Meningen

Bij het lezen van de diverse reacties tot nu toe op de film Amour valt mij op hoe “technisch beschouwend” velen hun mening onder woorden brengen. Wel/niet typisch Haneke, wel/niet cynisch en maatschappelijk kritisch, etc.. Slechts een minderheid lijkt zich te durven of te willen wagen aan een meer persoonlijk, emotioneel getinte beschrijving van wat de film bij hem of haar teweeg bracht.

De film was voor mij in elk geval één langgerekte flash back van de aflopen twee jaren. Mijn vrouw Annemarie (Anne) bleek na 36 jaar huwelijk slokdarmkanker te hebben. Zij was ongeneeslijk ziek. Na allerlei wanhopige behandelingen in diverse ziekenhuizen kwam ze uiteindelijk terug in haar zo vertrouwde omgeving: thuis. Daarmee belandde ik vrijwel letterlijk in Haneke’s film. Ik was Georges. Net als hij ging ook ik er helemaal voor. Zij had mij nodig. Vertrouwen! Hadden we elkaar niet ooit beloofd “In voor- en tegenspoed…?”

Tegenwoordig wordt zoveel vanuit geld geredeneerd, ook te bieden zorg en steun. De dochter suggereerde moeder te laten opnemen, zij wilde praten over het huis, zij kwam binnen vallen als het haar uit kwam. Waar was haar empathie?

Amour is voor mij de meest geloofwaardige film die ik in jaren heb gezien/ondergaan. De verfilming van de diverse menselijke aftakelingsprocessen, de indringende stiltes, de beleving van tijd, de wanhopige hulp die je probeert te bieden: zó gaat dat wanneer het onvermijdelijke sterven nadert.

Indringend laat Haneke het ons allemaal zien. Indringend en geloofwaardig is het spel van de acteurs (de lege, uitdrukkingsloze ogen van Anne…).

En of je nou beredeneert of je deze film goed of slecht vindt doet in dit geval niet ter zake. Het is een film waarvoor je je moet openstellen. Want is het dat niet waaraan om ons heen in onze westerse samenleving zo langzamerhand zo’n groot gebrek is? Je openstellen voor de ander? Empathie?

Ik vind Amour als film een absolute topprestatie en één grote aanklacht tegen vervlakking en vervreemding in onze maatschappij!

Vijf sterren dus.