Hyakuen no Koi (2014)

Was het niet voor het net te saaie midden was de film zeker vier sterren waard geweest. De intro is sterk, net als het laatste halfuur. Maar dat midden bleef toch aan me knagen. Soms te veel lange shots dat de scene net z'n kracht verliest, zonde. Bijvoorbeeld in de eindscène. Haruko huilde gewoon te lang door zo dat het bijna irritant wordt. Dat soort momenten braken voor mij toch een beetje op. Hier en daar ook wel eens van die momenten die gewoon weinig toevoegen. Of dat armoedige vrouwtje op dat stepje. Voegde zo weinig toe. Maar ja ze was wel grappig. Misschien ben ik gewoon te westers. Ik ben en blijf ook slechts een filmstudent.

De sterke montage, de opbouw naar de climax en de boxscene zelf waren voor mij de redder.

Sakuro Ando draagt met gemak deze film met haar geloofwaardige transformatie van chips-etende nietsnut (nou vooruit: gamen met haar neefje) tot fanatiek boksster. Toch wel dé Japanse actrice van dit moment.

Goed.

Maar ehm ... drama zelfs niet als tweede genre? Ik vind "comedy" als een serieuze stretch, maar kan het gezien wat luchtigere elementen nog wel begrijpen (al ben ik het er verder niet mee eens), maar drama is toch echt wel de basis van deze film? Zeker het eerste half uur.

Sakura Ando is erg sterk. Kiest vooralsnog de films uit die me niet 100% aanspreken, maar aan acteertalent geen gebrek. Aan bokstalent ook niet trouwens, of het werd zo in beeld gebracht dat het erg overtuigend oogde. Erg fysiek en erg energiek. Al moet je geen Rocky verwachten, want ze krijgt er op het einde zwaar van langs. Vond ik een slimme keuze.

Buiten de boksscenes om een beetje karig in beeld gebracht. Wel met goede bedoelingen, maar het oogt toch een beetje kaal af en toe. Acteerwerk verder meer dan in orde, intrigerende personages ook. Het valt braaf in de niche van Japanse dramas met wat weirde, bitse personages, daarin zeker geen verkeerde film, maar mist toch net dat beetje afwerking om echt hoog te gaan scoren.

3.5*

Mooie tragikomedie. Sakura Andô laat je op overtuigende wijze getuige zijn van de totale metamorfose die een vrouw met vallen en opstaan ondergaat van een lethargische, slonzige jonge vrouw tot een gedreven, zelfverzekerde bokster. Het verhaal is niet zo bijzonder. De wijze waarop Andô invulling geeft aan haar centrale rol des te meer.