I Bambini Ci Guardano (1944)
Alternatieve titels: The Children Are Watching, The Last Martyr, Kinderoogen
23 stemmen | gemiddelde 3,71
Italië
Drama85 minuten
geregisseerd door
Vittorio De Sicamet
Emilio Cigoli,
Luciano De Ambrosis en
Isa PolaNina is een jonge, getrouwde vrouw met een zoontje, Pricó. Het valt haar zwaar om aan de eisen van haar familie en haar taak als moeder te voldoen. Als ze verliefd wordt op Roberto besluit ze man en kind achter te laten. Pricó wordt van familielid naar familielid gesleept en lijdt erg onder de situatie. Als het kind ook nog ziek wordt, besluit Nina weer terug te keren naar haar kind. Maar de gezinsband lijkt onherstelbaar.
4,0
[permalink] geplaatst op 12 september 2004, 14:16 uurDit wordt wel gezien als een van de eerste voorbeelden van neo-realisme.
4,0 [permalink] geplaatst op 12 juni 2006, 22:49 uurHoewel Zavatini al eerder meewerkte aan scripts voor DeSica was dit de eerste film waar hij de belangrijkste bijdrage aan leverde en daarmee was een heel bijzondere samenwerking geboren. Het was ook, samen met Visconti's Ossesione de eerste film die een neorealistisch karakter had. Beiden werden in 1942 gefilmd.
Onterecht onbekender dan veel andere Zavatini/DeSica-films (ik ben niet voor niets de eerste stemmer). Want ook dit is een erg mooie film. Bij vlagen iets klassieker (sentimenteler misschien) in zijn emotie, maar al boordevol prachtige scenes. Niet alleen grote, maar ook kleine details, zoals Pricó die zich bij een familielid steeds kleiner maakt tussen allerlei volwassenen. En knap vanuit het oogpunt van Pricó verfilmd.
En dan is er nog (alweer) een eindscene van DeSica die ik nooit meer zal vergeten.
4.0*
[permalink] geplaatst op 8 oktober 2007, 0:27 uur Mooie Nederlandse poster:
link 4,0 [permalink] geplaatst op 4 maart 2008, 13:34 uur Een prachtige Italian Neorealism. De Sica heeft weer een spektakel afgeleverd.
Applaus
3,0 [permalink] geplaatst op 8 oktober 2008, 7:42 uur Vond de eerste helft nogal mat. De tweede was lekker dik aangezet drama en dat overtuigde meer. Het deed me veel denken aan 'Anche Libero va Bene', die me overigens veel meer deed.
[permalink] geplaatst op 23 januari 2009, 13:49 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Een mooie aangename film en een mooie stukje neo-realisme. Helaas was ik er niet zo door geraakt omdat de personages mij niet konden overtuigen. Pas na een uur, vanaf het moment dat Pricò wegloopt, en de daaropvolgende 20 minuten laat De Sica pas zien waartoe hij in staat is. Om daarna weer in te zakken en te eindigen in een matige finale. Jammer. Emilio Cigoli heeft trouwens ook een rol in Sciuscià (ook van De Sica).
3,0 [permalink] geplaatst op 29 januari 2009, 22:34 uur Nina's pruillipjes en gesnotter doen soms blijk geven van wel heel veel sentiment en hier had ik minder binding met de personages en sommige situaties dan in de andere De Sica's die ik voorheen zag. Maar toch raakte het onderliggende thema mij en zo'n eindscène kwam toch hard aan. Over het verliezen van onschuld en geborgenheid op zo'n jonge leeftijd. Schrijnend.
4,0 [permalink] geplaatst op 10 januari 2010, 17:42 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Straniero schreef:
Het deed me veel denken aan 'Anche Libero va Bene'
Mij ook en het feit dat er ruim zestig jaar tussen beide films zit geeft toch aan dat ook dèze film nog best gezien mag worden. Het onderwerp is nog aktueel. In 'Anche Libero va Bene' wordt er nog een schepje bovenop gegooid en is alles nog schrijnender.
Hier is de vader nog een heilige, daar niet.
Een beetje een onterecht over het hoofd geziene de Sica. Doet niet onder voor veel van zijn latere werk. Wel af en toe wat ouderwets tè pathetisch.
Dat kleine ukkie acteerde overigens prima! De Sica brengt sommige dingen mooi en subtiel in beeld, zoals
heel in het begin als de jongen na het steppen ineens zijn moeder met een vreemde kerel ziet praten. Die instinctief wantrouwende blik en houding van de jongen! Ook heel mooi: de scène in de trein die overgaat in koortsige ijldromen.
Iets verouderd overkomend, maar nog stees mooi!
[permalink] geplaatst op 2 november 2010, 5:43 uur iemand deze al kunnen vinden? zou 16 oktober uitkomen in nederland maar zie hem nergens liggen
pippo il buffone
[permalink] geplaatst op 10 november 2010, 1:39 uur Eh,het is toch Pricò die steeds hulie-huilie doet,niet die teef van een moeder.Hoe dan ook,wisten jullie dat dit een neo-realistische film is?Trademark vroege De Sica en wat overmatig sentimenteel,maar het kijkt lekker weg.
De thematiek rond overspel was in IT anno 1943 natuurlijk wat pikant,maar Vittorio verzacht de pil voor de censor door de schuld van alle ellende voor 100% bij de moeder(wel een mooie vrouw,die Pola) te leggen die als een soort harteloos monster wordt voorgesteld,terwijl de vader een soort heilige is.En de minnaar?Die doet wat hij hoort te doen,zo lijkt het.Nogmaals:we hebben het hier over een Italiaanse film uit 1943
.
Wat de afwezigheid van de oorlog betreft:je ziet Prico en papa in een verduisterde trein reizen,terwijl op de achtergrond rookpluimen zijn te zien,dan wel wolken die er als rookpluimen uitzien.Verder is die narigheid afwezig,maar de personages hadden al genoeg aan hun hoofd.
4,0 [permalink] geplaatst op 25 februari 2011, 19:41 uur Een hele dikke 4!
Wat een juweeltje deze film! Het camerawerk alleen al. Schrijnend verhaal over een klein jongetje dat verscheurd wordt door het egoïsme van volwassenen. Hoe ze deze film in 1943 hebben kunnen realiseren is mij een raadsel. Nergens een spoortje oorlog, maar een schijnwereld waarin mensen in mondaine badplaatsen hun vakantie vieren en in prachtige nieuwe flats wonen.
