Mimi wo Sumaseba (1995)

Erg mooie film. Het begin was "aardig" maar het verhaal werd steeds sterker. Film kan een positief effect hebben op je eigen zelfbeeld.

Het is het waard om er naar te kijken.

3.5

Inderdaad... schitterende film, pure magie!

Alweer wat jaartjes geleden toen ik deze voor het laatst zag, maar ook nu weer volop genoten. Totaal naïef, speels en liefdevol, met een erg ontroerende kern en zulks mooie sfeerschetsen dat dit gewoonweg diep weet te raken. Over magie in een wereld vol twijfel en beproevingen (hoe klein dan ook). Bravo.

(Van de zomer komt hij zeker weer langs, dan voelt die atmosfeer nog nét dat beetje accurater!)

Een leuke film waarbij ik de tienerverliefdheid wel herkende (vanuit de andere sexe dan). Het verhaal doet niet onder voor een life-actionfilm, in deze Ghibli zit de magie in de fantasie van een jong meisje, niet in de realiteit van het verhaal. Een lieve film!

Minder dan een jaar geleden gezien, maar toch behoorlijk weggezakt. Dus tijd voor een herziening!

Ik herinner me dat ik de eerste keer redelijk betoverd was door dit filmpje, maar nu viel het een beetje tegen. Er hangt een aardig sfeertje, maar het was niet zo magisch als ik me meende te herinneren. Verder vond ik een verhaal over school-liefdes en het schrijven van een boek ook niet echt boeiend genoeg om twee uur naar te kijken. Het duurde met een beetje te lang. Een halve ster eraf.

Waarom dacht ik dat dit de minst gewaardeerde Ghibli op MovieMeter was? Ik had gisteren zin in een film uit deze studio, maar wou niet meteen door alles van Miyazaki heen zijn, dus heb ik deze gehuurd. Weinig van verwacht, maar het blijkt minstens zo goed te zijn als het beste werk van Ghibli's bekendste regisseur. Minstens.

Het is eigenlijk ook meteen de meest simpele film van Ghibli. Er zitten voor de hand liggende levenslesjes in en net als in Totoro wordt groot drama ontweken. Daar komt ook nog eens bij dat het geen fantasyfilm is, ondanks enkele hele korte droomsequenties. Of is het toch niet zo simpel als het lijkt? Er zit erg veel detail in de handelingen van de personages viel me op. Kijk maar bijvoorbeeld naar hoe Shizuku haar nachtlampje uitzet. Er wordt eerst blindeling gezocht naar de knop, vervolgens heft ze zich op om de knop te kunnen zien en zet dan de lamp uit. Een handeling van een paar seconden, die de meeste animators nooit zo uitgebreid hadden getoond, in één keer de knop uitzetten is immers makkelijker. Bij deze film helpt het echter om een bepaalde levensechtheid te creëren, een soort spontaniteit die je nauwelijks ziet in animatie, zelfs niet bij Ghibli. Mimi wo Sumaseba zit echter vol met dit soort kleine handelingen die niets te maken hebben met het plot, maar het geheel toch wat echter maken. Dit had inderdaad een live-actionfilm kunnen zijn, maar dat wil niet zeggen dat de film niets wint met het gebruik van animatie en niet alleen door dat handjevol sprookjesscènes, die ik overigens niet eens zo heel bijzonder vond.

Whispers of the Heart werkt haast als een warm bad in een koude dag: zo rustgevend dat het haast betoverend lijkt. Dat Ghibli hier voor de verandering eens geen sprookjesbeesten voor nodig heeft vind ik verfrissend. Het plaatsje waar de hoofdpersoon woont is ook prachtig vormgegeven, met al die heuvels en steegjes. De film lijkt te ademen. Ja, het is allemaal zeer zoet, maar de toon is perfect, waardoor de zoetigheid nooit irritant wordt. Het onthaastende effect bleek overigens zo krachtig te zijn dat ik zelfs een dag later er in bleef hangen, wat niet helemaal de bedoeling was...

Het bleek ook voor mij het juiste verhaal voor het juiste moment te zijn. Iedereen heeft wel eens dat hij of zij gaat nadenken over de toekomst. Voor mij was dat deze week en het is grappig om dan net een film aan te treffen die op zo'n sympatiek naïeve manier dit thema behandelt.

Het einde met dat huwelijksaanzoek vond ik net een stapje te ver, maar verder een perfecte film. Country Roads kon de boel ook niet verpesten. Ik vind het sowieso best een mooi nummer (al heb ik liever de Denver-versie dan die van Newton-John hier), al moet ik toegeven dat ik wel raar stond te kijken toen de film opende met een gezongen eerbetoon aan West Virginia. Wie wil er nu überhaupt naar West-Virginia als je in zo'n mooi plaatsje als in deze film woont? Uiteindelijk blijkt het nummer goed te werken en de Japanse versie is eindeloos charmant. Daarnaast zit het liedje in mijn favoriete scène uit de film: die in die werkkamer met die opa en zijn vrienden. Maar ik heb sowieso een zwak voor films waarin personages ineens vanuit het niets beginnen te zingen kennelijk.
4,5*

Sterker: het is de beste Ghibli. Kan me ook goed vinden in je beschrijving trouwens. (Behalve de laatste regel wellicht ).

