Pod (2015)

Niet slecht maar ook zeker niet heel goed......echte middenmoot.

De film speelt zich grotendeels op een plaats af en op zich is die plek best spannend al komt het grotendeels door de bombastische geluidseffecten en muziek....ook zien we niet veel engs maar er heerst toch een freaky sfeertje.

Naar het einde toe word het allemaal wat intressanter en spannender maar helaas was het voor mij te weinig.

Acteerwerk matig maar voor een film als deze stoorde dat niet.

De film start goed. De eerste scene is (wat mij betreft) meteen de beste scene. Goed camera- en snijwerk maken de scene spannend en dat wekt nieuwgierigheid voor het vervolg.

Het vervolg is echter matig. De introductie van de personages is nog aardig maar helaas erg oppervlakkig. Voor diepgang in het verhaal was een iets intensievere kennismaking met de personages welkom geweest.

De film heeft een korte speelduur maar af en toe had ik moeite met de concentratie. Dat zegt genoeg.

Er gebeurt namelijk niet veel. Veel oninteressante en langdradige scenes. Veel niets.

Ook veel geschreeuw, flitslichten en gewiebel met de camera.

De climax valt tegen.

Bij vlagen is het wel te doen! Helaas zijn er veel scene`s waar veel in wordt gepraat. Deze doen de spanning geen goed! Door de mooie en spannende openingsscène was mijn verwachting wat omhoog gegaan. Helaas, komt er daarna niet nog zo`n spannende scene. Een paar heerlijke jump scare`s met de POD en daar houd het mee op! De POD ziet er trouwens wel zeer goed uit! Het kan aan mijn liggen maar aan het eind wordt er een man opgevoerd, waarvan ik totaal niet weet wat die nu er deed of waarom hij daar nu was !

Goed.

Je hebt van die regisseurs die enkel maar een rolletje plakband en een camera nodig hebben om een meesterwerk uit hun vingers te schudden. Keating is niet zo'n regisseur. Hij loopt hier duidelijk tegen de limieten van z'n low-budget genrefilm aan. Meermaals zelfs.

Het is dan ook niet zozeer de vraag hoe goed deze film is, wel hoeveel je de film kan vergeven. Want ondanks dat de film wat problemen kent, is hij in de kern érg goed uitgevoerd. Een genrefilm met alle voor en nadelen van het format dus.

Keating zit met een doorgedraaide militair opgescheept. Da's geen al te makkelijke rol, je hebt iemand nodig die aardig door het lint kan gaan zonder te vervallen is geschmier. Morvant doet een verdienstelijke poging maar slaagt daar niet helemaal in. Probleem 2 is dat Keating een creature flick wil maken, maar eigenlijk geen geld heft om hun monster deftig in beeld te brengen. Dan maar wat schudden met de camera en slim editen. En derde probleem is dat ondanks dat het al maar een korte film is, hij toch nog moet sleuren en trekken om bepaalde gebeurtnissen uit te stellen. Zo wordt er veel te lang gedraald in het huisje, terwijl het antwoord zich uiteraard gewoon in de kelder bevindt.

Die problemen zijn niet moeilijk te herkennen en Keating vind er maar moeizaam oplossingen voor. Je ziet hem af en toe gewoon omweggetjes verzinnen om alles toch nog in geode banen te leiden. En met rede ook, want qua sfeer is dit een opperbest filmpje. Scherp geëdit, érg aanwezige maar krachtige soundtrack en goed spannend om de momenten dat het moet. Verder ook gewoon kort en snedig zoals het hoort bij een filmpje als dit.

Vraag is dus, zitten de problemen in de weg van de ervaring? Wat mij betreft niet, maar dat zal voor iedereen anders zijn. Geef die man dus voor z'n volgende film iets meer geld zodat hij een betere scriptschrijver en acteurs kan inhuren. Maar niet teveel zodat hij zwaar moet inboeten op z'n stijl natuurlijk. Dan zit er echt potentieel in voor een klein meesterwerkje (binnen het genre).

Eéntje voor de horrorliefhebber dit, fijne spul.

3.5*

Tamelijk amateuristisch broddelwerkje. Eigenlijk kan ik me redelijk vinden in Onderhonds review hierboven, alleen ervoer ik de aangekaarte punten juist wel als danig hinderlijk. De pogingen tót sfeer zijn talrijk, het aantal geslaagde echter beduidend lager. De soundtrack is soms aardig (wel wat té aanwezig), maar helaas lijkt ook deze film ten prooi gevallen te zijn aan het overdadige jumpscare-syndroom. Als wat lukraak geknal voor de engheidsfactor moet zorgen in je film doe je toch iets fout.

Ander euvel is dat je met de drie hoofdpersonen nou niet bepaald de grootste acteerkanonnen in huis hebt. Het niveau varieert van stuntelig en hakkelig tot weelderig geschmier. En zo blijft er eigenlijk weinig over, louter tevergeefse pogingen. 1,5*.

Best goed.

Een low-budget familiereünie, complottheorie, creature film. Ik heb er wel van genoten. Hoe je de film ook verder kan of wil benoemen, dit is pulp. Al kan je een onderscheid maken tussen goede en slechte pulp en dit was wel goed. Ook de poster is behoorlijk pulp en als je kijkt naar de twee andere films die Keating heeft gemaakt in 2015 zijn dat ook posters die pulp uitstralen. Vergelijk dit met L.A. Slasher en dan zie je het onderscheid. Alles aan die film was ruk en de makers van die film lijken er zelf ook niet in te geloven.

