Thirty Seconds over Tokyo (1944)

won destijds de Oscar voor beste special effects. de cast is wel aardig met goed spel van Van Johnson, Robert Walker en Robert Mitchum. Tracy is slechts in een redelijke kleine rol te zien. de film is overwegend saai, pas als de werkelijke missie uit de titel begint komt er een beetje vaart in, waarna de film weer erg saai wordt. 2 sterren

Jonge Robert Mitchum en Spencer Tracy in bijrollen in deze film met twee gezichten. Het eerste uur is te langdradig en de regie is voorspelbaar. De dialogen zijn magertjes en sommige scenes (zoals tussen Lawson en zijn vrouw Ellen in het hotel) zijn onnodig lang. In het tweede uur wordt het echter toch nog interessant (meestal beginnen films hoopgevend en valt het tweede deel bitter tegen). De lange scene die de aanval op Tokyo inleidt is bijzonder sterk (nooit geweten dat B25 bommenwerpers ZO laag vlogen, fascinerend), gevolgd door een mooi gefilmde en aangrijpende scene op het strand in de regen.

Even voor alle duidelijkheid: de film moest het patriottistische hart van de bioscoopbezoeker flink raken, en dat lukte ongetwijfeld (zeker wanneer Chinese kindereen het Amerikaanse volklied zingen).

Weet iemand of deze film op dvd te krijgen is?

Laat het nou net zijn dat dat bij vele oorlogsfilms anders is. Een opzet die ik best vaak zie is een training, waarna het in het 2e uur 1 of enkele missies betreft die zeer boeiend zijn.

Hoi Steve,

Ik was recentelijk ook op zoek naar deze film op DVD, .. en ook niet gevonden.

Toevallig zag ik dan dat hij uitgezonden werd op TCM.

Ik heb hem opgenomen en er een DVD van gemaakt.

Hoe dan ook als hij ooit op DVD verschijnt zal dat toch eerst in de States zijn en zonder nederlandse ondertitels.

Groetjes

Kijk eens aan.

Zou ik daar misschien een kopietje van kunnen krijgen?

(Ik weet dat ik dit niet mag vragen in het forum, maar deze film is gewoon nergens te krijgen en bestaat niet op dvd.)

bvd.

Heerlijk zo een oude klassieker.

Inderdaad een genot.

Sterke film (zeker het tweede gedeelte) met mooie beelden, ondanks dat het een zwart/wit film is.

De film verdiend 4,5 maar ik trek er 0,5 af vanwege de onnodige, langdradige en overdreven "liefdesscenes" met Ellen die me mateloos irriteerde

Ware gebeurtenissen leiden tot een draak van een propagandafilm.

Gefilmd tijdens W.O. II is deze film volledig gericht op het stimuleren van het patriotisme van de Amerikaanse bevolking. Het is vanuit dat standpunt begrijpelijk dat echt alle geportretteerde Amerikanen, zowel vrouwen als mannen, alleen maar goede, heldhaftige karakters hebben. Dit zijn mensen die een oorlog voeren en willen winnen.

Subtitliteit en realisme zijn dan ook heel ver te zoeken. Het is bordkarton, twee dimensionaal en één groot cliché.

Het is 60 jaar na dato helaas niet meer dan een historisch archiefstuk waar verder niets aan valt te beleven.

2 sterren en dat vooral nog vanwege de goede bedoelingen....

Sentimentaliteit, romantiek, lyriek, daarna het drama van de oorlog en als algemeen besluit : verering van amerikaans heldendom.

Typisch voor de films uit die tijd die kundig inspeelden op recente (Pearl Harbour) oorlogsgebeurtenissen, er Tracy, Walker, Mitchum en "Van" tegen aan gooiden en na afloop stonden de tranen in de schoenen...

Eigenlijk geen goede film. Sommige van die werken uit die periode hebben hun geloofwaardigheid en hun filmisch respect bewaard. Deze hier is op het randje van de potsierlijkheid.

De film is uit 1944, de hele muziek- en filmindustrie is omgebouwd tot progagandamachine. Heb gezien dit, dan ook wel wat de indruk dat de film vrij snel in elkaar is gezet. Wat het heldengedoe betreft heb ik echter nooit moeite. Een goed bedoelde hommage aan Doolittle Raid, wat de eerste Amerikaanse aanval was op Japan, 18 april 1942.

Toch had ik er wel meer van verwacht. Is gewoon een saaie dramafilm en een klein beetje oorlogsfilm. Wat mij betreft had het eerste gedeelte en het laatste gedeelte een stuk korter mogen duren. Ik vind het een overdreven lange film die nog een beetje gered wordt door Van Johnson. Verder mooie opnamen van Mitchell bommenwerpers, met als hoogtepunt dat ze van het vliegdekschip vertrekken. Wat dat betreft dan weer jammer dat zo'n film in zwartwit is. 2.0.

Voor een film van 1944 is dit zeker mooi gemaakt. De Oscar voor special effects is wel verdiend. En het acteerwerk valt ook goed mee.

Wat is er dan mis met deze film? Eigenlijk het verhaal en het onderwerp. Iedereen kent de aanval op Pearl Harbor, maar geen kat kent de tegenreactie van de Amerikanen hierop. In elk geval niet spannend genoeg of bekend genoeg om een film over te kunnen vullen. Zeker niet als dat alles is wat je te bieden hebt. Voorbereidingen van happy soldiers die de Japanners eens zullen laten zien dat je niet met de VS mag lachen. Doe er nog wat indrukwekkende vliegtuigscènes bij en een romantische verhaaltje en dat is het dan. De film op zich is niet slecht, maar gewoon niet interessant genoeg. In de jaren '40 zal de film in de VS ongetwijfeld indruk hebben nagelaten door de mooie beelden en het patriotische verhaal. Maar als film is hij gewoon gedateerd.

een propagandafilm door dezelfde mensen in de VS achter de "United China Relief" organisatie.

