Rear Window (1954)

Na het bekijken van Vertigo snel Rear Window aangeschaft.

Was heel benieuwd wat me te wachten zou staan! Ben de laatste tijd enorm gecharmeerd van James Stewart en van Hitchcock!

De film was een heerlijke weg kijker. Vooral het mee kijken door de ogen van Stewart was natuurlijk één en al vermaak. Achter elk raampje of deurtje was wat te beleven en je raakte dan ook absoluut niet uitgekeken.

Toch vond ik het verhaal rondom de verdwijning van de over buurvrouw een beetje matig. Ik had gehoopt op een iets specatulairdere wending.

Ik vond het verhaal waar de film om draait dus bij lange na niet zo goed als dat in Vertigo!

Wel was het in zijn geheel een zeer prettige kijk ervaring.

En dan hebben we nog Grace Kelly! Woei, ... wat had je in die tijd toch ook een paar mooie vrouwen. Toch is het (om Vertigo er maar weer bij te halen) moeilijk om tussen haar te kiezen en Kim Novak.

Laatst genoemde heeft wel iets aparts wat mij aanstaat.

In iedergeval een hele fijne Hitchcock maar niet zo goed als ..... inderdaad ...... Vertigo!

erg knap dat je een film kan maken in 1 kamer die nog zo weet te boeien, neemt niet weg dat ik deze iets minder vond dan sommige andere hitchcocks.

Vond met name het einde een beetje afgehaast overkwam.

Zeer goede Hitchcock-klassieker met een prima James Stewart en Grace Kelly.

Hoewel de ganse film zich in één kamer afspeelt zit de film toch boordevol spanning en is boeiend van begin tot einde.

Fijne film, misschien iets te overrated maar dat is soms wel te begrijpen bij dit soort klassiekers. Keek er in het begin een beetje tegenop, omdat ik wist dat het verhaal zich in een kamertje zou afspelen, maar dit viel reuze mee.

De eerste 3 kwartier van de film waren voor mij het zwaarst, maar dat kwam waarschijnlijk omdat ik dat al onbewust bedacht dat het maar saai was als er de hele film niks zou gebeurde. Daarna werd de spanning echt opgebouwd en voelde die ik ook goed. Binnenkort zal ik "Disturbia" nog een keer bekijken want die vond ik toen der tijd een zeer aangename film, en dan gaan vergelijken.

Conclusie, weer een aangename Hitchcock om naar te kijken, hoewel het pas mijn 2de is stimuleert deze mij alweer om nog een klassieker te bekijken, waar ik hiervoor nogal wat moeite mee had.

Overrated? Nou nee. Wat Hitchcock hier met zo ontzettend weinig neerzet, is van grootse kwaliteit. De vlotte conversaties, de knappe personages die perfect worden vertolkt door Stewart en Kelly en de geweldige spanningsopbouw, het is allemaal even goed gedaan. Grenst aan briljant.

Wel behoorlijk overrated. Hitchcock heeft veel betere films gemaakt dan deze.

Hooguit 3.

Betere films dan deze? Dial m for Murder is de enige die ik zo kan bedenken. En vooral als je kijkt naar het concept is dit natuurlijk een beter dan perfecte uitvoering. Al zijn andere films hebben een brede horizon waar je dus meer diepgang kan creëren. Maar hogere suspense dan in Rear Window zul je zelden tegen komen.

Vertigo !!!!!!!!!

Hogere suspense dan hier? Heb ik dan zeker gemist, want de lijnen in vertigo zijn duidelijk getekend. Geen claustrofobisch sfeertje, geen duistere muziek, en bovendien vond ik de film veel te vrolijk aangekleed. Nee geef mij deze maar.

Smaken verschillen, dat blijkt wel weer

Vertigo is toch meer stilistisch uitmuntend, niet zozeer het suspensegedeelte.

Hoorde hier vooral ook vrolijke riddeltjes hoor.

Vond dat hier toch wat subtieler, in Vertigo is de muziek rauwer en meer aanwezig. Ik vond het niet dusdanig melig of vrolijk dat het de stemming waar ik in verkeerde verstoorde. Het was gewoon minder aanwezig of bombastisch naar mijn mening.

