menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Akiresu to Kame (2008)

Alternatieve titel: Achilles and the Tortoise

3,0
Op de één of andere manier heb ik nooit echt veel van Takeshi Kitano gezien. Ja, ''Zatôichi'' heb ik gezien en die vond ik goed te pruimen. Het vreemde is nog wel dat ik van Kitano zo’n stuk of vijf films ongezien in mijn collectie heb. Het wordt daarom eens tijd dat ik ze afstof en ze ga bekijken want ''Achilles and the Tortoise'' was verre van slecht. Maar misschien komt dat ook omdat ik het eerste half uur gemist heb door gebrek aan slaap.

Dus het hele gedeelte met het kind heb ik compleet gemist. Wat ik wel zag was het moment dat Machisu naar de academie gaat om schilder te worden. Welteverstaan geen huisschilder maar kunstschilder. Vanuit daar krijgen we een aantal essentiële autobiografische vragen naar ons toegeworpen. Wanneer is kunst kunst? Wanneer mag je jezelf kunstenaar noemen? Wanneer beschik je over een persoonlijke stijl? En wanneer hebben we te maken met een meesterwerk? Volgens mij allemaal vragen die Kitano zichzelf ook afvraagt over zijn eigen werk.

Dit alles brengt hij met de nodige pijnlijke humor. De humor was vooral ge(s)laagd in het tweede deel van de film. Het stuk dus waar Machisu naar academie gaat om te leren schilderen. Pas bij het derde stuk van de film en als Kitano zelf ook in beeld komt, wordt de film met de minuut vervelender. Alles wordt nog eens herhaald en herkauwd maar dan wel met een derderangse acteur. Want wat houd het acteerwerk van Kitano nu eigenlijk in? Zo min mogelijk spreken en als het kan als een standbeeld acteren.

De film krijgt van mij een voldoende omdat het tweede stuk uiterst correct in elkaar zit en het ook iets zegt over de wereld van de kunst. En dat kun je rustig doortrekken van de schilderkunst naar de filmwereld. Alleen jammer van dat laatste halfuur waar het pijnlijk duidelijk werd dat Kitano over komt als een zeer matige acteur die niet helemaal weet in welke richting hij de film wil laten eindigen.

All Stars (1997)

2,0
Wat Uwe Boll met Duitsland heeft, heeft Ezio Greggio met Italië en Ulli Lommel met Amerika. Maar Nederland heeft er meerdere. Namelijk Jean van de Velde, Paul Verhoeven, Johan Nijenhuis etc. Best wel triest maar tegelijkertijd wel filmmakers die nooit vervelen hoe slecht hun films ook zijn want je blijft erom lachen. Het is wel uitlachen maar het is ten minste iets.

Waar het in All Stars vooral misgaat is de diepgang die Jean van de Velde wil suggeren in dit coming-out-coming-of-age-film van een stel veertigers. De één komt uit de kast, een ander wilt met zijn moeder naar bed, weer een ander weet niet wat hij met zijn leven aan moet en er is nog eentje die niet kan opschieten met zijn vader. Oei. Oei. Oei. Wat krampachtig allemaal. Alsof je aan het kijken bent naar een extra uitgespannen aflevering van GTST.

Buiten de zogenaamde diepgang om slaagt Jean van de Velde eigenlijk op geen enkel ander gebied. Zou hij ooit gehoord hebben van de mise-en-scène? Camerawerk, montage, muziek en acteerwerk werken eerder op de lachspieren dan wat anders. Je kunt het de beste man ook niet kwalijk nemen. En dan die kleding en kapsels (Daphne Deckers). Wat een ramp.

Och ik heb me geen moment verveeld. Hier Jean twee sterren voor de moeite.

Alone in the Dark (2005)

1,5
Zo zeg viel me deze film van Uwe Boll toch behoorlijk mee. Had echt metersdikke stront verwacht waar niet doorheen te bijten viel maar gelukkig kon ik hier en daar genieten van de film. Het grootste minpunt van de film was het feit dat die blonde doos van een Tara Reid ervandoor ging als antropoloog. Terwijl ik het gevoel had dat ze het woord niet eens kon spellen. Verder leken de effecten van een hoger niveau dan zijn Amerikaanse debuut en was Christain Slater hier en daar wel redelijk bezig. Alleen jammer dat het script zo stompzinnig is want je kunt mij niet wijsmaken dat een andere regisseur hier wel spaghetti kon van maken . Dus wie levert Uwe Boll een fatsoenlijk script af zodat hij zijn talenten kan tonen?!

