Meningen

Fantastische film over de verdorvenheid van de jacht op nieuws en de kijkcijfers. Jack Gullenhaal speelt de inmorele cameraman fantastisch. Nieuws gaat boven menselijkheid. En soms moet je het nieuws een handje helpen. Kennen we dit nu zelf ook al niet : mensen die filmen in plaats van te helpen.

Paparazzi zijn de ratten van het nieuws en de film toont, dat de tv-makers ze veroordelen, maar ze toch gebruiken voor de kijkcijfers.

Film geeft wel een goed beeld van Iran, waar familie en godsdienst alles overheersend zijn. Ik ben er op vakantie geweest in 1998 en toen waren de scherpe kantjes er wel een beetje af. Wat niet klopt is de kleding politie die met geweren loopt. Als buitenlandse vrouw kun je zonder hoofddoek lopen zonder lastig te worden gevallen. Misschien zegt een overheidsfunctionaris wel iets, maar die spreken geen Engels en dan houdt het snel op. Bovendien is gastvrijheid in Iran zeer belangrijk en om die reden heb je als tourist weinig te vrezen. Soms is al die goedwillende gastvrijheid hinderlijk. De moeilijkheid voor een teruggekeerde Iraniër is, dat zijn familie zeer dominant is en hij klem komt te zitten, wat in de film ook werd verteld. Maar tegelijk vertelden Iraanse jongeren die op bezoek waren geweest bij familie, me op de terugweg dat ze verbaasd waren hoe de mannen het huishouden moeten doen als hun vrouw hen een kind had geschonken, want zo wordt dat toch gezien.

Maar als tourist is het een fantastisch land door de grote gastvrijheid en de rijke cultuur.