Meningen

Ik weet nog steeds dat ik als 14-15 jarige door zat te klikken op vage forums - we praten 2006 - en ik het plot + achtergrondinformatie van deze film las. Geïntrigeerd slingerde ik mijn Limewire/Bearshare aan en drie virussen later kon ik dus de film kijken.

Drie uur later had de film al een ontuitwisbare indruk op mij gemaakt; de opbouw van het verhaal, manier van filmen (het was de eerste film die ik zag die qua cameragebruik zo'n directe band opbouwde met de kinderen), tegelijkertijd de alledaagse beelden van Tokyo (een mythische stad die ik destijds vooral associeerde met neonlicht en miljoenen mensen). Je proeft dat de situatie van de kinderen enerzijds geen einde kent, maar anderzijds alleen maar slecht kan eindigen omdat het een glijdende schaal is. Hoe anders was mijn situatie destijds als beginnende puber..

Na de eerste kijkbeurt zat de film echt in mijn hoofd en een week later bekeek ik hem weer. Een paar jaar terug heb ik hem een derde maal gezien, met een breder referentiekader in zowel film als het leven an sich. Ik had 4 sterren gegeven, maar nu ik dit typ dient hij toch eigenlijk wel 4,5 te zijn.

Ik denk dat het voor het gros van de mensen in Europa moeilijk voor te stellen is wat de daadwerkelijke situatie is in de Verenigde Staten. Vanuit historisch perspectief hebben Afro-Amerikanen sterk verminderde kansen om te klimmen op de sociale ladder: geen grondbezit om mee te investeren, lenen tegen hogere rente terwijl ze geen hoger risico vormden, immense racisme d.m.v. Jim Crow wetgeving en de nasleep daarvan (Afro-Amerikanen hebben 5x zoveel kans op een strafblad dan blanken), dan is het veilig om te stellen dat Afro-Amerikanen niet vrijwillig economische achterstand hebben ten opzichte van de blanke bevolking.

Als ze daarnaast veel vaker veroordeeld worden voor een misdaad en ook nog eens veel langer voor exact dezelfde misdaad, dan is er iets mis met het systeem en vergroot dat ook nog eens de achterstand.

Het goede aan deze film is dat het uitstekend demonstreert dat de wetgevende macht (in dit geval politie) anders reageert bij Afro-Amerikanen, zeg maar paranoïde, maar tegelijkertijd laat zien dat in hun huidige gedrag de Afro-Amerikanen natuurlijk ook niet perfect zijn. (overigens is over het algemeen de individuele agent geen racist, ze zijn in hun gedrag een product van de maatschappij en training en zit vooral daar de crux van het probleem)

Scene die ik enorm voelde was hoe Maverick Starr bijbracht hoe ze om moest gaan met de politie: Doe. Wat. Ze. Zeggen. Ik heb een jaar in de Verenigde Staten gewoond en ben daar met veel Afro-Amerikanen omgegaan, zij hebben dit allemaal van kinds af aan mee gekregen van hun ouders. Waarom? In de hele regio waren in het jaar dat ik er woonde alleen maar Afro-Amerikanen doodgeschoten bij aanhoudingen. Toeval?

Aangezien ik deze film nu een paar keer heb gezien, begon ik me toch echt af te vragen waarom deze film minder dan 3 sterren gemiddeld heeft. Na een beetje scrollen door de 46 meningen, zie ik dat het per persoon toch relatief veel verschilt. De enige component die overheerst is het verhaal wat oppervlakkig is. Goed, daar kan ik inkomen.

Doch wordt dit gecompenseerd door de gekozen historische invalshoek (George Washington Williams, gespeeld door Samuel L. Jackson speelt een sleutelrol in de geschiedenis van de Congo onder gezag van Leopold II, Leon Rom, gespeeld door Christopher Waltz gold als inspiratie voor Kurtz in de klassieker Heart of Darkness, de aanwezigheid van de Force Publique), wat juist weer veel gewicht geeft aan de film en haar verhaal.

Daarbij spelen Samuel L. Jackson, Christopher Waltz en Alexander Skarsgard alle drie meer dan behoorlijk, is het visueel genieten (Tarzan vs. Akut is toch wel heel mooi weergegeven hoor). Ik ergerde me enkel aan de geforceerde rol van de geëmancipeerde Jane, al speelt Margot Robbie zelf wel oke.