Eisenstein in Guanajuato (2015)

Nog geen vijf minuten in de film krijgen we een close-up van Sergei Eisenstein's edele delen. Terwijl hij aan het heen en weer wiebelen is houdt hij vrolijk een uitgebreide monoloog gericht aan zijn geslacht. Het is Greenaway's poging tot humor en zijn manier om ons subtiel uit te leggen dat Eisenstein seksueel weinig actief is...

Nog voor ik me kon afvragen of dit het niveau van de film was werd er een scene getoond waarin onze hoofdpersoon zich gelijktijdig van braaksel en diarree ontdeed.

De gelijkenis met de smakeloze onderbroekenlol-films van Jason Friedberg en Aaron Seltzer gaat voor Eisenstein in Guanajuato voor een heel groot deel op. Om de irritatie-factor te verhogen is de film ook nog eens schrijnend pretentieus met goedkope montage-trucs die naar het geniale oeuvre van Eisenstein moeten refereren. In deze context doen ze helaas meer denken aan een kleuter die windows movie maker heeft ontdekt. Tel daarbij de onwaarschijnlijk lelijke belichting, grading, de lachwekkende green-screen effecten en een beschamende lading over-acting bij op en je hebt Eisenstein in Guanajuato.

Dat zoiets gemaakt wordt rondom de persoon Sergei Eisenstein vind ik een van de grootste artistieke misdaden in de geschiedenis van de film. Ik heb me zelden zo geschaamd gevoeld als bezoeker in een bioscoop en zelden zo veel haat gevoeld tegen een film.

De immer eigenzinnige Peter Greenaway brengt een ode aan één van zijn grote voorbeelden, de briljante, controversiële Russische regisseur Sergeij Eisenstein. Deze film betreft de periode waarin Eisenstein [Elmer Bäck] in Mexico was voor zijn eerste niet-Russische film Que Viva Mexico. Aan de hand van foto's uit die periode schetst Greenaway het portret van een excentriek genie dat worstelt met zijn identiteit, onder anderen op het gebied van seksualiteit, en een eigenzinnige filmmaker die op een unieke manier naar de wereld om hem heen kijkt. Greenaway staat bekend om zijn visuele uitspattingen en ook hier draaft hij soms wat te ver door met bizarre camerahoeken en uitzinnige beelcomposities. De uitgerekte naaktscènes met filosofische bespiegelingen zijn overdadig, maar Bäcks sterke vertolking houdt deze film voldoende met beide benen op de grond.