David Golder (1931)

Sombere film vol met lelijke en ongelukkige mensen. Eigenlijk wel een heel bijzondere en harde toon die waardering verdiend, zeker in de kritiek richting kapitalisme, maar ik scoor toch weer niet super hoog vanwege de nadruk op het Joods zijn van alle karakters; soms ook met stereotypering, wat een ongemakkelijk gevoel geeft voor een film uit de vroege jaren'30.

De film is gebaseerd op het werk van een schrijfster die ondanks dat ze converteerde naar het Katholicisme en schreef voor, onder andere, antisemitische publicaties, toch in de tweede wereldoorlog haar leven moest bekopen door haar Joodse afkomst. Waarschijnlijk was haar houding een mengeling van afkomst ontkenning ter bescherming en zelfbehoud en iets dat verwant is aan de zwart-komische zelfspot die veel Joodse humor kenmerkt... maar het blijft ongemakkelijk.

In Duvivier's eerste geluidsfilm, een jaar na het indrukwekkende Au Bonheur des Dames schittert Harry Baur, die ik eigenlijk alleen kende van zijn eveneens knappe hoofdrol in Les Miserables, als een rijk man die, als hij zware gezondheidsproblemen heeft, merkt dat hij volledig alleen staat. Zijn vrouw, zijn dochter, ze winden er nauwelijks doekjes om dat hij niet veel meer is dan een wandelende pinautomaat. Het leidt tot een niet heel verrassend maar knap uitgewerkt drama waarin de minachting van de een wordt overtroffen door de berekening van de ander, eindigend met de dood van Golder.

De stereotyperingen die beavis noemt vond ik ook wel lastig, zoals de gierige Jood die op zijn tenen loopt om zijn zolen te sparen, maar de film is gelaagder dan dat voorbeeld doet vermoeden, en Baur in de titelrol is imposant. Ook visueel heeft David Golder genoeg te bieden, met voor die tijd knap camerawerk o.a. van een rijdende auto en een shot met een camera die van een leuning glijdt.