Qin Ai De (2014)

Peter Chan's gestolen kinderen film.

De tweede film met min of meer hetzelfde onderwerp in hetzelfde weekend. Toeval, want ik wist van beiden het plot niet (de andere is Shi Gu voor de geïnteresseerden). Vond deze vreemd genoeg de minste, hoewel hier eigenlijk de grootste namen aan verbonden zijn.

Posters van deze film zijn veelal misleidend. Beetje vreemd eigenlijk, want hoewel de posters erg nette versies van de personages tonen zijn ze in de film toch wat armoediger. Vooral Zhao Wei is in de film een echt boerenvrouwtje.

Chan's versie is degene met het meeste drama. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal (beelden van de echte betrokkenen op het eind) dus op zich zal het allemaal wel, maar tijdens het kijken voelde het iets té aan. Het loopt allemaal wel érg slecht en hoewel het drama in de kern best krachtig is zijn er teveel randprobleempjes die afleiden.

Wat in deze film wel duidelijk werd was dat het kidnappen van je kind in China éxtra zuur is, aangezien daar de 1-kindsregel geldde. Wou je een nieuw kind, was je verplicht je verdwenen kind dood te melden.

Acteerwerk verder aardig maar niks uitzonderlijks, visueel oké maar ik heb Chan toch ook al mooiere films weten maken. De soundtrack is verder nogal dik aangezet, maar dat zit wel een beetje vast aan dit type film.

Niet verkeerd, kent mooie momenten, maar mij iets té nadrukkelijk dramatisch. Dan heb ik het liever iets kleiner.

3.0*

Goed beschouwd krijg je hier twee films voor de prijs van één. Op het moment dat het schokkende eerste deel over de ontvoering van kinderen lijkt af te stevenen op een happy end, komt regisseur Peter Chan met een geheel nieuwe verhaallijn. Weliswaar borduurt die voort op het eerste deel, maar thematisch gaat het verder over de impact die de Chinese bevolkingspolitiek en bureaucratie heeft op de getroffen ouders. Zo mogelijk is het tweede deel nog meer emotioneel beladen, dan het eerste deel. Dat komt naast het verhaal vooral door de vlekkeloze vertolking van Zhao Wei, de absolute ster van deze film. Vooral de scènes met haar gevecht tegen de directeur van het weeshuis, hakken er nogal in. Overigens maakt ook Hao Lei de nodige indruk als de moeder van het ontvoerde kind.

Al met al een film, die je niet onberoerd laat. Bijzonder fraai is de laatste scène vóór de slotcredits. Door twee keer kort na elkaar uit te zoomen, kun je volgens mij het allicht onbedoelde leed ten gevolge van de één-kind politiek niet treffender in beeld brengen.