Vleesverlangen (2015)

Intrigerend uitgangspunt: als wij allemaal weten wat de prijs is van onze vleesconsumptie (dierenleed, milieu), waarom is het dan toch zo moeilijk om te minderen, of zelfs te stoppen met vlees eten!? Herkenbaar dilemma voor elke flexitariër die wel eens overwogen heeft om op een vegetarisch dieet over te stappen. Marijn Frank gebruikt een soortgelijke stijl als 'Keuringsdienst van Waarde': serieuze fact checkende journalistiek, met een ironische knipoog. Filmisch in beeld gebracht door sfeervolle tussenstukjes waarin de appetijtelijke dame haar haast erotische band met vlees uitbeeldt. Echt een toegevoegde waarde heeft het niet, maar het ziet er leuk uit.

Een nadeel van de door en door geconstrueerde intermezzo's, is dat de documentaire in zijn geheel wat bedacht en artificieel voelt. Tegelijkertijd probeert het namelijk een dramatisch egodocument te zijn van een vrouw die haar eigen vleesconsumptie wil minderen om haar kind vegetarisch op te voeden. Zij gaat zelfs zo ver om in een slachterij te gaan werken om de confrontatie met het doden van dieren voor eens en voor altijd aan te gaan. Zou Marijn hier echt mee geworsteld hebben? Is het een bedachte zijlijn voor de dramatische ontwikkeling in haar documentaire? Mijn innerlijke cynicus ziet vooral een zorgvuldig geconstrueerd werk dat een persoonlijke ontwikkeling suggereert.

Best een redelijke docu, zeker gezien het aantal documentaires dat er (internationaal) al bestaat over dit onderwerp. Vond het zelf slachten en haar stage in de slagerij best wel een leuke en interessante toevoeging en iets dat we nog niet zo heel vaak op beeld hebben gezien. Zelf weet ik niet of zoiets afschrikwekkend werkt. Een geslacht dier staat zo ver af van de producten in de supermarkt, een Big Mac bij de MacDonalds of de salami op je pizza, dat je het mensen niet echt kwalijk kan nemen dat ze nog steeds vrij gedachteloos vlees consumeren. Maar als bewustwording en 'respect' voor het vlees, zoals ze op het laatst zelf ook zegt, werkt het denk ik wel. Zelf moet ik ook eens in de zoveel tijd dit soort materie lezen of zien om weer gemotiveerd te worden tot het kopen van biologisch vlees, of het eten van (nog) minder vlees.

Die semi-artistieke invalshoek soms vond ik redelijk onnodig en irritant, net zoals haar voice over, en dat met haar dochtertje vond ik eerst wat klef, maar is er uiteindelijk best leuk in verwerkt.

Weet toch wel heel de speelduur interessant te blijven.

kleine 3,5*

Toch een beetje teleurgesteld over Vleesverlangen.
Het onderwerp is er een waar ik zelf erg mee bezig ben en de trailer liet zien dat de documentaire een goede insteek had.

Uiteindelijk duikt de documentaire, of eigenlijk Marijn Frank, niet echt diep in het vegetarisme.
Aandacht voor veganisme is er al helemaal niet.
Hoe slecht vlees is, voor je eigen gezondheid, het klimaat en dieren, komt niet helemaal goed naar voren.
Neem bijvoorbeeld de slager. Bij zijn introductie verteld hij gelijk dat hij last heeft van zijn cholesterol, suikerziekte heeft én probeert af te vallen (want obesitas). Drie typerende bijkomstigheden van overmatige vleesconsumptie. Hier word vervolgens niets mee gedaan.
Geen kritische vragen worden er gesteld, of überhaupt ook maar een link gelegd met zijn eetgewoontes.

Vervolgens is Marijn bijna de enige die haarzelf confronteerd, het is niet alsof ze bij een veganisten bijeenkomst langs gaat en daar in gesprek gaat met diverse mensen. Slechts drie oudere vegetariers spreekt ze. Die overigens heel schappelijk zijn, maar ook heel hippie-ig.
Wat een eenzijdig beeld geeft van die wereld, in tegenstelling tot de vleesconsumerende wereld.

Een van de grootste motivaties voor het maken van de documentaire is haar dochter. Wil zij haar dochter wel vlees laten consumeren?
Marijn is zelf door haar ouders opgevoed als vegetariër. Dan mis ik toch een gesprek tussen Marijn en haar ouders over de beweegredenen en uitdagingen die dat voor haar opvoeding heeft gehad.

Het feit dat ze, ondanks dat het voor haar verkeerd voelt, toch een koe dood word weinig mee gedaan.
De vraag waarom je dat überhaupt zou doen word ook niet helemaal bevredigend beantwoord.
Alleen om het stuk vlees op je bord te kunnen verantwoorden? Ja?
Ik denk dat deze documentaire voor veel vleeseters eerder een soort van bevestiging is, dat het allemaal wel ok is.
Want wat deze documentaire uiteindelijk toch wel doet, is het hoofd in het zandsteken.

Misschien moest Vleesverlangen ook wel kort duren en dat er daarom maar veel uitgeschrapt is of niet eens is behandeld, maar dan ga ik excuses zoeken voor een documentaire die, zoals die uitgebracht is, gewoon niet zo sterk is en vooral niet zo goed.