Wat ik miste in deze home invasion-film, waarin twee onschuldige Iraakse families werden geterroriseerd door een groep Amerikaanse jongelui, was een (after credits) scène waarin ze later terugkwamen om hun rommel op te ruimen, en betaalden voor de kosten van het herstellen van het vernielde huis en voor de psychologische hulp die de kinderen van die families hoogstwaarschijnlijk nodig hadden na al die ellende.
Het was btw ook de beste alien/zombie- siege film (zonder xenomorphs of zombies dan) die ik sinds héél lang gezien heb
Ik hoop dat andere horror-/actie-/thriller filmmakers van deze film overnemen dat wonden idd heel erg pijn doen, en dat die pijn niet zomaar stopt … en dat die pijn na verloop van tijd erger wordt (in plaats van minder, zoals bijna álle Hollywoodfilms het laten lijken). Een protagonist die pijn heeft van een wond, zorgt voor spanning in een film.
En ik hoop ook dat ze van deze film over nemen dat een film spannend wordt als de protagonisten bang zijn in gevaarlijke situaties (in plaats van dat ze de hele tijd grapjes lope te maken.)
Amazing bioscoopervaring (geluid enz.) ; ik ga hem zeker nog een keer kijken (hopelijk ooit in IMAX, want jammer genoeg draait Warfare hier in de buurt (nog) niet in IMAX).
Maar ik had nog wel een paar vraagjes/opmerkingen;
Waarom kregen die gewonde soldaten niet gelijk pijnstillers? (Waarom pas ná al dat nog meer pijnlijke afbinden enz. ?)
En waarom zochten ze geen dekking tijdens die vuurgevechten op straat, in plaats van best wel lang midden op de open straat te blijven staan? (En waarom werden ze toen niet geraakt?)
