La Tête Haute (2015)

Uitstekende film. De acteurs schitterden. Het zware thema werd op een zeer ontroerdende en optimistische wijze vertolkt. De onvoorwaardelijke liefde van de jongen voor zijn moeder, de relatie met de kinderrecher en met zijn begeleider, de scenes in het kindertehuis, de pubertiefde die hem uiteindelijk verantwoord laat zijn; het klopte.

Uitstekende film over een moeilijk opvoedbare jongen met gewelddadige neigingen. Qua verhaal stelt het niet al te veel voor, maar het moeizame traject van jeugdinstellingen en gevangenis wordt goed neergezet. Ditzelfde geldt voor de onderlinge relaties van de jongen met o.a. zijn moeder, jeugdrechter en begeleider. Realistisch in beeld gebracht en niet geheel zonder hoop. Mede door het goede acteerwerk 4.0 sterren.

Behoorlijk harde, bijna deprimerende kost, al ging de situatie de laatste minuten wel een andere richting uit.

De film volgt een aantal jaren uit het leven van een behoorlijk onhandelbare tiener. Best wel een interessant en boeiend thema, en alles wordt heel real life in beeld gebracht. De driftbuien die Rod Paradot tentoon spreidt: heel sterk. En in veel van die scenes waar hij uit z'n krammen schiet, kan je ook zien dat hij niet echt 'the bad guy' is; maar een jonge kerel met psychische problemen; iemand die zichzelf niet onder controle kan houden. Iets als ADHD komt dan in m'n gedachten.

En net daar schiet het verhaal dan meteen ook enigszins te kort. Instellingen, uiteraard wel met lessen en opleidingen erbij, en uiteindelijk zelfs gevangenis, dat is wat de jeugdrechter beslist: een mix van straffen en pogingen om the bad guy weer op het rechte pad te krijgen.
Terwijl met de echte oorzaak van het probleem, dat grotendeels aangeboren is, niets gebeurt. Een psycholoog, of een psychiater of psycho educatie...: komen niet ter sprake.

Goed..., misschien wou men er ook geen 'psychologisch drama' van maken... La Tête Haute zit in z'n genre hoe dan ook boven de grijze middelmaat.

Nog twee zaken toch.
Daar waar Paradot moet zitten en zwijgen, heeft hij het als acteur iets moeilijker met z'n gezicht en uitstraling. Het zal allicht wel makkelijker zijn om een boze kerel te spelen.
En: Paradot en Forestier (z'n moeder in de film) schelen in leeftijd slechts 10 jaar van elkaar. Bij hun omhelzingen in de film had ik voortdurend de indruk naar een knuffelend koppeltje te zitten kijken, niet naar moeder en zoon.

Ten allerlaatste: Rod Paradot staat hierboven niet bij de acteurs, terwijl hij toch gewoon de hoofdrolspeler is. Ik verstuur daarvoor een correctie.

Een Franse versie van Good Will Hunting zou je bijna zeggen.

Waar mensen tien jaar geleden dachten dat alles wat er bij iemand fout gaat zijn eigen schuld is, weten we er in het heden een beetje een keerzijde van te maken. Het is namelijk niet altijd. de schuld van een desbetreffende jongere wiens leven wordt getekend door agressie.

Het begin vond ik echter wel een beetje vreemd en een klein beetje onlogisch voor de rest van de film... De scene geeft nadrukkelijk aan dat de relatie tussen Malony en zijn moeder erg slecht is... Malony loopt haar voor haar voeten, is lastig, stelt niks voor, wordt later een crimineel... Allerlei dingen waarbij je al van te voren kan zeggen dat het gebrek aan moederliefde de grote oorzaak kan zijn... Maar tien jaar later is zijn moeder ineens een poeslieve vrouw geworden die alles ervoor inzet om zijn zoon te verdedigen. Beetje vreemde samenloop, maar oké...

De film is schrijnend en pijnlijk... Zeker het beginstuk hoe Malony zijn begeleider uitkaffert. Je voelt gewoon die... ja, hoe zou je het zeggen... De pijn van beide kanten... en zeker die afweer tegen iemand die het beste met je voor heeft. De spoor van vernieling die deze jongen achterlaat en de onmetelijke agressie en onverschilligheid... Op een pijnlijke manier blijf je je betrokken voelen met de jongen. Leeft met hem mee... Wanneer hij zich dan toch een beetje weet te beheersen voel je de opluchting... maar als hij dan weer een terugval krijgt dan heb je als kijker echt zoiets van "wat doe je nou in hemelsnaam?"
Ook als hij het weer eens flikt om een auto te stelen.

