Marlon Brando, un Acteur Nommé Désir (2014)

Uiterst matige docu over een figuur waar toch één en ander uit te halen valt. Sowieso ook iets te kort. Zijn beginjaren worden nog behoorlijk gedetailleerd in beeld gebracht, nadien wordt met rasse schreden vooruit gesprongen in de tijd, met uitzondering van het jaar 1972. Nadien gaat het terug in rotvaart vooruit, om snel snel af te handelen.

2

Meer filmmateriaal dan wat anders

Marlon Brando is zo één van die iconische acteurs uit het oude Hollywood. Niet altijd even gelukkig in zijn keuzes (zowel op filmvlak alsook op persoonlijk vlak) maar wel iemand die een slechte film nog altijd iets extra kan geven. Hoog tijd dus om eens iets meer over hem te weten te komen en dan zijn dit soort korte documentaires altijd wel een interessante zit. De Fransen hebben al vaker interessante(re) documentaires gemaakt (Marilyn, Dernières Séances van Patrick Jeudy vind ik zeker de moeite) en het was afwachten wat Philippe Kohly er van ging maken.

Niet veel bijzonders, laat dat vanaf de eerste seconde duidelijk zijn. Ik ben absoluut voorstander van fragmenten te laten zien van de films waar het op dat moment over gaat, maar om in een documentaire van nog geen volledig uur bijna de helft van de speelduur (niet getimed overigens, kreeg gewoon dat gevoel) op te gebruiken aan beeldmateriaal uit het oeuvre van Brando.. Het mist zijn nut, temeer omdat er gewoon genoeg ander interessant beeldmateriaal is. Waarom niet meer gebruiken van het interview met Elia Kazan (toch voor een groot stuk verantwoordelijk voor het begin van de carrière van Brando) of simpelweg archiefmateriaal van de acteur zelf? Het leukste is onder andere de Oscar-uitreiking en het Franstalige interview dat wordt onderbroken omdat er een mooie vrouw passeert. Verder volgt Kohly het platgetreden pad van dit soort documentaires maar laat hij veel links liggen. Geen Apocalypse Now, geen The Island of Dr. Moreau, ... De lijst met geïnterviewden is verder ook niet zoveel bijzonders (waarom enkel Bernardo Bertolucci laten opdraven, er zijn toch nog genoeg andere - nog levende - regisseurs die met Brando hebben samengewerkt) waardoor dit is uitgedraaid op een lichte teleurstelling.

Want je krijgt inderdaad wel een beeld van Brando als acteur en als mens, maar het is bijzonder eenzijdig en biedt weinig diepgang. Het is zo'n intrigerend figuur die altijd zijn eigen zin is blijven doen en daar moet toch meer uit te halen zijn dan enkel een samenraapsel van wat interviews en beeldmateriaal uit films waar hij in meespeelde. Oh ja, die drums waren ook irritant. Van beeldopvulling gesproken..

2.5*

Denk dat deze documentaire oprecht is in de ontleding van de acteur en mens Marlon Brando, de man die ik vooral bewonderde in "On the Waterfront", later in "The Godfather" en mij zeker ook "The last Tango of Paris" herinnerde.

De man die ik nu ook ken om zijn eigenzinnigheden, zijn ambities en onverschilligheden, zijn uitbundige levensstijl als het goed ging, zijn diepe crisis als het grondig misging en daaruit voortvloeiend zijn lange, spijtige, afwezigheden.