5 against the House (1955)

Naast het creeëren van de geslaagde spanning weet de filmmaker effectief het thema aan te halen van oorlogsveteranen die moeite hebben om zich opnieuw te integreren in de maatschappij. Ook de vertolkingen, in het bijzonder van Kim Novak, maken van deze prent een boeiende film-noir.

Minste film noir die ik tot nu toe zag.

Redelijke film over vier studiegenoten die besluiten een casino te beroven. Ondanks de korte lengte zakt de film tijdens het middelste gedeelte wat in (vooral de romance). Ook komen de personages niet even geloofwaardig over (het acteerwerk van een wisselend niveau helpt hier ook niet echt bij). De heist zelf is echter wel de moeite waard.

Kansas City Confidential en verhalen rondom de regisseur maakten me erg nieuwsgierig naar meer van Phil Karlson, maar deze viel nogal tegen. Ik vind het de minste film uit mijn noirvember tot nu toe. Het leuke van film noir is nou net dat zelfs een matige film noir me nog wel plezier geeft, dat wel.

In deze films spelen een stel acteurs van 30 plus, een stel studenten van 20 ofzo, toegelaten tot de universiteit met een beurs voor verteranen. De studenten zijn allemaal Korea-veteranen en in die zin was de film erg actueel in 1955.

Paar sterke ideeën zitten er wel in de film. De opening spiegelt aardig met de heist. En die heist brengt een beetje spanning. Helaas voelen de personages nooit geloofwaardig, is de romance (hoewel Novak de meeste mannen overklast in acteren) er alleen maar voor de romance en verder vrij loos. De aanloop is lang en het beperkte verhaal voelt nodeloos gerekt. De film heeft een te magere psychologische basis om te overtuigen als een serieuze aanklacht over de behandeling van veteranen ofzo. Ik heb nog maar liefst drie andere Karlsons op blu-ray, die zijn vast beter.

Begint ietwat luchtig, als een comedy maar wordt gaandeweg donkerder met het trauma van Keith (oorlogsveteranen) en nadien zijn verraad tegenover zijn vrienden. Opmerkelijk is de drijfveer achter de overval nl niet om geld of vrouwen maar uit een verveling. Om te ontsnappen aan hun routine, ze proeven een verzadiging van hun leven en hebben nood naar spanning en verandering. Maar de opbouw naar de overval is te lang (eerste half uur doet niks ter zake) en op het einde wordt de angel van de noir er toch wel uitgehaald door het happy end. Ik las in het bijhorende boekje van de blu ray dat de bestaansreden voor de film was om Kim Novak een ster te maken. De shots van haar als zangeres un haar galakleed in de jazz club zijn fantastisch. Dat de film daarbuiten veel te veel op routine en standaard werk leunt, is bij deze dan ook begrijpelijk. Alleen Novak moet in de spotlights treden.

Het begon sterk (al was het net iets te jolig met die grappenmaker Roy en de feut - die nog wel een slimme grap uithaalde) en het verhaal werd goed opgebouwd. De uiteindelijk heist was niet bijzonder en het einde te makkelijk naar mijn smaak.

Het opbergsysteem voor auto's heb ik nog nooit eerder gezien, erg leuk detail en slim om dat bij het begin en het einde te gebruiken.

Het Harolds Club casino werd in 1935 geopend door de broers Harold en Raymond Smith als een zeven verdiepingen tellend casino zonder hotel. In 1970 werd het verkocht aan Howard Hughes en in december 1994 opnieuw verkocht. Drie maanden later werd het gesloten. Harrah's kocht het pand in 1999 en liet het slopen. Het gebouw had een muurschildering van 21 bij 10,5 meter met afbeeldingen van pioniers uit het Wilde Westen, die bewaard is gebleven en naar het Reno Livestock Events Center is gebracht.

De parkeergarage met de kenmerkende vakjes bij Harold's Club, was gloednieuw en werd pas in 1954 gebouwd. De hydrauliek werd aangedreven door een stoomketel. In de jaren '60 werd de garage onbetrouwbaar door mechanische storingen en een gebrek aan reserveonderdelen. Auto's werden ook veel groter dan in 1954, waardoor veel auto's niet meer in de beschikbare plaatsen pasten. Vanaf 1970 was parkeren op de begane grond beperkt tot één verdieping en in 1999 werd de garage gesloopt.

In tegenstelling tot Las Vegas bezochten meer vrouwen de gokgelegenheden in Reno, omdat de stad officieus bekend stond als de scheidingshoofdstad van de Verenigde Staten. Talloze hotels en ranchvakantieoorden bevonden zich in de buurt van Reno, waar vrouwen konden voldoen aan de verblijfseis om een scheiding te kunnen aanvragen. Deze praktijk was te zien in films als "The Women", "The Misfits" en "When the Boys Meet the Girls".

De campus van de Universiteit van Nevada, Reno, diende hier als decor voor de fictieve Midwestern University. Deze universiteit werd in 1874 in Elko opgericht als een landbouwuniversiteit en huisvest de eerste medische faculteit van de staat. Ook in 2022 studeerden er nog steeds academici van allerlei disciplines af. De klassieke architectuur van de campus trekt tot op de dag van vandaag filmploegen aan.

Dit was het eerste verfilmde scenario van schrijver Stirling Silliphant. Martin Scorsese heeft gezegd dat deze film hem heeft beïnvloed bij het maken van "Casino". Ten tijde van deze film werden Reno en zijn zuidelijke tegenhanger, Las Vegas, nog steeds beschouwd als het Wilde Westen. Dat is te zien aan de inrichting van de casino's en de kleding van veel bezoekers. Gokken was al sinds 1931 legaal, maar de stad zag er nog steeds behoorlijk rustiek uit. Casino's waren vooral het domein van veeboeren, oliemannen en goudzoekers, hoewel gokautomaten ook vrouwelijke bezoekers aantrokken. Tegen de tijd dat "Ocean's Eleven" uitkwam, zou het tijdperk van showgirls, lounge-acts en glamour aanbreken.

Deze film was het debuut van Kerwin Mathews. De vier vrienden in de film gaan naar Midwestern University. Dit was destijds een fictieve school die in verschillende films voorkwam. In de jaren '90 voegde het Chicago College of Osteopathic Medicine verschillende opleidingen toe en consolideerde deze onder de naam Midwestern University. Deze particuliere beroeps- en medische hogeschool heeft campussen in Downers Grove, Illinois en Glendale, Arizona. Er is ook een Midwestern State University in Wichita Falls, Texas. Deze universiteit, die voorheen deel uitmaakte van Hardin College, veranderde in 1950 van naam. Het gelijknamige verhaal van Jack Finney, waarop deze film is gebaseerd, werd van juli tot september 1951 in afleveringen gepubliceerd in het tijdschrift "Good Housekeeping". Finney is vooral bekend van zijn roman "Invasion of the Body Snatchers", die slechts een jaar later na deze film verscheen.

Een redelijke film van Phil Karlson, die best wel traag op gang komt. De overval en de onderlinge spanningen tussen de personages, lijkt niet voor veel impact te zorgen. Een luchtige film noir/misdaadfilm, maar geen blijvende herinnering.

2,5 *