Meningen

Vermakelijke film die helaas teveel blijft aanvoelen als een roman, en die nogal wat zwakke punten vertoont. Zo is het vreemd dat Harriët nooit de moeite heeft genomen om haar oom, die zich al 40 jaar rotzorgen maakt, een brief te schrijven of even te bellen. Waarom moet dat zo omslachtig met die droge bloemetjes. Iedereen ging ervan uit dat haar vader zelfmoord had gepleegd, en al zou ze toch nog bang zijn voor Martin, die getuige was van de moord, dan had ze dat aan haar oom kunnen laten weten. Ook zwak: de stoere Lisbeth verandert op het eind in een kakmadam, niet, zoals ik aanvankelijk dacht, om niet herkend te worden op de beveilingscamera's van de bank, maar omdat ze ineens geld heeft. De film, met veel te dramatische muziek, lijkt mij beter tot zijn recht komen als televisieserie, zodat de kijker steeds de tijd heeft om zich af te vragen hoe het verder zal gaan.. Dat effect gaat in de bioscoopzaal grotendeels verloren. Al met al een aardige film, goed geacteerd, maar met teveel zwaktes om hoog te scoren. 3*

Seks op leeftijd + dichtkunst = nog geen Arthouse

In deze visueel niet bijster indrukwekkende film wordt de puberende kleinzoon neergezet als het Kwaad zelf. Een puber hoort zich af en toe te vervelen, zich af te zetten tegen de opvoeders en zijn rommel te laten slingeren. Zijn oma heeft niet eens een gesprek met hem gehad over het gebeuren, de enige poging die ze hiertoe onderneemt is hysterisch aan zijn dekbed trekken terwijl de jongen weerloos in zijn bed ligt.
De film roept vragen op zoals: waarom moet de vrouw zo nodig een gedicht schrijven? Met de alsmaar terugkerende vraag die ze aan iedere dichter die ze tegenkomt stelt ('Hoe moet ik nou een gedicht schrijven? Het lukt niet, het is zo moeilijk!') en de overbodige opmerkingen ('Dat was Viagra') lijkt de film zijn toeschouwer niet bepaald hoog in te schatten.

Wisten we dankzij Kim Ki-duk niet beter dan zouden we gemakkelijk kunnen concluderen: de Koreaanse cinema is nog niet volwassen.

2*

De band tussen de twee hoofdrolspelers krijgt langzaam gestalte. Oprecht en ontroerend drama. De doorleefde, bittere kop van Simon past voortreffelijk bij de setting: het koude, armere Calais, waar menselijke drama's elkaar ontmoeten aan het water. 4*