Phantom Halo (2014)

"At your age, I was better !"

Zo af en toe kom je een film tegen waarover je bijna nergens iets hebt gelezen en waar iemand bekend aan meegewerkt heeft. Zo ook “Phantom Halo” met Thomas “The maze runner” Brodie-Sangster. Achteraf gezien leek het wel alsof ze verschillende verhalen in één film wilden proppen. Hiervan was er één ijzersterke verhaallijn. En de verhaallijn, die het misdadig element omvatte, eindigde jammerlijk genoeg in een fiasco. Het gebruik van eeuwenoude literatuur van Shakespeare zorgt er niet voor dat het een klassieker onder de drama’s zal worden. Ook al was dit het meest geslaagde deel.

Samuel (Brodie-Sangster) en Beckett (Luke Kleintank) zijn twee broers wiens dagdagelijkse taak eruit bestaat om het luttele geld dat er aanwezig is te verbergen voor hun vader Warren (Sebastian Roché). Deze laatste is een gokkende alcoholicus die blijkbaar vroeger ook al eens Shakespeare citeerde ergens op een toneel. En dat is wat Samuel dan ook doet op straathoeken. Een monoloog afsteken in de stijl van Shakespeare, terwijl broerlief de omstaanders vingervlug ontdoet van portefeuilles en ander waardevols. Als blijkt dat vaderlief enorme schulden heeft bij een geldschieter tracht Beckett dit probleem op te lossen met behulp van de oude bekende Little Larry (Jordan Dunn).

En naarmate dat dit tweede feit zich verder ontwikkeld, gaat de film de dieperik in met als hoogtepunt een vreselijke, klunzige ontknoping. Het moment dat Mevrouw Rose (Rebecca Romijn), de adembenemende knappe moeder van Little Larry, zichzelf verzet tegen Donny, verwachtte ik me al aan het ergste. Dit fragment zag er zo amateuristisch en ongeloofwaardig uit. En het vervolg hierop was inderdaad helemaal niet om over naar huis te schrijven.

Te denken dat de aanloop naar dit mislukt einde zoveel beter was. Het familiedrama vond ik boeiend om naar te kijken. De interactie tussen vader en zonen is bij momenten schitterend. De manier waarop Samuel en Beckett trachten de eindjes aan elkaar te knopen en door hun vader geïnstrueerd worden om de broodnodige cash bijeen te sprokkelen. Waarna Warren het weer verbrast aan de goktafel. Maar spijtig genoeg wordt dit verknoeid door irritante futiliteiten en dommigheden. Je zou zelfs vergeten waar de film zijn titel heeft ontleent op een bepaald moment en dat de stripfiguur “Phantom Halo” niet meer dan een fait divers voorstelt. Vanuit het niets voeren ze een vingerkoot-afhakkend Chinees buurmeisje op (waarna ik me afvroeg wat straf er zou volgen na het stelen van de betreffende persoon zijn auto). En ondanks dat Little Larry meermaals te horen kreeg van Donny om hem niet te bedriegen, rijdt deze samen met Beckett na een tijdje toch ongegeneerd rond met een blitse Bentley. Een beetje kortzichtig. De kortstondige affaire met Mevrouw Rose was totaal naast de kwestie. En blijkbaar was er de intentie om alles op een Tarantino manier af te sluiten, maar dan wel op een enorm amateuristische nep-manier.

Kort en bondig : deze film is een vergaarbak van bij elkaar gesprokkelde onafgewerkte ideeën.

1.5*