Vermakelijke film, dat vooral overeind blijft staan door de sterk acterende Stewart en Kelly. Die houden het simpele plot eenvoudig overeind. De settings zijn erg leuk, ondanks dat het er wel uitziet als een set komt het allemaal wel lekker spontaan over.

Rear Window is luchtig, grappig, richting het einde spannend en de gedatteerdheid voel je eigenlijk nauwelijks.

Toch jammer dat er ondanks de goede dialogen toch teveel van deze dialogen in zitten, die houden het tempo zo nu en dan een beetje uit de film. Ook wordt er soms iets teveel van de hoofdlijnen afgeweken, waardoor het soms iets te langdradig wordt.

Klein puntje van kritiek, maar doet verder weinig af aan het uitstekende vermaak van deze Hitchcock.

Toch de beste die ik tot nu toe van Hitchcock heb gezien in mijn recente kijkbeurten(waaronder the Birds, Rope, the Trouble with Harry en Vertigo). Psycho is de volgende!

4*

Qua verhaal stelt deze film weinig voor: het gaat over iemand die zich verveelt en besluit vanuit zijn kamer naar de buren te gaan gluren. De uitwerking ervan is echter geweldig. De hele film is eigenlijk vanuit één kamer opgenomen, maar toch blijft de film heel goed boeien tot het einde en leef je heel erg mee met het hoofdpersonage. Verder zijn de dialogen en de sfeer (welke tegen het einde toe erg spannend wordt) dik in orde. Een hele fijne film!

Mijn eerste Hitchcock, erg verrast. Viel noch mee als tegen. De regie in deze film is gewoon geniaal, dat bijvoorbeeld de hele film uit een kamer word gefilmd en de goed uitgewerkte dialogen, met af en toe een wat maatschappelijk tintje (zoals het wel of niet bemoeien met zaken van de buren, wat ik natuurlijk aanschouw als maatschappelijk dat de wereld met elkaar moet bemoeien of juist met rust moet laten). Verder vond ik het verhaal een beetje magertjes en niet erg verrassend of vermakelijk. Hoewel het tegenstrijdig klinkt omdat ik de manier van vertelling en de dialogen geweldig vond, had ik misschien, met dank aan het genre en het onderwerp, een groot plot verwacht. Maar Hitchcock moet het duidelijk hebben van zijn regie. Wel een sterke goede film.

3,5 ster

Dat Alfred Hitchcock een soort fobie had voor filmen op locatie is ondermeer pijnlijk te merken in Marnie, waarvan gekend is dat hij resoluut weigerde om bepaalde scenes ter plaatse over te doen ondanks enkele duidelijk geschilderde achtergronden. Waarschijnlijk had zijn verslaving aan studio-opnames nochtans al lang een hoogtpunt bereikt met Rear Window, waarbij hij een gans appartementencomplex met binnenplaats liet nabouwen op de set en zich mocht uitleven met een scenario die zich uitsluitend daar afspeelde.

Bijgevolg wordt het hier al helemaal plezant, en word je in de eerste minuten reeds geconfronteerd met een flagrant namaakpanorama en een helderblauwe lucht die er even naturel uitziet als het smoelwerk van Cher. De algemene decorlook is vrijwel continu voelbaar, en zeker gezien het concept krijg je algauw het idee dat je meer naar een veredeld amateurtoneeltje zit te kijken dan een volwaardige speelfilm. Nogal nefast voor een regisseur die suspense en intrige nastreeft, of zoals elke normale beroepsmens op zijn minst de aandacht van de kijker wil meehebben.

En dat dat laatste alvast heel nadrukkelijk gepoogt wordt blijkt ook al snel na de begintitels. De premise gaat uit van een tijdelijk werkonbekwame fotograaf die zich ontpopt tot obsessieve gluurder, en terwijl dat op zich een prima uitgangspunt is vervalt de uitwerking in een eerder onwaarschijnlijk theater (daar zijn we weer). Er wordt overal net iets teveel voor het raam geposeerd met op kop de wulps dansende griet in ondergoed die natuurlijk niet mocht ontbreken, en zij mag dan ook een van de eerste raampjes verzorgen die de kijker te zien krijgt. Hoe goedkoop wil je het hebben.

