10,000 Km (2014)

Dit relatiedrama afgelopen avond in de sneak-preview gezien en helaas zoals met zoveel relatiedrama's was dit duidelijk weer nul komma niks voor mij. De film begint met een ruim 20 minuten lange inleiding waarbij duidelijk werd gemaakt dat het verliefde koppel het oh zo goed met elkaar kan vinden. Daarna krijgt de vrouw via een mail een betrekking voor een jaar aangeboden in Los Angeles. Vrouw vertrekt, man blijft alleen thuis en het getob kan beginnen. Voor mij werd het vanaf dat moment een slaapverwekkende vertoning. De man kroop hier voor mij ook weer duidelijk in de rol van de zielenpoot. Ik kon mij in ieder geval totaal niet in dat personage inleven. En de vrouw had duidelijk een keuze moeten maken; Kies ik voor de relatie - oh wat een vreselijk woord vind ik dat toch - of kies ik voor mijzelf. Dat kon ze blijkbaar dus niet met als gevolg een hoop geklungel. Maar goed, genoeg hierover. Ik als individualist heb wel makkelijk praten. Anderen zullen dit soort drama's geweldig vinden. Niks mis mee, maar ik hoor daar duidelijk niet bij. Deze film krijgt voor mij in ieder geval het laagste cijfer, want ook op visueel vlak had deze film voor mij helemaal niets te bieden.

1,0*

Best goed, maar vooral erg saai, met een camera die na dat eerste behoorlijke shot van bijna 20 minuten vooral stil staat en we krijgen alleen maar beelden eigenlijk van twee geliefden op een fikse afstand van elkaar. Je ziet ze nooit afzonderlijk leven waardoor hun relatie op afstand nooit echt binnen komt. Daarnaast is de mannelijke wederhelft maar een wat vervelend persoon, en ik begrijp mensen nooit zo die ineens woest worden, ruzie willen maken of met potten en pannen gaan smijten.

Wel stopt de regisseur af en toe leuke foefjes in de film, vooral dat split screen met links bewegende beelden van L.A. (het meisje) en rechts beelden van de jongen die dezelfde route volgt op Google Street View. Ook het gebruik van licht (veel donker bij de achterblijver, veel licht bij het meisje in L.A.) is fraai gedaan. Sowieso zijn de beelden van L.A. lekker zomers en fraai. Maar als gezegd, het is vaak saai en dan zijn 100 minuten er echt een goede 20 te veel. 2,0*.

p.s. Wel geinig, dat account op Facebook (Alexandra G. Brown) bestaat nog steeds, net als die vriend waar ze mee chat (Patrick Nourish).

Ondanks de negatieve recensies, is deze film toch nog het bekijken waard.

De film weet met een laag budget voldoende te overtuigen. Het verhaal draait enkel en alleen om de relatie tussen Alex en Sergi. De rol van Alex zou oorspronkelijk worden vertolkt door Bárbara Lennie, maar zij was wegens andere verplichtingen verhinderd. Natalia Tena nam haar plek in.

De film zal voor sommige kijkers herkenbaar zijn. Hoe om te gaan met zogenaamde latrelaties? Via de moderne technologie wordt dit in beeld gebracht, maar heeft deze ook een kans van slagen? Het geheel is misschien erg saai, maar ik vind het knap werk dat men in staat is geweest om met een minimum budget en 2 hoofdpersonages een dergelijk product af te leveren. De film won maar liefst 18 prijzen, en werd 22 keer genomineerd.

3,0 *

Leuk uitgangspunt en ook wel op een realistische manier uitgewerkt zo met die laptops en webcambeelden (en streetview en zo).

De film is alleen net wat te lang en te repetitief om echt te blijven boeien. Daar komt bij dat de problemen tussen de twee ook net wat te onduidelijk en onuitgesproken zijn en daardoor wat vervelend/saai om te volgen worden. Het is logisch dat de relatie eronder gaat lijden (zeker omdat je anders geen film hebt), maar werk dan ook tot in de puntjes uit hoe dat precies mis gaat, en dat miste ik hier een klein beetje.

Wat meer beelden van het dagelijks leven of andere zaken hadden misschien geholpen. De film lijdt wat dat betreft misschien een beetje onder zijn eigen vorm (hoe sympathiek de poging dan ook moge zijn).

2,75*

De relatie tussen Alex [Natalia Tena] en Sergi [David Verdaguer] is in een fase gekomen dat ze toen zijn aan gezinsuitbreiding. Die plannen komen op een helling te staan wanneer Alex een kans krijgt om carrière te maken door te werken aan een project in Los Angeles waar ze 9 maanden zou moeten verblijven. Sergi blijft wonen en werken in Barcelona en deze film volgt de pogingen om gedurende deze periode betekenisvol contact te hebben en de relatie in stand te houden. De hoofdrolspelers kregen de ruimte om dialoog toe te voegen en dat levert een aantal inventieve, spontaan ogende momenten op, maar het verhaal verloopt in grote lijnen helaas precies zoals je verwacht.

Ik vond de film wel geslaagd en vond hem zeker niet saai. Ik vond het net interessant om te zien hoe de relatie evolueerde tijdens de lange afstandsrelatie. De eerste maanden waren nog leuk, maar net als in een gewone relatie trad sleur op. De contacten voelden als verplicht aan.

Er zat genoeg afwisseling in het gebeuren, cybersex, eens niet komen opdagen, verwijten en frustraties ... het voelde allemaal erg vertrouwd aan. Gelukkig geen traditioneel plot waarbij de één iemand anders leerde kennen.

Knap om met weinig middelen een degelijk product af te leveren. Acteerwerk was ook op niveau. Qua dialogen nogal banaal, maar op zich is dat ook niet onlogisch tussen een koppel.