De scenes in die tehuizen zijn echter wel erg mooi... Vaak in een zomers sfeertje gegoten en gelukkig niet met dezelfde methodes als in The One Flew to the Cuckoos Nest. Het heeft me daardoor ook een beetje een ander beeld gegeven... of Frankrijk is niet zo van het term dat iedere jan doedel een lading pillen in zijn sodemieter gepompt krijgt of in een gesloten inrichting zit en in zijn gehandicapte waan gelaten wordt... Iets waar ze in Nederland wel zo goed in zijn. De scene's met die taaljuffrouw waren erg pakkend... en zeker wanneer Malony optrekt met haar dochter, levert een paar tedere doch hectische momenten op.

Het mooie is om te zien dat Malony steeds meer begint te veranderen... Terwijl je nog altijd je adem inhoudt om het feit dat hij weer kan uitbarsten. Bijna zoals je het in het echt ervaart. Dat stukje dat hij
de rechter een kaartje stuurt was ook zo'n sympathiek moment. Nu weet je hoe je jezelf vrij kan pleiten mocht je in zo'n situatie zitten.

Deze film weet je zowel op te beuren als de zenuwen los te maken. Deze zouden ze op scholen moeten laten zien.

4,5*

Beklemmend beeld van een probleemjongere.

Inhoudelijk zeker de moeite dit onderwerp of hoe de benadering, aanpak, heropvoeding en bestraffing een uiterst complexe zaak is want de graad van onhandelbaarheid verschilt en ook de achtergronden lopen uiteen en zijn meestal een optelsom van vele ongelukkige omstandigheden. (de slechte opvoeding door de ouders (meestal één ouder), de verkeerde aanpak, de invloeden van de straat en uiteindelijk toch de aangeboren geaardheid waarbij door de vele tegenslagen de opstandigheid met de leeftijd toeneemt)

"La Tête Haute" is een film met veel overkwikkelijke scènes van verbaal en fysiek geweld die desondanks een hoopvolle boodschap brengt dat namelijk ergens toch iets positiefs kan worden gevonden die een ommekeer teweegbrengt.

Openingsfilm, buiten competitie, van het Filmfestival van Cannes van 2015 en daarnaast terecht met enkele Césars en nominaties bedacht.

Catherine Deneuve zit uitstekend in de rol van jeugdrechter die niet ongevoelig is voor het lot van Malony (wat, naast de brutale, een paar tedere scènes oplevert) terwijl de debuterende Rod Paradot wel opvalt. Afwachten wat de toekomst brengt.

Inhoudelijke en indrukmakende film.

Toch wel charmant.

Vond het uiteindelijk een prettig filmpje om te zien, waarvan ik voordat ik had opgezet niet had gedacht dat ik hem nog zo makkelijk uit kon kijken. Zodra de film een erg boeiend hoofdpersonage heeft, heb je als regisseur al de juiste toon te pakken voor de kijker.

Paradot is erg goed, maar dan ook erg goed. Zijn gedrag is geloofwaardig en je wordt bijna nerveus van zijn karakter. Een jongen die niet stil kan zitten en eigenlijk schreeuwt om aandacht en liefde, Paradot weet het allemaal erg overtuigend op het scherm neer te zetten.

Voor de rest doet de rest het ook overtuigend. Dat het Frans is maakt helemaal niks uit en maakt de film voor mij zelfs nog een toontje realistischer. De toon is deprimerend en de sfeer is tamelijk grauw. Maar het hoort er dan ook wel bij.

Op een gegeven moment lijkt de film zijn doel eventjes te verliezen, het lijkt wat in herhaling te vallen. 120 minuten is dan toch misschien iets te lang. Het zwanger gedeelte had ook niet perse van mij gehoeven hier, maar ja, wat doe je als kijker eraan.

De film doet weinig op visueel gebied om op te vallen, maar dat maakt ook niet erg uit. De film wil eigenlijk gewoon een verhaal vertellen, en daar slaagt hij dan meer dan in. Het weet erg te boeien en constant interessant te zijn dankzij het erg overtuigende acteerwerk. Verrassing in het genre voor mij.

Interessant onderwerp, een jongen die ontspoort is en een rechter die zich voor hem inzet. Ik vind het goed en realistisch gespeeld en de film wist mij makkelijk te boeien. Het heeft echter geen enorme indruk op mij gemaakt. Ik vind ‘m goed, maar niet geweldig. Een 7. 3,5*

Brutale film over een onhandelbare puber met een erg kort lontje. Mij is niet duidelijk waarom de rol van Sara Forestier (de moeder) zo onderbelicht blijft. Tijdens de onwaarachtige slotscène kreeg ik een nare smaak in de mond. Alsof alles toch nog goed komt. Maar niet heus, volgens mij.
Ondanks het geweldige acteerwerk –vooral van Rod Paradot– een film, die op sommige momenten moeilijk te aanschouwen is.