Pulp heeft geen goede karakter uitdieping of een sterk plot nodig. Dat is niet waar je het voor moet doen. Wat goed is aan deze film is de atmosfeer en de authentieke en originele benadering en de mix van genres en knap hoe er met het budget is omgesprongen. Keating heeft een eigen stijl. Het is wel héél gestrest en veel herrie en veel geschreeuw en dat had allemaal wel subtieler gemogen in mijn ogen maar aan de andere kant heeft dat wel effect op de kijker.

Juist dat het allemaal wordt gerekt en dat het lang duurt voordat je te zien krijgt waar het allemaal omdraait is voor mij de horror. Ik wist van te voren al dat je hier de creature niet volledig te zien krijgt maar dat het met editing en camerabewegingen en dergelijke omzeilt wordt. Ik vind dat helemaal niet erg als het goed wordt uitgevoerd. Ik wacht niet alleen maar op de cumshot.

Het acteerwerk is voor mij gewoon voldoende. Ik heb wel slechter gezien en hierin is het geloofwaardig genoeg. Als het slechter was geweest dan was het allemaal mislukt. De uiteindelijke creature zag er wel belachelijk uit. Zo had ik het niet voorgesteld. Een soort mummie met klauwen dat kattengeluiden maakt. Wat moet de overheid nou met zo'n ding? Waar kan je dat nou voor inzetten?

Nou ja goed. Intrigerend genoeg om uit te kijken naar zijn volgende film!

Hoe moet je “Pod” nu omschrijven? Een experimentele kortfilm met hysterie als centraal thema? Of tracht de bedenker een persoonlijke nachtmerrie te visualiseren? Een echt spannende film is het nu ook weer niet. En persoonlijk vind ik het gebruikte argument dat het je doet denken aan het beste van de X-files een beetje overdreven. De episodes van de X-files waren tenminste voorzien van een degelijke verhaallijn. “Pod” is een simpel rechtlijnig verhaal zonder noemenswaardige hoogtepunten en een totaal gebrek aan duiding. De film raast vooruit in hetzelfde tempo als de credits aan het begin. Het lezen van alle namen was nagenoeg onmogelijk. Maar misschien was dat dan ook wel de bedoeling.

Het complete verhaal kan beknopt samengevat worden en is inhoudelijk echt summier gehouden. Alles begint na een zorgwekkend telefoontje van Martin (Brian Morvant) aan zijn broer Ed (Dean Cates). Martin is een aan PTSD lijdende marinier (veronderstel ik toch) die ze hebben gedumpt in het ouderlijke vakantiehuisje. Ed smeekt zijn zus Lyla (Lauren Ashley Carter) om mee te gaan naar het vakantiehuisje om te controleren of de toestand van Martin echt wel zo verslechterd is. Daar aangekomen treffen ze dus een wel echt geschifte Martin aan die een verwarrend verhaal vertelt over geheime experimenten en onrustwekkende verdwijningen tijdens missies. En dan beweert hij nog dat hij het resultaat van deze experimenten, een “Pod”, heeft kunnen overmeesteren en dat deze opgesloten zit in de kelder achter slot en grendel. Realiteit of een hersenschim die Martin parten speelt vanwege zijn paranoïde fase?

Als je ziet hoe manisch Martin is en hoe verwarrend hij overkomt, kan je niet anders besluiten dat hij weer rijp is om in een dwangbuis afgevoerd te worden naar het dichtstbijzijnde gekkenhuis. Maar zijn broer en zus zien er ook niet echt mentaal stabiel uit. Lyla heeft of is een serieus alcohol probleem aan het kweken. Tevens slaat de hysterie bij haar wel heel snel toe en gelooft ze onmiddellijk het verhaal van martin. Verwacht je dus maar aan een voortdurend hysterisch gekrijs en gejammer. Komt daar nog eens bij dat de relatie met haar broer Ed ook niet echt opperbest is, wat dan aanleiding geeft tot een voortdurend gekibbel. Ed is dan weer de controlefreak (niet voor niets is hij ook psychiater) die geen geloof hecht aan het hallucinante verhaal. Logischerwijze is hij dan ook diegene die al stampvoetend de kelder binnentreedt om te bewijzen dat het allemaal larie en apekool is.

Wat heeft de film dan wel te bieden ? Kortweg niets eigenlijk. Qua vertolkingen is alleen die van Brian Morvant lovenswaardig. Hij is erg overtuigend als de geschifte broer. Cates en Carter zijn gewoonweg irritant. Als kortfilm heeft het zijn charmes en technisch ziet het, ook al is het budget gelimiteerd, er helemaal niet slecht uit (mooie shots bij momenten). Maar als film schiet het op meerdere vlakken tekort. Het hutje-in-het-bos thema is niet bepaald origineel te noemen. Er is wel een paranoïde en claustrofobisch sfeertje in het door aluminium afgedekte huisje. En de toestand waarin het zich bevind is redelijk chaotisch. Maar echt horror kan je het niet noemen. En wat de relatie met de X-files is, kan je alleen maar raden. Verder ziet het fenomeen er ook niet uit en zijn de momenten dat het in beeld komt te wazig en te vluchtig. Het moment dat Larry Fessenden zich ermee bemoeit, neemt het verhaal een heel andere wending. Verwacht niet teveel verklaringen of inzichten. Het blijft allemaal redelijk vaag. En afsluiten doet het met een enorm voorspelbaar schrikmoment. Tja, en voor je het weet kijk je naar de eindgeneriek. Misschien wordt het relaas verklaard in Pod II.

1.5*