Inland Rabbit

fuck zeg, Blair Witch lovers, eat your heart out. Beetje oneerlijk om die film met deze te vergelijken, alleen omdat het horror/thriller was en Handheld, maar als je dat een goeie film vond, dan ga je deze niet overleven denk ik.

Het gegeven schokkerige camera en chaos is dus al eerder te zien geweest, maar hier word het toch wel effectief gebruikt hoor. Licht/donker gebruik, haperingen, overdreven hard of juist zacht geluid, camera aan en uit. Dit alles maakt het een hele dynamische en vaak ook drukke film. Juist daardoor is er veel spanning en word die ook steeds groter.
De film + acteerwerk was ook zeer realistisch waardoor ik nergens het idee had naar een film te kijken, meer naar een gruwelijke registratie.
Alles was zeer dynamisch, zoals eerder gezegd. Als iets hard was, dan was het ook ECHT hard en dat heeft me meerdere malen de schrik van mijn leven bezorgd, want vaak was dat ook nog eens in combinatie met hyperactieve beelden en dat werkte gewoon perfect. Naarmate de film verder loopt, word er ook steeds meer met licht/donker gespeeld en ook die timing is super gedaan. Vooral de laatste paar scenes zijn daar een goed voorbeeld van, werkelijk, ik had het niet meer.

begin maar eens met een 4*, wie weet komt er zelfs een halfje bij?

Op naar A.L'Interieur, die schijnt ook al zo verschrikkelijk te zijn. Kijk er nu al naar uit.

hmm.

Eerst maar een klein beetje voorbereid. Ik wilde een beetje het verhaal kennen, voor ik de film in ging, zodat ik wel een beetje gevoel zou kunnen hebben met de film, tenminste, dat hoopte ik dan.
Afijn het verhaal was wel duidelijk en zat op zich goed in elkaar. In dat opzicht kun je zeker spreken van een redelijk slim in elkaar gezette sci-fi.
Vanaf het begin krijg ik echter ook de indruk dat de film een visueel stement wil maken, en ook de soundtrack moet een bepaalde indruk maken.

Visueel kan ik kort zijn, maar ik zal het proberen wat beter uit te leggen. Om te beginnen denk ik, dat als Bart Smit al bestond, dat daar een groot deel van de decors en effectenhandel vandaan kwamen. Jeez, wat ziet dat er vaak beroerd uit zeg. Zo'n schip wat daar zo traag mogelijk rondzweeft en in een paar posities word getoond, om maar vooral te laten zien, hoe lachwekkend t er eigenlijk bij dobbert.
Dit zie je in veel dingen terug, want ook de pakken zijn duidelijk van plastic en zien er bovendien uit, bet van een carnavalsparade weg gelopen. Zo heeft alles zo zijn eigen amateuristische tintje.
Dat voor een film die zich heel erg visueel focust, dat had ook voor die tijd wel beter gemoeten.
Positief puntje dan nog, juist de over the top felle kleuren scene, vond ik dan weer wel apart.

De soundtrack was zo mogelijk nog erger. In combinatie met de dobberende schepen, voelde ik me vaak getuige van een soort balletvoorstelling en ik deed dan ook gezellig een dansje mee in mng huiskamer, ik had toch niks beters te doen.
De spookgeluiden waren ook uiterst vermakelijk, ik verwachtte op ieder moment iemand die ooit eens keihard boe zou roepen tussendoor.

Scenes in het schip zelf waren nog het best te doen. Deze zagen er vaak ook niet echt uit, maar vond ik dan nog wel eens leuk om te volgen. Vooral de computer conversaties waren wel ok.

Ik heb me in ieder gevasl geamuseerd en vaak half onder de tagel gelegen van t lachen, maar dat was geloof ik niet helemaal de bedoeling.

2*

Hier nog maar es een stukje. Kort of lang, ik weet toch nooit hoe dat uitpakt.

Ik begin maar met zeggen, dat deze film echt heeft wat ik in een film zoek. Bij de meeste films gaat dat om 1 of 2 elementen, maar hier komt alles aan bod van wat film voor mij zo speciaal kan maken.
Sfeer, muziek/soundtrack, visuele pracht, mystiek, (onderhuidse?) emotie, humor em dat loopt dan ook nog eens allemaal vloeiend door elkaar. Het kan bijna niet beter in elkaar zitten, vind ik.

