The Confines (2015)

Films die zich nagenoeg op een plek afspelen vind ik altijd wel iets intrigerends hebben.

Deze deed me denken aan Nightwatch en Last Shift.

Het begint mysterieus en wist mij lange tijd te boeien door de suggestie dat er íets is maar je weet nog niet precies wat. Het einde echter kan ik echter niet goed plaatsen. Ik vat 'm niet.

Het einde is inderdaad op verschillende manieren te interpreteren. Ik denk zelf dat Streak het overleefde meisje uit de inrichting was die alles in haar coma op een bepaalde wijze herbeleefde. Dat is alleen puur mijn invulling, want de makers maken het niet echt duidelijk hoe het nou precies zit. Mede daardoor is het einde wat teleurstellend.
Daarnaast is de ommezwaai van spannende, suggestieve horror/thriller naar drama dusdanig groot dat dit ook niet helemaal lekker uitpakt.
Het beginstuk met de griezelige fluisterende stemmen is naar mijn mening het beste. De soundtrack en het aardige acteerwerk van Louisa Krause helpen hieraan mee. Verder vind ik de locatie ook goed uitgezocht.
Helaas neemt dit niet weg dat het laatste deel wat onbevredigend is.
Een film met zijn goede en slechte punten dus. Verder is het ook niet bijzonder origineel en mede daardoor wat mij betreft geen must-see.

Deze film heeft me geboeid van begin tot eind.

Een werkje dat zich onderscheidt van soortgenoten door de fantastische setting en door het gesluierde einde.

De film is in verhalend en filmtechnisch opzicht verder niet bijzonder. Het verhaaltje over een bewaakster in een groot leeg gebouw, waar enge dingen aan de hand zijn, is behoorlijk standaard. De truukjes die de camera uithaalt om een sfeer van schrik te creëren zijn eveneens standaard en imponeren niet.

Daar waar soortgenoten het vaak moeten doen met een bescheiden spookhuis, speelt deze film zich af in een grootse paleisachtige setting met een gigantisch kelderstelsel. Dat is dan wel weer imponerend.

Maar goed. Ondanks het imponerende decor is de lol er na een half uurtje film eigenlijk al wel af en kan het indutten beginnen. Bijna tot aan het einde dan, want in de laatste scenes verschijnt opeens een intrigerende invalshoek.

Het einde is origineel en voor meerdere interpretaties vatbaar. Het is ook de reden dat de film niet direct in de vergetelheid raakt en nog wat doorbroeit in het hoofd. Na het zien van zo'n stoffig werkje is dat toch een verdienste.