Het "plaatsje" zijn de westelijk suburbs van Tokio, de grootste stedelijke aglomeratie ter wereld

Maar.... inderdaad mooi stukje geschreven & kan me er goed in vinden!

Copy/paste bij Only Yesterday en ik ben helemaal akkoord

...en nog specifieker, de locatie is Tama New Town: Tama New Town - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tevens de locatie van Pom Poko, die zelfs volledig handelt over de bouw van deze uitbreiding van Tokio en het effect daarvan op de natuur en dan met name de wasbeertjes

Dat zal allemaal best, maar zo beelden ze het niet uit in deze film natuurlijk, waarin er flink wat groen te zien is. Dat is het voordeel als je niet op locaties hoeft te schieten: je kunt van iedere stad een waardige tegenstander van West-Virginia maken.

Goldenskull moet ik hier wellicht gelijk geven, dit zou inderdaad wel eens Ghibli's beste kunnen zijn. Jammer dat de regisseur zo snel hierna overleed.

Grappig dat al de mensen hierboven het een magische, betoverende film vinden, ik kan me er wel in leven maar ik vond de film eerder deprimerend... Komt mischien omdat de problemen van de personages ontzettend diep zijn. Magisch vind ik deze film dus wel maar met een soort van deprimerende werkelijkheid

Volgens mij hadden die problemen nauwelijks luchtiger behandelt kunnen worden en het geheel wordt vrij opbeurend verteld. Het is in ieder geval niet bepaald Requiem for a Dream.

Ik verhoog overigens naar 5 sterren. Films waarvan ik de invloed bijna een week later nog op me merk kom ik eigenlijk zelden tot nooit tegen. Een top 10 plaats sluit ik ook niet uit.

Je hebt gelijk , maar in Japanse cinema waar meestal problemen van karakters erg ingetogen worden weergeven. (zoals Dare mo Shiranai en Grave of the Fireflies) doet me altijd iets meer dan de aanpak van Requiem for a Dream bijvoorbeeld. natuurlijk is deze film wel luchtig op een Ghibli-manier, ik ga 'm denk ik ook later opnieuw kijken. Sorry, als de vergelijking van Grave of the Fireflies en Whisper of the heart een beetje vreemd aanvoelt, maar ik ben ook nieuw met films.

Je hoeft geen excuses aan te bieden, iedereen ervaart een film anders. Alleen betwijfel ik of de makers dit bedoelt hadden als een deprimerend werkje.

De top 10 plaats is er overigens gekomen.

En dat terwijl er geen Pixar te bekennen valt in je Top 10

@The One Ring

Heb je "Only Yesterday" ook al gezien? Vindt ik persoonlijk net de meerdere van Whisper of the Heart, benieuwd wat jij daar van vindt.

Ja, eigenlijk had ik zelf ook niet snel verwacht dat een anime eerder mijn top 10 zou bereiken dan een westerse animatie, al moet ik toegeven het afgelopen jaar veel goede ervaringen te hebben gehad met animes en dat ik er steeds meer de kwaliteit van begin in te zien. Anderzijds wil dat niet zeggen dat ik ineens minder om Pixar geef. Wall-E neigt naar 5 sterren, ondanks wat imperfecties.

Het werkt eigenlijk maar raar met animaties. Iedere animatiefilm lijkt automatisch vergeleken te moeten worden met andere, zelfs als ze helemaal niets gemeen hebben. Hoe moet ik een Pixar nou leggen naast Whisper of the Heart? Ze doen andere dingen. Als het live-actionfilms waren zou waarschijnlijk niemand ze ooit vergeleken hebben.

En nee, ik heb Only Yesterday niet gezien. Hij staat wel in de planning om binnen een week tijd te gaan kijken. De verwachtingen zijn best hoog.

Mooi, mooi, mooi. Deze Ghibli wist me weer geregeld met verbazing naar het scherm te laten kijken, zoals altijd eigenlijk. Wat zijn die getekende animaties toch schitterend.

Ik word vooral altijd helemaal vrolijk van de stadsbeelden die op het scherm getoverd worden. Prachtige huizen in heuvelachtige gebieden, wegen die overal doorheen lopen, kleine straatjes die op een prachtige manier tussen de huizen, bossen, bergen gemanoeuvreerd zijn. Een trap omhoog, dan weer één omlaag en je ziet op een fantastische manier over de hele stad uit. Echt prachtig gemaakt allemaal.