Wanneer onze gluurder in zijn overbuur een moordenaar meent te zien wordt het met momenten hilarisch, en toen ik hem een gigantische telelens zag uithalen om op dezeflde plek te gaan piepen waar ie 2 minuten geleden nog bang was om betrapt te worden kwam ik haast niet meer bij. Om maar nog te zwijgen over de onbetaalbare pogingen tot spanning, met een fantastisch tenenkrommend hoogtepunt die evenveel dreiging uitstraalt als een seniele schildpad.

Dit erbarmelijke schouwspel wordt nog enigszins gered door het redelijke acteerwerk van James Stewart en de signalen van bindingsangt omtrent zijn personage, maar als ik een algemene raming moet maken valt de hele prent te verglijken met de kwaliteit van zijn decor. Knullig, mager en allesbehalve overtuigend.

1,5*

Jammer dat je je zo laat afleiden door het theaterdecor. Ga je wel mee in het verhaal ipv je te storen aan de setting, dan is het een geweldig spannende en leuke film. En gezien de hoge waardering die deze film krijgt, is de keuze voor een gecontroleerde situatie (studio) gern slechte gebleken. Ben blij dat ikzelf de benoemde knulligheden gewoon kan waarderen en meer zie als stijlvorm uit de jaren 50 dan dat ik me eraan stoor.

Heb me ook niet aan het decor gestoord vind het redelijk sfeervol zelfs.

Mijn punt uit de laatste discussie bij beoordeling van klassiekers: mensen zijn doorgaans milder voor oudere films en nemen veel meer voor lief omdat ze het charmant vinden, denken dat het niet anders kon... enzovoorts. Noem het gerust 'een stijlvorm', ik noem het gepruts.

Maargoed, elk zijn mening.

Dat valt echt wel tegen, op enkele oude films na worden toch een hoop oude films afgekraakt. Noem het gerust prutsen, maar als er ergens wordt geprutst is het wel bij de hedendaagse films, een hoop troep ondanks de hogere budgetten en moderne middelen.

Ik snap djelle ook wel. Ik zie ook vaak commentaren van classic film liefhebbers die op moderne films toch een beoordelingscriteria hanteren die ze bij de classics graag door de vingers zien.

Hmmm. ik vind het decor en het gebruik ervan briljant.

Persoonlijk zou ik me er niet aan storen wanneer een nieuwe film ook zo om zou springen met decoratie.

Ik vind het decor van Rear Window geweldig, zou willen dat ik in die flats zou wonen Tuurlijk is het een beetje overdreven, maar who cares?

Heeft niets met meer door de vingers zien te maken. Ik vind de stijlvorm gewoon leuk. Zoals ik zoveel (b) films kan waarderen vanwege hun sfeer en stijl, ondanks dat camerawerk en acteerwerk niet van het niveau van hedendaagse meesterwerken zijn. Zijn ook zat films met dezelfde stijl die ik niet goed vind.

Precies wat ik bedoelde. Een discussie geweest over 'beoordeling van klassiekers' en de user in kwestie gaat het argument nu steeds gebruiken om oude films af te zeiken. Boring. Gewoon overheen lezen. Kritiek kun je op bijna elke 'studio'film toepassen inclusief de gehele Shaw Brothers Catalogus. Wie zit daar op te wachten?

Welk argument? Ik reageerde gewoon op Reinbo's bewering dat het wel geen slechte keuze zal geweest zijn omdat de film algemeen gewaardeerd wordt. Populariteit vind ik geen argument in filmdiscussie.

Bij films waarbij de makers daar én voor kozen én het slecht uitvoerden én met hetzefde concept waardoor je voortdurend op diezelfde gemaakte locatie zit én een boel personages die ook precies een toneeltje opvoeren én ook nog eens in al de rest faalt die het geheel eventueel kon opkrikken en die stoorzender van secundair belang kon maken zoals het hoort.... Als ik nog eens een prent tegenkom die aan deze 5 punten voldoet kan je mischien wel eens een gelijksoortige kritiek lezen ja. Zal niet meteen gebeuren denk ik.