijn ze gewoon zielloos of ' dood ' .

Bovendien is het werk van Straub antikapitalistisch ...

Ik neem aan de je het woordje "je" hier in algemene zin gebruikt en je op de voor jou gebruikelijke wijze niet serieus een dialoog aan wilt gaan? zo niet, dan schat je me behoorlijk verkeerd in als je denkt dat ik niets met filosofie of politiek zou hebben of dit niet zou begrijpen. Straub is vast blij met alle superlatieven en Huillet teleurgesteld dat je haar bijdrages aan de film negeert

Klopt , ' je ' , ' men ' , ' wij ' in z'n algemeenheid .

Heel veel waardering voor Huillet , zij en Straub schreven veel samen , maar volgens mij was zij gewoon een assistente van Straub . Huillet is bijna tien jaar geleden overleden en toch maakt Straub nog steeds films zonder Huillet . Huillet was zelden bij de opnames betrokken . Ik denk niet dat Huillet films zou regisseren als Straub er niet was . Straub is een geboren ' allround ' cineast , Huillet een schrijfster ...

In de docu van Costa over Straub-Huillet is toch te zien dat ze iig wat betreft de editing duidelijk de broek aan heeft! Dus als je belang hecht aan het ritme, betekenis van shot/volgorde e.d. lijkt me de grote van haar inbreng niet te onderschatten. Bovendien waren ze denk ik ook in hun film-maken wel echt socialistisch, net als Bela Tarr en zijn vrouw, waardoor ze de credits het liefst gewoon delen