Dat was voor mij dan ook het grootste pluspunt denk ik. Neemt niet weg dat het verhaaltje ook erg vermakelijk was. Vooral de eerste helft vond ik erg leuk; die kat is bijvoorbeeld geweldig en het tempo zit er tot dan toe lekker in. Op een gegeven moment worden bepaalde dingen wel wat lang gerekt en vond ik de enorme overkill van 'Country Roads' erg jammer. Ik ben niet zo gecharmeerd van dat nummer. Toch komt er wel een erg leuke scéne uit voort; het moment dat al die (oude) lui ineens binnenkomen en mee beginnen te spelen met Shizuku en Seiji. Vooral de gezichten van die lui vond ik heerlijk. Deze scéne wordt door meer mensen gewaardeerd lees ik hier. Grappig.

Zo goed als velen vind ik deze Whisper of the Heart helaas (nog) niet, maar ik heb me behoorlijk vermaakt. Op naar de volgende Ghibli; hele dikke voldoende voor deze.

Het was alweer een hele poos geleden dat ik voor het laatst een ghibli had gezien dus vond het wel weer eens tijd worden, zoiezo ga ik me de komende weken eens aan de hele officiele reeks wagen. Vond dit weer een heel erg lief filmpje, op die vreemde kat na geen Totoro's of andere knuffelbare fantasie figuurtjes ditmaal, maar een gewoon neutraal verhaaltje over kalverliefde en het opgroeien. Doet heel nostalgisch aan allemaal en heeft een fijn voelbaar zomers sfeertje. Ik ben het ook helemaal met HarmJan eens als het om de tekenstijl gaat, daar zijn de Japaners echt goed in dat wordt toch echt keer op keer weer bewezen. Maar laat ik naast het stadsbeeld ook de personages pesonges om tenminste de animaties daarvan noemen, die mimiek en gezichtsuitdrukking zijn echt perfect! Van zo'n verlegen blozend snoetje tot blije of woeste blikken, heel menselijk allemaal en daarom veel makkelijker om in de gedachtegang van het meisje mee te gaan of je in te leven in de situaties, dan in een willekeurige zoete disney productie. Beide leuk natuurlijk, maar dit zijn echt films waar je je nooit te oud voor hoeft te voelen. Verder ook weer een tal van memorable momenten, inderdaad het spelen van dat liedje maar vooral de vele avonturen die Shizuku middenin de film beleefd met als hoogtepunt de fantasiesequentie als reflectie van haar verhaal en natuurlijk het hartverwarmende einde. Minpunt vond ik wel de muziek, eigenlijk iets dat dit soort films die dan bijna tegen de perfectie aanzitten nog net even de das om kan doen, het veel genoemde liedje ''country roads'' heb je na een keer wel gehoord, als het dan vervolgens voor de tigste keer weer terugkomt aan het einde ga je je toch wel een beetje ergeren, zeker als het de mooie beelden vervuilt. Maar goed ik overdrijf geloof ik een beetje, j-pop is in de meeste gevallen gewoon niet zo mijn ding, that's all. Maar goed, nu op naar Kiki's Delivery Service en Only Yesterday...

3,5 sterren

Heb 'm toevallig gisteren (ideaal na een van de eerste warmere dagen) ook weer gekeken en het blijft een hartverwarmende film. In tegenstelling tot vele anderen vind ik Country Roads nergens de irritatiegrens overschrijden. Het vaak genoemde moment van zingen bij zonsondergang in het huis van de oude opa is het absolute hoogtepunt van de film. Vooral omdat in de tekst die Shizuku daar zingt al haar angsten en onzekerheden expliciet gemaakt worden.

Hierna vind ik de film iets van z'n tempo verliezen, maar de schoonheid van zoveel mooie kleine en grote momenten (de droom van de opa over zijn jeugdliefde is ook zo mooi gedaan, met die subtiele overgang naar Shizuku die binnenkomt ... heartbreaking) maken dit tot één van de meest bijzondere en vooral tederste film die ik ken.

Country Roads Take me Home……..

Wat een verrassende opening heeft deze Ghibli zeg. Country Roads is wel het laatste nummer dat ik in een Ghiblifilm verwachtte, maar toch werkt het. Het deed mij enigszins aan Chungking Express denken, waar ook een Oosterse film wordt opgefleurd met een leuk en aanstekelijk westers liedje.

