Gente de Bien (2014)

Een warm, intiem portret van een vader en zijn opgroeiende zoon. De vader werkt bij een welgestelde dame en neemt op een dag zijn zoon mee. De twee worden door de dame in haar gezin opgenomen maar op een bepaald moment moet dat natuurlijk breken want de verschillen in klasse zijn te groot. Echter beiden werelden worden heel subtiel en met veel liefde getoond. Geen vingers. Geen moraal. Geen drammerigheid. Het is wat het is. De trailer geeft heel treffend de sfeer van de film weer.

Even duimen dat het IFFR dit oppakt.

Na zijn tweede film vorige maand in Gent gezien te hebben, nu het debuut van Lolli gezien. En daarmee krijg ik wel een beeld van deze regisseur die uitblinkt in het filmen van alledaagsheid en vooral van familie- en gezinsverhoudingen. Deze film is vooral een liefdevol portret van een vader die zijn hoofd nauwelijks boven water kan houden en geen verantwoordelijkheid gewend is als de moeder een tijd naar het buitenland gaat en hij ineens de zorg voor zijn 10-jarige zoon op zich moet nemen. Deze film is daarnaast ook nog een sociale schets over de diepe sociale kloof die er in een land als Colombia tussen de klassen zit. Die is zelfs met goede wil moeilijk te doorbreken.

Wat heel fraai is aan beide films van Lolli is hoe hij terloops geloofwaardige karakters maakt van zijn personages. Je wordt min of meer in de film gedropt en in veel scenes zit geen grote gebeurtenis, maar ze zijn onderdeel van de schets die de film maakt. Mooi voorbeeld in deze film is Eric, het zoontje, die op een leeftijd is dat hij zich al te bewust is van zijn omgeving en zich daarin een houding moet geven, zich soms anders voordoet dan hij is. En al flinke moeite heeft zijn kwetsbaarheid te tonen. Tegelijk is het ook nog een klein kind.

Zo'n film die op een bescheiden manier, zonder het wiel opnieuw uit te vinden en zonder grote ambities, heel geslaagd is.

4.0*