Tijdens de film zie je ook verschillende posters ophangen in hutjes in China van die "United China Relief", maar de posters en billboards waren tijdens de oorlog alleen te zien in de VS in 1942

google op united china relief posters

dan kom je dezelfde posters tegen

http://content.cdlib.org/ark:/13030/hb2q2nb1qb/

Waarom het Amerikaanse leger altijd zo anti homo geweest is; na het zien van de eerste helft van deze film kun je daar vraagtekens bijzetten. Het tweede deel van dit uiterst gedetailleerde, melodramatische, doch ook clichématige en patriottische oorlogsverhaal (over mannen en hun gevaarlijke missie) was vooral interessant vanwege de werkelijk fascinerende beelden in en buiten het vliegtuig: ik heb nooit geweten dat deze bommenwerpers zo laag over water en land scheerden.

De paar actie scenes zijn inderdaad echt zeer spectaculair, net als de zwart wit cinematografie. Het ziet er allemaal prachtig uit. Maar de karakters doen met hun Ghee whizz optimisme wel heel erg veel aan Paul Verhoeven zijn Starship Troopers denken. Behoorlijk wat propaganda films uit die tijd gezien. Dit is echt te ver over de top kwa jongensclub die de jappaners wel even een poepje laat ruiken. Op de terugweg naar de States doet 1 van de piloten het raampje open en vraagt de hoofdrolspeler: Smell that? That's the smell of America, smells better every time i smell it....

Dit was een succesvolle aanval op Japan. Ze verloren wel alle 16 vliegtuigen en 7 mannen in de 'Doolittle Raid'. Het was één van de meest succesvolle missies in WO-II, gezien de extreem lage verliezen voor het aanvallen van meerdere steden in Japan en Japan dwong toe te geven dat ze kwetsbaar waren betreffende de bevolking.
Dit veranderde toen Japan gedwongen werd zich terug te trekken uit de offensieve oorlog en zich te concentreren op verdediging. De inval zelf deed natuurlijk bijna niets. Het symboliseerde dat alles veranderde.
En misschien is het wat overdreven, maar zelfs dat is goede propaganda.
We zien de gedetailleerde training die verreweg het meest interessante onderdeel is. De hoofdrolspeler heeft ook een vrouw die om de een of andere reden een vreselijke actrice is. Vrouwen in sommige van deze films waren gewoon op onverklaarbare wijze vreselijk op het scherm, omdat ze vaak jong waren en deze hoofdrollen hun eerste rollen ooit waren. Ze ziet er goed uit, maar ze overdrijven vaak zo in elke scène. En het irritante is de hoeveelheid romantiek in veel films van deze leeftijd. Romantiek speelde toen ook een rol in het leven maar het wordt hier door de dames zo onderdanig en vervelend gebracht.
De overige acteurs zijn prima. Spencer Tracy en Robert Mitchum waren veruit de beste.

Het bombardement ziet er glorieus uit. Geen kleuren jammer genoeg en geen CGI. Ze bouwden een kleine stad op een tafel en explodeerden vervolgens delen ervan, zo lijkt het. Het ziet er zo verdomd echt uit. Dit is het verschil tussen oudere en moderne films. CGI in oorlogsfilms is meestal vrij goedkoop en ziet er altijd nep uit. Ondertussen zien miniatuurmodellen er soms bijna volledig realistisch uit en ze zijn ook veel, veel goedkoper om te maken. Dus waarom zou je dit vandaag niet doen? Kijk maar naar de film, het bombardement op Tokio lijkt echt.
Ik heb goed gekeken en zag er niets nep aan. Het was misschien een beetje te schoon en eenvoudig maar omdat de explosies echt waren, voelde het echt aan. In moderne films over WO-II zien we overdag geen hele steden vanuit de lucht. En nooit zulke close-ups.

De vliegtuigen en het schip zijn deels echt spul. Vooral de vliegtuigen zien er geweldig uit. Nogmaals, vandaag zou het gedaan zijn met CGI die eigenlijk meer kost dan zo'n vliegtuig. En zou er veel slechter uitzien. Het is gewoon verbazingwekkend hoeveel lelijker speciale effecten er in 2022 in veel opzichten zijn gekomen in vergelijking met tijdens WO-II. Natuurlijk zou kleur het allemaal echter hebben doen lijken.

Twelve O'Clock High (1949) is een betere film en ook gericht op vliegtuigen. Het menselijke element en het acteren in die film maakt het beter en leuker. Het is ook intenser en unieker omdat het een verzonnen verhaal is met een duidelijk plot en thema. Maar dat gaat over totaal mislukte luchtaanval missies tijdens de nacht in Duitsland, waar Amerikanen weigerden naar de Britten te luisteren dat het een vreselijk idee was en er vervolgens zelf achter kwamen terwijl ze faalden.
Ze raakten niets en de doelen die ze hadden waren waren ook nog eens niets waard.

"Thirty seconds over Tokyo, qua romantiek een flutfilm maar het oorlogsdrama maakt alles weer goed gelukkig.
Een fraaie 7!