Je kan zeggen wat je wil over de Safdie's, maar ze maken er wel iets compleet eigens van. De vorige twee films hadden beiden elementen die interessant waren maar kwam alles voor mij toch niet helemaal goed uit de verf. In deze Marty Supreme werkt het voor mij duidelijk beter, maar toch mis ik ergens nog iets waar ik niet helemaal de vinger achter kan krijgen. Er is één ding waar ik wel duidelijk moeite mee heb, en dat is dat naar verloop van tijd het plot veel meer de overhand krijgt. De eerste fase gaat het veel meer over sfeer, setting, karakters en losstaande scenes, was allemaal veel sterker. Een aantal scenes, waaronder die op het toernooi in London, zijn audiovisueel echt om te smullen. Vanaf het moment dat A'zion's karakter een veel grotere rol gaat spelen merk je dat de makers toch ook iets aan verhaal willen afwikkelen. Hoefde voor mij allemaal niet persoonlijk.
Je voelt toch wel dat er een Magnum Opus aan zit te komen, waar dat deze film dat al had kunnen zijn.
ps. Abel Ferrara, mijn hemel, die is gewoon totaal onherkenbaar geweest voor mij de gehele film. Ik zag hem vooraf in de credits voorbij komen, maar nu pas na de reacties hier kan ik hem plaatsen. Wel leuk dat hij hier in zit, aangezien het type film wel schatplichtig is aan zijn oeuvre.