American Dreamz (2006)

1,5
Slappe satire op de Amerikaanse droom, talentenjacht, politiek en eigenlijk alles wat Amerikanen geweldig vinden. De film komt veels te geforceerd over en is daarbij ook nog behoorlijk gemakzuchtig gemaakt. In het eerste half uur bijvoorbeeld is er geen verhaal te bekennen. We krijgen een beeld van een oerdomme president, arrogante presentator en wat kandidaten die zich opgeven voor het programma uit de titel. Daarbij spelen de acteurs de rollen zo overdreven dat ik me meer was aan het ergeren dan dat ik er plezier mee had. Vooral Hugh Grant vond ik vreselijk over-the-top. Dennis Quaid doet daar overigens nog een schepje bovenop. De beste man blijft maar met één soort expressie op zijn gezicht acteren. En dat is namelijk dat hij ieder willekeurig moment naar de WC moet. De enige die echt grappig is is Willem Dafoe. Maar die red de film helaas niet op eigen kracht.

Amma Lo-Fi (2011)

Alternatieve titel: Grandma Lo-fi: The Basement Tapes of Sigrídur Níelsdóttir

4,0
Ontzettend fijne documentaire die op een originele en creatieve manier opgevuld wordt met knipsels, animaties, oude foto's en playback songs van Sigrídur Níelsdóttirs eigen liedjes. Mocht Jan Svankmajer ooit een documentaire maken, dan komt Grandma Lo-fi: The Basement Tapes of Sigrídur Níelsdóttir erg dichtbij zijn werk.

Angèle et Tony (2010)

4,0
Angèle et Tony is de debuutfilm van regisseur Alix Delaporte. Op sfeervolle wijze, zonder nostalgie of idealisering, schildert Delaporte de ontluikende liefde tussen twee mensen die door het leven zijn getekend en zoeken naar menselijk contact. Ze weet gevoelens op te roepen met één enkele blik, stilte of korte zin die meer zegt dan duizend woorden. Pareltje!

Année Dernière à Marienbad, L' (1961)

Alternatieve titel: Last Year at Marienbad

2,5
Last Year at Marienbad is een hermetische gesloten film die min of meer commentaar geeft op de verhalende film. Niet alleen staat de tijdsstructuur ter discussie maar ook de karakterontwikkeling krijgt na het zien van deze film een compleet andere betekenis. Alain Resnais brengt dit in geperfectioneerde composities in beeld. Let vooral eens op hoe Resnais de ruimte gebruikt om zijn personages in beeld te brengen of hoe gestroomlijnd de architectuur in Marienbad in beeld is gebracht en hoe de personages in dienst lijken te staan van de herinnering van de ‘‘vreemdeling’’. Door de vele herhalingen en bespiegelingen in de film lijkt het wel alsof Resnais het vrije leven in twijfel trekt. Zitten we niet allemaal vast in tijd en ruimte? De film is dus ontzettend gelaagd en op vele manieren interpreteerbaar/ discussieerbaar maar ik kon er zelf niet veel mee. Het kwam op mij nogal klinische en afstandelijk over alsof ik niet uitgenodigd was om deze film te gaan zien.

Annie Leibovitz: Life through a Lens (2006)

3,5
Barbara Leibovitz maakt een documentaire van Annie Leibovitz. Aan de ene kant een mooi portret maar aan de andere kant krijgen we een heleboel niet te weten. Zo krijgen we het drugsgebruik tussen neus en lippen te horen. Alsof wij het niet mogen weten. Verder kwam Annie Leibovitz erachter dat toen ze de vijftig gepasseerd was, kinderen vergeten was te maken. Mijn eerste vraag is dan meteen. Hoe heeft ze dat geflikt? Waar is haar man? Waarom heeft ze geen trouwring om? Is ze lesbisch? En zo zijn er nog genoeg andere kanttekeningen die ik bij de documentaire gemaakt heb. Buiten dat, vond ik de foto’s wel heel erg gemaakt vooral de sessies van George Clooney, Julia Roberts en Kirsten Dunst. Foto gemaakt en we passen het één het ander aan in de computer. Dat noem ik geen befaamde fotografe. Verder werd er wel heel veel geknipt in de interviews. Mogen we alleen maar positieve dingen horen? Het leek wel een gecensureerde versie die we te zien kregen. Al met al een gerespecteerde versie die alleen een zus of broer kan maken. Sceptici kunnen hier beter wegblijven.

Apan (2009)

Alternatieve titel: The Ape

4,0
We volgen vierentwintig uur van een rij-instructeur die orde probeert te scheppen in de gigantische chaos in zijn leven. Hij werd namelijk wakker in een badkamer vol met bloed. Waar komt dat bloed vandaan? Wie heeft zijn vrouw en kind vermoord? Geen antwoorden, want we moeten deze persoonlijke hel samen met de rij-instructeur ondergaan. De camera zit ontzettend dicht op de huid, waardoor wij als kijker een benauwd gevoel krijgen. De beelden zijn snel gemonteerd, wat de radeloosheid en eenzaamheid van de man extra kracht bijzet. De film is op verschillende manieren te interpreteren waardoor je uiteindelijk je eigen antwoord kan vinden op de bovenstaande vragen. Maar je moet er wel moeite voor doen en dat is iets wat niet iedereen graag doet.