Whisper of the Heart is echter meer dan dat nummer en blijkt een erg leuke, lekker luchtige film te zijn. Het is allemaal lekker rechttoe rechtaan en deze keer komen we eens niet in een of ander fantasiewereld terecht, maar speelt de film zich af in de “echte” wereld. Het verhaal is simpel, maar oh zo effectief. Op de een of andere manier hebben de Ghibli’s altijd een zeer rustgevende werking op mij en bij Whisper of the Heart is dat niet anders. Geen Miyazaki deze keer aan het roer, maar de animatie en sfeer is er niet minder om. De film ademt een bepaalde warmte uit die ik persoonlijk als zeer prettig ervaar. De relatie tussen de hoofdrolspelers is leuk uitgewerkt en het huwelijksaanzoek was ook wel leuk. Verder is de animatie uiterst verzorgd en ziet alles er gewoon mooi uit, zoals je van Ghibli mag verwachten.

Erg fijne film dus, die ik wel in de categorie feelgood films durf te scharen omdat de film zoals gezegd veel warmte uitstraalt en mij met een positief gevoel achterliet. En dat nummer past gewoon perfect bij de film. Almost Heaven, West Virginia, lalala…………………

4,0* dik

Nee hoor, dat hoort er echt bij. Het nummer is aanstekelijk en blijft lekker lang in je hoofd zitten.

Jammergenoeg wel ja.

4e Ghibli voor mij.

Één die meer indruk heeft gemaakt dan ik had verwacht. Geweldig sfeervol begin, gelijk met een redelijke verassing. Country Roads is een behoorlijk irritant nummer, maar in deze context wist het te betoveren, zoals elke Ghibli tot nu toe bij mij heeft gedaan.

Zo puur, haast droomachtig zo mooi, ondanks het ontbreken van (duidelijke) fantasie is het toch op z'n eigen manier betoverend. Zoiets zal ik nooit voor Pixar of Disney voelen, dat is Ghibli's eigen. Om zoveel moois, niet alleen visueel maar ook inhoudelijk (al lijkt het allemaal klein en straight forward) te brengen, verpakt in fenomenaal verzorgde muziek en piekfijne personages, iets wat blijft hangen en met elke gedachte waarmee je terugdenkt aan deze film eigenlijk alleen maar beter zal worden.

De kleine dingetjes maken het zo mooi. Het oog voor detail, het gevoel voor álles. Nergens een steekje laten vallen. Een zoals altijd bloedmooie en haast onwerkelijke stijl die je zonder enige moeite mee zal slepen in het aandoenlijke en warmhartige verhaal, één die in normale vertelling te cliché voor woorden is, maar in Whisper of the Heart briljant vertolkt is.

Eindelijk dan is zo'n Japanse anime gezien. Die tekeningen deden me nooit zoveel dus ik vroeg me af wat nou de aantrekkingskracht van die films waren. Als je zo'n film dan bekijkt wordt dat dan helemaal duidelijk. De tekeningen zijn mooi gestructueerd (mooie shots dus) en de muziek was heel mooi. Maar vooral inhoudelijk was het bijzonder sterk. We zien het verloop van een dromerig meisje met haar angsten die de film door een mooie ontwikkeling meemaakt. Dat gaat samen met ontmoetingen en kleine maar bloedmooie dingetjes zoals de teksten die ze schrijft, de opa en het beeldje, de steen, de klok, de momenten waar haar boek opleeft, de zoektocht naar jezelf. Dit alles lijkt ook sterker naar voren te komen door de anime. Schitterend met hoofdletter S. Ik zal zeker meer Ghibli's gaan kijken.

4,0*

Het wordt bijna eentonig, maar wederom een hele fijne Ghibli dit.

Was in het begin wat bang dat het erg veel ging lijken op The Cat Returns, gelukkig liggen de accenten volledig ergens anders en is dit niet de zoveelste Ghibli waar iemand in een fantasiewereld stapt met alle gevolgen van dien.

Eigenlijk weer een uitermate simpel verhaal, maar met veel sfeer en liefde gebracht. Neigt soms net wat te zoet te worden, maar dat herstelt de film dan weer op de juiste momenten. Vooral de droomsequenties werkte goed bij me.

3.5*

Mooie film met natuurlijk weer mooie plaatjes en mooie muziek, zoals we gewend zijn van Ghibli.

Wat ik een beetje tegen vond vallen was het meisje, die constant erg overdreven reageerde op alles wat mooi en interessant was. Het Japans gezongen Country Road was niet echt om aan te horen, na de film maar gelijk het origineel opgezet (van Denver toch?) De personages waren ook een stuk minder leuk dan de andere anime's die ik heb gezien (Howl's moving Castle, Spirited Away)

Verder wel een leuk verhaal met dagelijkse dingen zoals School, puberen, verliefd zijn. Sommige dingen waren best herkenbaar. De verhouding tussen Shizuku en Amasawa wordt ook lekker romantisch gebracht zonder alles erg ingewikkeld te maken.

Ruime voldoende, maar toch iets minder dan de andere Anime's die ik heb gezien (Spirited, Howl, Byosoku)

3,5*