Tommeh

Qua verhaal is deze rom-com eigenlijk niets meer dan simpel formulewerk vol met clichés. Wat deze film zo mooi maakt is hoe dat verhaaltje verpakt is.

De vertelstructuur, met de dagen die door elkaar gehusseld worden, vind ik zeer origineel en dat zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken. Gelukkig ligt het tempo ook vrij hoog, anders hebben dit soort filmpjes are snel de neiging om saai te worden. Uitstekende personages ook, het zal wel persoonlijk zijn, maar ik vond Deschanel echt wat ongrijpbaars uitstralen.

Daarnaast nog een plusje voor de muziekkeuze. 4*

Visueel erg mooi af en toe, maar verder deed het me vrij weinig. Dit genre ligt me toch niet echt omdat ik me vooral aan alle cliches zit te ergeren. Bijvoorbeeld dat het licht uitvalt en op het moment dat meneer het lichtknopje vindt er uiteraard een of andere freak met een bijl op hem staat te wachten. Het komt op mij vooral over als makkelijk scoren.

En wát een slechte rol van Jackson trouwens, alsof ie er totaal geen zin in had.

2.5*

WAAROM?!

Waarom niet gewoon kappen na 90-100 minuten? Het eerste uur was zelfs vrij vermakelijk met de vele rampen en geweldige special effects. Maar om de één of andere reden moet Emmerich 2012 epischer maken dan alle rampenfilms ooit gemaakt gecombineerd.

De film zit uiteraard vol clichés, een stupide verhaal, vervelende personages (Danny Glover ai ai ai...), enorme plotholes en debiele ontwikkelingen. Maar dat mag in een film als deze en zal ik niet te veel over zaniken.

Waar de film echter compleet de mist in gaat zijn de belachelijke last-minutes saves (als ik het zo mag noemen). Genoeg is genoeg op een gegeven moment. Als je al nét op tijd uit je huis ontsnapt bent, nét op tijd het vliegtuigje hebt bereikt, nét op tijd de map hebt gevonden en nét op tijd van vliegtuig bent gewisseld , vind ik het wel mooi geweest. Maar natuurlijk moet men daarna ook nog nét op tijd het vliegtuig uitrijden, toevallig door een stel Chinezen opgepikt worden, nét op tijd het schip in komen, het luik dicht krijgen én de Mount Everest ontwijken.

Emmerich verlangt hier gewoon te veel van zijn publiek. Het verstand op 0 zetten á la (al heb ik een hekel aan die term), maar hij verwacht dat men het verstand op -10 zet en het daar rustig 2 en een half uur laat staan. En dát is nou net iets te veel van het goede. 1,5*

Veelbelovend begin, goede muziekkeuze, prima acteerwerk, maar helaas gaat het in de laatste 3 kwartier helemaal mis met 21. Het tempo komt op een nulpunt te liggen en de plotholes worden te duidelijk. Jammer, als er een half uurtje uitgeknipt was had hier veel meer ingezeten.

Ben het niet eens met Legan. Ik vond deze film zelfs beter dan 28 days. Oké er zit een aantal clichés in, maar wát een spanning zit er in 28 Weeks Later. De zombies (hoe moet ik ze anders noemen) zijn weer heerlijk angstaanjagend. En de film is prachtig gefilmd, close-ups worden afgewisseld met prachtige totaalshots van een verlaten Londen. Tel daar de fijne onheilspellende muziek van het eerste deel bij en je hebt een zeer vermakelijke en sfeervolle film.

Voorspelbaar plot, bordkartonnen personages en vreselijke kitscherige muziek. Opvallend hoog gemiddelde voor dit standaard thrillertje.

Als komedie stelt het vrij weinig voor, maar het liefdesverhaaltje vond ik wel sympathiek. Leuke chemistry ook tussen Sandler en Barrymore. 3*

Prachtige film, waar ik oprecht ontroerd door raakte, zonder dat het te sentimeel of overdramatisch werd. De combinatie komedie/drama werkt uitstekend, dat een onderwerp zo zwaar zo luchtig gebracht wordt maakt het alleen maar geloofwaardiger wat mij betreft. Verder een geniale cast, Gordon -Levitt speelt zeer overtuigend maar ook Rogen vond ik perfect bij z'n rol passen. De personages zijn sterk, de dialogen scherp, het script zit goed in elkaar en dan ligt de muziek ook nog eens in mijn straatje.

Voor mij nu al 1 van de beste films van het jaar. 4.5*

Een aaneenschakeling van clichés, plotholes, slechte dialogen en belachelijke oneliners. Bij het begin van de zoveelste achtervolging (waarbij schijnbaar elke keer zoveel mogelijk auto's geramd moesten worden) kraamde de (uiteraard) blonde dame Not Again! uit.

Ze haalde de woorden uit m'n mond. 0.5*

Het verhaal is natuurlijk flinterdun, maar ik heb me prima vermaakt. Eminem acteert boven verwachting en de battles en de muziek vind ik erg goed.

Horror, het zal nooit mijn genre worden. Ook in A L'interieur zijn er momenten dat ik me zat te ergeren en nemen verschillende personages de meest onbegrijpelijke beslissingen. Een klein voorbeeld hiervan: Agent zit in auto en hoort in het huis pistoolschoten. In plaats van meteen versterkingen in te roepen gaat hij op eigen houtje naar binnen en bindt en passant ook nog even een verdachte aan zich vast.

Maargoed, als ik dan toch horror zie wil ik ook écht Horror zien. En dat zit wel goed in A L'Interieur. Het begint rustig maar mondt snel uit in één en al gekkigheid met bizarre taferelen, een heerlijk geschifte killer en héél véél bloed. Met een vette soundtrack die de spanning nog een stukje extra verhoogt.
Hierdoor heb ik uiteindelijk toch erg genoten van deze film, die wat mij betreft 1 van meest geslaagde horrors van de laatste jaren is.


LOL!