Nu ik de dvd eindelijk in bezit heb, geeft dat toch wel meerwaarde. Zeker met zo'n visueel sterke film als deze, valt alles extra goed op.
Vor het geluid was ik dan toch even bang. Het bezit alleen een stereo kanaal en zoals dat eerder met Gozu het geval was, kan dat wat matig uitpakken. Als de man dus begint met zijn gedicht, en het klinkt erg leeg, vrees ik een beetje, en zet het geluid wat harder. Vervolgens arriveert daarna die ene geweldige scene met veel muziek en het contrast met het geluid had niet groter kunnen zijn en ik duik naar mijn afstandsbediening. Dit kan niet anders dan met opzet zijn. Verder is de mix gewoon goed, maar dit detail, viel mij erg op.
Over het visuele gebeuren heb ik eerder ook al veel geschreven, maar t blijft gewoon erg mooi. Geweldig omgevingen, erg mooie belichting en leuk hoe de kleur geel in de hele film centraal staat.

Verder straalt deze film voor mij vooral een gevoel van vrijheid uit, wat erg tegengesteld is in een film die zich afspeelt in een gevangenis. Omgevingen zijn speels en veranderen/bewegen en personen komen en gaan wanneer ze zin hebben. De camera ervaar ik als een toeschouwer die kan gaan en staan waar ie wil, waar dan ook vaak dankbaar gebruik van gemaakt word, zodat er soms een ruimtelijke sfeer, en waar nodig juist weer een hele intieme sfeer wordt neergezet.

In tegenstelling tot anderen hier, heb ik de film niet ervaren als lastig of chaotisch. Doordat meerdere vraagstellingen en situaties op een andere manier terug komen, krijg je wel steeds een andere kijk, maar het blijft duidelijk waar alles om draait. Dat je als kijker door die benadering denkt door te hbben, dat alles nu haarfijn is uitgelegd en dat er bepaalde zaken nog niet aan bod zijn gekomen, is dan erg goed gedaan.

Een film die gewoon hoog in mn top 10 moet staan, maar eens gaan kijken hoe ik dat ga regelen, er staat nog een ander te dringen. Betekent dat er 2 uit moeten. Ik heb wel een idee welke, eens kijken of dat terecht is.

Om maar te beginnen, ik ben geen grote horror fan. Dit ligt voor een groot deel aan mezelf denk ik, want ik weet er steeds weer uit te pikken die qua sfeer aardig nietszeggend zijn, dan houd het voor mij al snel op.
Nee neem dan een Saw 1 of een hellraiser 1-3 reeks, om even zomaar wat op te noemen, die films wisten me wel te pakken. Met name een Hellraiser, die onderhand dicht tegen een duister sprookje aanzit qua sfeer. Kortom sfeer is voor mij belangrijk.
Veel had ik over [Rec] gehoord, en de spanningsrollercoaster was me goed bevallen. Ook dit was zo'n film, waar ik samen met Frontieres veel over gehoord had, dus ik was benieuwd...

Gelijk met de deur in huis, de film had de perfecte sfeer. Elk shot had zn eigen toon en ook als er niks gebeurde, hing er een soort sombere deken over de film heen. Dat is dan gelijk de kracht, want het duurde best een tijd voor de film echt veel spannender werd, maar de manier van filmen en de soundrack zorgden voor een beklemmende sfeer.
De piepjes en kraakjes van de soundtrack waren wel erg apart en heb ik nog niet eerder zo gehoord. Erg spanningverhogend wel, met name in de badkamer.

Qua acteerwerk viel de Femme Fatale mij het meest op. Super hoe de film gebruik maaktte van alle donkere hoekjes, om de suggestie te wekken, dat ze overal kon zijn. Als ze er dan echt was, dan was het ook een freaky verschijning. Wat me nog meer opviel was, dat Dalle een motivatie meekreeg. Vaker niet dan wel, krijg je een bad guy als lege hoes, die zomaar iets doet om de meest onbenullige dingen. Bij haar ging je bijna begrip tonen voor de situatie. Erg sterk.

Het bloedbad komt dan onvermijdelijk toch, maar ook hier zit een zekere toon in. Het is niet 'zomaar' in beeld gebracht, maar gore word bijna verheven tot een soort kunst.
De eindscenes zijn daar wel het ultieme voorbeeld van. Best ziek, maar t word met een zekere rust gedaan en ik zou zelfs durven zeggen dat er emotie in gelegd word.

Ja, erg 'mooi' deze film. Meer van dit soort films, dan word het nog een beetje wat tussen mij en het genre.

4.5*