Meningen

In de stijl van the Matrix, zwaar gestileerde verfilming van de omstreden animatie/strip.

Typisch zo'n film die het beste werkt als een verzameling op zichzelf staande scenes (lang leve YouTube!), maar als geheel te pretentieus, te moralistisch en te Amerikaans.

Een extra ster voor:

Charlize = Aeon! En voor wie de strip kent is dat een prestatie op zich ...

Dromerige film over een meisje dat een vakantie alleen doorbrengt. De ultieme coming of age, waarbij de poezie er soms wel heel erg dik op ligt.

Een soort "stella", maar dan zonder de harde randjes. Fantastische rol van Blanca.

Waarom doet deze film mij toch zo veel denken aan The Life Aquatic with Steve Zissou, Broken Flowers en Lost in Translation? Waarschijnlijk dezelfde mistige, verloren sfeer, met personages die enigszins stuurloos in een voortkabbelend verhaal terecht zijn gekomen.

Het verschil zit volgens mij in de hoofdrolspelers. Bill Murray schept klassieke filmpersonages, die over 20 jaar nog indruk maken, terwijl ik de hoofdrolspelers van Garden State nu alweer een beetje kwijt ben. Drie sterren voor de film en één ster voor de muziek.

Absurd, grappig, wazig, charmant, vaag, pijnlijk. Lastig te be-sterren dus. Op de beste momenten kan de film zich meten met (mijn) klassiekers als The Life Aquatic en Broken Flowers; op de slechtste momenten is het een rip-off van échte arthouse. Vooralsnog drie sterren, maar ik voel een revisie aankomen ....

Trouwens, interessante soundtrack. Wat is dat?

De laatste tijd lees ik in kritieken dat een (kunst)werk urgentie moet hebben. En daarmee bedoelen ze dan dat het werk een standpunt/positie in moet nemen in actuele maatschappelijke debatten, mensen tot denken moet aanzetten en moet "schuren".

Midnight in Paris is niet urgent. Alsof er geen andere vragen zijn dan die van literaire, kunstzinnige en intellectuele aard. Maar op de een of andere manier komt Woody Allen daarmee weg. Het lukt Allen telkens weer om mij alles om me heen te laten vergeten en me mee te zuigen in zijn verhaal. De gevatte humor van het rake woord, de mix van lichtvoetigheid en zwaarmoedigheid, de verleidelijke combinatie van muziek en beeld, de perfecte casting en natuurlijk zijn vermogen om een stad liefdevol te portreteren.

Niks urgents aan, maar wel ontzettend lekker om naar te kijken.

4,5 ster, hoppa.

Warmbloedig en bij tijd en wijle hilarisch verhaal over het uit de kast komen van de twee zoons in een typische Italiaanse familie.

Voor een stevige portie feel good!

Deze film bewijst dat je inderdaad verliefd kunt worden op een stad. Gaat dat zien, gaat dat zien!

Absurd verhaal over een groep geluidsterroristen die een hele stad ontregelen.

De eerste helft is heftig en origineel, maar gaandeweg (en zeker aan het eind) een te zeer happy end.

De ultieme zweeffilm. Niet nadenken, loslaten en meezweven.

Kirsten Dunst alleen is al goed voor twee sterren.