Het is uiteindelijk een film die je, net zoals de hoofdpersoon, ontzettend verward en vervreemd achterlaat. The Ape wordt gebracht als een intense rit door de hel zonder enige uitvlucht. We gaan samen met de hoofdpersoon kopje onder. Op de vroege ochtend op een lege maag The Ape nuttigen kan heel verfrissend werken. Na de film kon ik de beelden en de geluiden op de geluidsband nog maar moeilijk loslaten. En als je dat lukt als regisseur, dan ben je in mijn ogen een veelbelovend talent. Na Falkenberg Farewell komt Jesper Ganslandt met een compleet andere film aanzetten die makkelijk in de Nederlandse filmhuizen kan draaien. Waarom durven de distributeurs zo’n ongewoon radicale film als The Ape niet aan te kopen? Moet ik dan alles zelf doen?!

Ardilla Roja, La (1993)

Alternatieve titel: The Red Squirrel

3,0
Naar vijf films van Julio Medem gezien te hebben kan ik zachtjes concluderen dat Medem niet mijn regisseur is. De films van Medem zijn maar al te vaak gehuld in een wolk van mystiek en magisch realisme die ik niet kan doorgronden. De verhalen zijn voor mij meestal niet echt boeiend waardoor Medem het vooral moet hebben van zijn handelsmerk. Zijn visuele stijl staat ten allen tijde in dienst van de thematiek. Het acteerwerk en de muziek onder de film is meestal niet meer dan aardig. Maar eerlijk gezegd word ik er niet door geraakt. Ik wil de films niet als slecht betitelen want dat zijn ze niet. Daarvoor heeft Medem gewoon genoeg talent alleen zie ik in Medem niet de visionaire regisseur van de Jaren ‘’90.

Aurora (2010)

4,0
En ook hier gebruikt Cristi Puiu geen neutrale achtergrond voor zijn hoofdpersoon. In drie sleutelscènes laat hij duidelijk zien en horen dat er nog veel speelt in Roemenïë.

De eerste scène is het moment waar we op de achtergrond de TV horen. Er is sprake van een discussie en die gaat heel toevallig over de vrijheid van meningsuiting.

De tweede scène is het moment dat de hoofdpersoon zijn dochter gaat ophalen van school en erachter komt dat ze bezig zijn met het repeteren van een stuk voor de communistische 'partij'.

En de derde tevens laatste scène van de film lijkt Cristi Puiu een knipoog / verwijzing te maken naar Porumboiu's Police, Adjective. Want ook hier zit de hoofdpersoon op het politiekantoor en lijkt Cristi Puiu een even somber als absurdistisch beeld te schetsen van de Roemeense politie.

Net als de hoofpersoon is het: Kijken + Luisteren ≠ Begrijpen.

Autobiografia lui Nicolae Ceausescu (2010)

Alternatieve titel: The Autobiography of Nicolae Ceausescu

4,0
narva77 schreef:
Er zitten zeker ook beelden in van dat hij en zijn vrouw tegen de muur worden gezet en worden gefussilleerd? Die beelden staan na al die jaren nog steeds op mijn netvlies!

Nee, zitten er niet in.

De sleutel tot het begrip van dit meesterwerk is het woord ‘autobiografie’ in de titel. Op geslepen wijze knipt en plakt Ujica officiële staatsreportages over de Roemeense dictator Ceausescu aan elkaar tot een vernietigende kritiek op de passieve Roemeense samenleving en op de internationale gemeenschap die de andere kant op keek terwijl Ceausescu het ooit zo cosmopolitische Roemenië te gronde richtte.

De sleutelscène tot deze conclusie krijg je na meer dan een uur te zien. Het zijn de eerste kleurenbeelden. Ceausescu doet 'gezellig' mee aan een volleybalwedstrijd. Hij staat dicht aan het net en trekt telkens met de ene hand het net een stukje naar beneden terwijl hij met zijn andere hand de bal er overheen probeert te werken. Niemand durft er wat van te zeggen. “Wir haben es nicht gewußt?”

Away We Go (2009)

1,0
Een zeikerige en vooral ironische poging van Sam Mendes om mensen op pad te sturen die opzoek zijn naar de zin van het leven en hoe je dat moet vormgeven. Mendes legt het er zo dik bovenop dat de inhoud van mijn maag naast me stoel lag na iedere ontmoeting dat het stel had. Iedere ontmoeting staat namelijk voor nieuwe lessen in het leven (ouderschap). Erg geforceerd. Nergens menswaardig. Wat ik bedoel met menswaardig is dat Mendes nergens mensen neerzet van vlees en bloed. Terwijl dat juist wel zijn bedoeling is. Want Mendes wil juist dat jij met het koppel identificeert (op een bepaalde manier). Maar omdat hij allemaal van die uitvergrote alternatieve Amerikanen opvoert waar ik als Europeaan niets mee kan wil je die je het liefst een klap in het gezicht geven. Ieder gezin waar het koppel terecht komt heeft wel een overdreven humorloze tik waar het koppel niets mee te maken wil hebben. Het zijn stuk voor stuk mafkezen. Oftewel een typische independent film waar de humor averechts werkt waardoor Away We Go uiteindelijk als los zand aan elkaar zit.