Meningen

Ik begon hoopvol aan deze film met de verwachting dat een verhaal over verlies, identiteit en vaderschap me zou raken. Helaas bleek het eindresultaat een teleurstellende warboel waarin geen enkele emotie geloofwaardig werd overgebracht.

Wat verondersteld werd een emotioneel geladen verhaal te zijn, is gefilmd in een haast komische stijl die totaal niet past bij de thematiek. Neem nu de scène waarin Gallo zijn ex-vrouw voor zijn ogen ziet sterven na een tragisch ongeval — een moment dat diep zou moeten raken. Toch? Maar toch greintje gevoel te bespeuren. Alsof er niets ernstigs gebeurd is.

De verwarring wordt nog groter wanneer blijkt dat zijn zoon eigenlijk biologisch van een ander is. Ook hier ontbreekt elke geloofwaardige reactie. In plaats daarvan volgt een zoektocht naar de échte vader, waarvan je verwacht dat die het verhaal naar een betekenisvol hoogtepunt zal brengen. Maar neen. De film eindigt zonder ook maar iets op te lossen: de biologische vader wordt nooit gevonden en de ‘versterkte band’ tussen vader en zoon voelt eerder als een zwakke poging om het verhaal af te sluiten.

Ja, de boodschap zou kunnen zijn dat bloedbanden niet altijd bepalend zijn voor vaderschap. Maar als je een hele film lang inzet op het vinden van de biologische vader, dan is het ronduit teleurstellend om daar uiteindelijk niets mee te doen.

Kortom: een film met potentieel die volledig de mist ingaat. Emotioneel vlak, slecht uitgewerkt en een einde dat meer vragen oproept dan het beantwoordt.