Meningen

Ik bekeek deze film in de hoop 'n mooie soundtrack te ontdekken. Mijn hoop was terecht en er kwam nog wat extra bij. Even dacht ik dat het zo'n gespleten persoonlijkheid-verhaal zou worden maar door het tijdreis-gedoe werd het toch nog iets anders. Aangenaam verrast en het is wel eens leuk om onze Aziatische medemens op 't scherm te zien i.p.v. Brad Pitt en co.

Heerlijk filmpje toch. Een hoop jongvolwassenen die wat verdwaald zijn en melancholisch doen over hun jeugd. De scènes met wat bekende muziek eronder deden hun werk en konden het weemoedige sfeertje perfect overbrengen. Bovendien heb ik regelmatig moeten lachen

Goede films zie je meestal wanneer je vooraf geen verwachtingen hebt.
Deze film is daar een goed voorbeeld van.
Wat begon als een eenvoudig liefdesverhaaltje werd een aangename filmervaring.

Vooreerst heb je de luchthartige stemming die de film overbrengt.
De zachte kleuren stralen een zomerse waas uit waar een mens zowaar nostalgisch van wordt.
Het sympathieke Zweedse taaltje krijg je er gratis bij.

De kinderen spelen weliswaar op het randje van overacting maar het zorgt voor een ironische inslag die in perfect contrast staat met de serieuze ouders. De film blijft de hele tijd door balanceren op deze dunne lijn.

Neem nu de scene waar Annika uit de trein stapt.
Een heerlijke desolaat landschap en een kleine boemeltrein zijn de decorstukken van een pittoreske scène. De rustige setting wordt magistraal doorbroken door Annika die als 'n volleerde dame uit de trein stapt.

Eenzelfde situatie op 't feest. Als Jon later toekomt is de sfeer meteen doorbroken, toch krijgt hij meteen een vrolijk feesthoedje in de hand gestopt. Prachtig toch ?

Velen vinden het een geforceerde poging tot maatschappijkritiek, ik vind het een tragikomedie van de puurste soort. De verwrongen houdingen van de volwassen kan je ook aanzien als een vorm van kleinburgerlijkheid.

Dan heb ik 't nog niet gehad over het liefdesverhaal. Dat wordt, mijn inziens, ongelooflijk sterk gebracht. De kleine lachjes, schuchtere blikken, onzekere toenaderingen en onnodige complexiteit, alles is aanwezig. Bovendien heeft Ann-Sofie Kylin engelengezicht dat starogen kan veroorzaken.

Het is ook een film die beter wordt naar het einde toe, met de knotsgekke eindscene als apotheose.
Topcinéma !

Deze film heb ik een keer of 5 gezien in 'n periode van 3 maanden, zo goed vond ik hem ! De hele DDR-geschiedenis is iets dat me zeker boeit en bij deze film voel je dat sfeertje helemaal. De subtiele opbouw, perfect getimede dialogen en de muziek (denk maar aan "Sonate vom guten Menschen") maken het allemaal nog beter. Oja, ik vond het einde eenvoudigweg geniaal

Ik sluit me voor het merendeel aan bij Bombong.

De muziek van Madredeus tilt deze film zonder twijfel naar 'n hoger niveau. Hun "live"-muziek wist me enkele keren te vervoeren.

Verder begrijp ik wel de link naar pretentieus maar mij stoorde het in ieder geval niet. Op zich wel een goed verhaal met een mooi einde.

Laat ons eerlijk zijn, qua verhaal is het niet zo speciaal maar dat is bij Lilja en Fucking Amal niet anders. Ook het levenslesje is eigenlijk al duidelijk bij 't lezen van de korte inhoud. Bijna kinderlijk eenvoudig.

Nu hebben we zowat alles om 'n belabberde film te hebben. Dat is echter buiten Moodysson gerekend. Ik vind hem gewoonweg steengoed in het overbrengen van 'n eenvoudig verhaal. Ook bij deze film heb ik nooit een geforceerde indruk. Vlot camerawerk, passende soundtrack en 'n gestaag ritme zorgen ervoor dat de film nooit verveelt. Ondanks 't hoge soapgehalte ben je na 'n tijdje toch aan 't meeleven. Ik vind dit gewoon 't betere dramawerk.

Oja, Mammoth voelde ook heel modern aan (ze praten over Skype, MySpace, ...) waardoor je toch wel echt 'n anno 2010-gevoel kreeg.

Een boeiend uitgangspunt gemixt met wat gekende wiskunde-fenomenen. Daar bovenop een sterk staaltje sfeerschepping (muziek, zwart-wit beeld en de 'Requiem for a Dream'-montage) en je hebt een film die geen seconde verveelt !

Film die gemengde gevoelens naar boven brengt.

Langs de enige kant was ik onder de indruk van de cinematografische schoonheid die Bergman hier op het doek tovert met enkele grijstinten, de twee wondermooie dames (vreemd dat dit niet opgemerkt wordt ?) en het algehele mystieke sfeertje.

Anderzijds is dit een film die het zeker voor een deel moet hebben van zijn filosofische achtergrond. Deze kon bij mij niet echt doordringen. Ik vond het iets voor in de godsdienstles in het 1ste middelbaar. Een geseculariseerde remake zou mij misschien meer kunnen bekoren.

Ik kwam bij Wajda terecht toen hij in één zin werd vermeld met Kieslowski op een of andere wikipagina. Omdat Tatarak het modernste aanvoelde, besloot ik deze film eerst te bekijken.

De synopsis hier op moviemeter is een beetje verwarrend aangezien de film begint met een raamvertelling rond deze inhoud. De thematiek is dan ook breder dan je zou vermoeden. Tatarak gaat over leven en dood en daarbij komt dan de onvermijdelijke terugblik op het leven dat je hebt gehad.

De film is bijzonder ingetogen en sober. Eenzame monologen in een treurige, donkere kamer zorgen ervoor dat je onvermijdelijk luistert naar het personage. Je hebt het gevoel dat ze tegen jou aan het praten is. Het verhaal in het verhaal behoudt die sfeer waardoor je nooit uit de film wordt gehaald. Bovendien zijn sommige shots gewoon adembenemend mooi in al hun eenvoud.

Krystyna Janda, een bekendheid in de Poolse cinema, verloor haar man aan longkanker kort voor het maken van deze film. De dubbelrol die ze speelt komt dan ook gruwelijk echt over.

De film is een meevaller van formaat die me ontzettend benieuwd heeft gemaakt naar het andere werk van Wajda.