Hartverwarmende actiekomedie over de 93-jarige Thelma, nog steeds zelfstandig wonend (een eerste hoofdrol van June Squibb, inmiddels zelf 95), die voor tienduizend dollar wordt opgelicht door telefoonoplichters.
Ze besluit zelf op zoek te gaan naar de daders, samen met oude bekende Ben (Richard Roundtree in zijn laatste rol) die in een bejaardentehuis woont. Maar eerst moet ze zich ontdoen van de neerbuigende blik van haar dochter (Parker Posey) en de overbezorgde zorg van haar doelloze maar liefhebbende kleinzoon (Fred Hechinger).
Thelma en Ben gaan ervandoor op Bens scootmobie en ondernemen een avontuurlijke reis door Los Angeles.
Heel sympathiek en deels gebaseerd op de eigen ervaringen van debuterend regisseur Josh Margolin, is dit een verhaal over ouder worden en de manieren om daarmee om te gaan.
Een telefilm over een enorme tragedie in een jong leven. Toch een fim die allesbehalve een tearjerker is.
Mooie verhaalopbouw, krachtige beeldtaal. Prachtig hoe het vóór-en-na is vormgegeven. Het snelle, kleurrijke, zorgeloze waarin je toch al een ondertoon bespeurt van: het kan niet eeuwig zo blijven.
Dan - letterlijk - de beelden die stoppen op het keerpunt, het stille daarna, het onbegrip en ongeloof, gevolgd door de vaak destructieve pogingen om het 'hoe het was' vast te houden.
De zoektocht van de betrokkenen hoe hiermee om te gaan. En uiteindelijk de ontlading, de vloedgolf van het besef en de frustraties.
Het uitspreken van wat er onderhuids in het begin van de film al zat. Dingen worden duidelijk en kunnen worden losgelaten zodat de weg zich weer opent. Zelfs zonder rolstoel is de weg naar volwassenheid al een gevecht, laat staan MET.
