Meningen

Tot op driekwart zeer vermakelijk met al dat acteertalent; daarna raakt de aandacht verdeeld over teveel hoofdpersonages, waarna het slot wordt afgeraffeld.

Dit is zo'n film waar over pakweg 15 jaar mee gelachen wordt, maar ook naar wordt verwezen. Zwaktebod is het zich ontwikkelende (lichaams)bewustzijn van computerstem Samantha, maar voor de rest is er weinig mis met 'Her'. Dit is romantisch drama op zijn best

Visueel haarscherp psychodrama met Vermeer-cinematografie en een ijzersterke hoofdrol van Florence Pugh. Deze elementen zijn sterk genoeg voor een ruime voldoende, want de mix van Victoriaanse beklemming en moderniteit (doorbreken van hiërarchische verhoudingen) hobbelt over een onverhard pad van soapy plotverwikkelingen. Deze regisseur heeft stijl, maar moet de inhoud nog vinden.

De balans tussen satire en drama wordt nooit helemaal gevonden, maar dit is zo'n rijke film qua acteerprestaties dat hij met plezier meerdere keren bekeken kan worden.

De raamvertelling met Seligman en Joe oogt statisch en geconstrueerd. Hiervoor is veel tijd uitgetrokken, omdat Von Trier zo twee opvattingen kan doen botsen. Kwalitatieve oprispingen in het kernverhaal houden de film rijk, levendig en intens, zoals de setting waarin Von Trier Joe en een minnaar confronteert met diens bedrogen echtgenote en kinderen. Of de vergelijking van Joe's zucht naar uiteenlopende mannentypen met de polyfonie van Bach. Het totaalresultaat heeft Von Trier minder in de hand, maar zijn visie blijft boeien.