Dit was een film die me bijbleef na het kijken, en het is zeker dan ook zeker geen doorsnee horror film. De spanning die geleidelijk wordt opgebouwd vraagt inderdaad wel wat geduld. Ik vond de lange monologen van het personage van Hugh Grant boeiend en provocerend - ook omdat ik religie en sektes interessant vind. Het deed me voor een deel denken aan de Youtube docu's over de oorsprong van religies die je enkele jaren terug had, maar met een twist. De vergelijking die wordt gemaakt tussen mainstream religie en Monopoly is verrassend - maar niet vergezocht.
Eigenlijk was ik daarom meer Team Hugh Grant dan Team Mormonen. Ik dacht, laat hij die tutjes maar eens goed uitleggen hoe het zit. Maar de film is zo opgezet dat je eigenlijk wel gedwongen wordt je te identificeren met de Mormoonse jongedames - ze zijn kwetsbaar en sympathiek, en praten onderling oa over seks net als gewone meisjes. Langzaamaan wordt steeds meer duidelijk dat ze te maken hebben met een soort religieuze versie van Hannibal Lecter die vuile spelletjes met ze aan het spelen is. Achter de facade van de vriendelijke professor schuilt een andere laag, en daarachter is nog weer een ander geheim verborgen.
Een heel onderhoudende film, die spannend blijft ook omdat de beweegredenen van Hugh Grant onduidelijk zijn (en blijven). Punt van kritiek is dat sommige elementen onderbelicht blijven. Er was iets onduidelijks met een poppenhuis-versie van het huis waar ze vastgehouden worden, en poppetjes, wat in de montage gesneuveld lijkt te zijn. Onbevredigend vond ik dat je bijna niets te weten komt over het mysterieuze personage van Hugh Grant: wat beweegt hem? Wat maakt hem zo "eng?" Ook zou het interessant geweest zijn als de Mormoonse dames zichtbaar in een geloofscrisis terecht waren gekomen. Het lijkt nu soms meer of ze nooit echt geloofd hebben, dat het maar een facade was - en misschien is dat juiste de intentie van de film?
Al met al een spannende film met Lynchiaanse trekjes die je bijblijft.
