Meningen

Aardige film, maar maakt verwachtingen niet waar. Het eerste halfuur heb ik geregeld moeten lachen en de opbouw boeide me wel. Deze opbouw resulteerde echter in niks. De film had mijn volledige aandacht met de scene met het brandende schaap, dit was jammer genoeg voor mij het hoogtepunt vd film. Wel grappig, niet eng.

Na de eerste Captain America niet zo'n hoge verwachtingen, maar volledig omver geblazen door deze film. Humor op de juiste moment (zeker tijdens de lift scene), aardige personages, mooie beelden en ga zo maar door. De lat die the avengers heeft gesteld deze film naar mijn smaak gehaald.

Ik ben van mening dat deze film verkeerd is gepromoot, namelijk als toegankelijke actie sf met een knipoog naar Alien. De mensen die Alien (1979) en Aliens (1986) goed vonden (of überhaupt gezien hebben, aangezien ze al weer van een tijdje terug zijn) hebben mogelijk verwacht dat ook Prometheus een redelijke rechttoe rechtaan film zou worden om lekker weg te kijken en mogelijk een beetje te griezelen. In die veronderstelling deze film gezien te hebben was ik teleurgesteld, veel onduidelijkheid etc.
Na de eerste keer nog een aantal keer nabesproken met andere en deze gesprekken leidde tot interesse in een rewatch. De verschillende thema's die worden aangesneden, maar ook de verschillende verklaringen die mensen gaven aan deze film waren interessant.

Een tweede keer kijken deed deze film goed.
Door andere verwachtingen kon ik nu meer genieten van de opening met mooie beelden, de mysterieuze planeet die wordt geïntroduceerd en de introductie van de enigzins vlakke maar toch interessante personages. Na de eerste keer kijken wist ik dat uiteindelijk blijkt dat de Enigneers de mensheid wilde vernietigen tot het fout ging en hun wapens zich tegen hen keerde. Vragen zoals: Wat is en doet de black goe, waarom willen de Enigeneers ons dood, wie heeft ons geschapen, waarom hebben zij ons geschapen, wat is de agenda van Fassbender, is dit dezelfde planeet als van Alien(s)? Het zijn allemaal vragen die deels wel en deels niet worden beantwoord en wie nog wat te filosoferen over wilt houden zal daar dankbaar voor zijn, zo ik ook.
Omdat ik de film de tweede keer op alle fronten adembenemend vond geef ik 5*

Waar de VS al jaren leunt op special effects, actie, humor en andere vormen van crowd-pleasers, weten de Britten vaak juweeltjes af te leveren in het vertellen van een verhaal. Zo ook Starred up. De film vertelt het verhaal over een enigszins gestoorde jongen die, naar alle waarschijnlijkheid, mede in deze gevangenis is gekomen om contact te maken met zijn vader. Het leven in de gevangenis voor volwassen, maar ook de realiteit rondom zijn vader zijn geen makkelijke thema's voor deze jongen om te bevatten. De manier waarop het leven in de gevangenis is weergegeven, maar vooral de manier waarop de acteurs hun personage vorm geven is authentiek, geloofwaardig en akelig indrukwekkend.
Ben je opgewassen tegen een grauw, hard, zonder doekjes erom gebonden en indrukkend drama dan is dit een aanrader. Als je een Prison Break sfeertje verwacht kun je deze overslaan..