Meningen

De Klokkenluider van de Notre Dame II doet qua niveau zeker onder aan haar voorganger. In zijn geheel was de eerste film een briljante combinatie tussen donkere en lichte sfeer, de animatie was prachtig, er was een sterke antagonist, er werd heel goed spanning opgebouwd en de personages waren innemend.

Het mag geen geheim zijn dat haar vervolgfilm dat allemaal niet heeft. De nieuwe animatie is ronduit beledigend, de antagonist is catagorie 'net niet', het verhaal is mierzoet en mag eigenlijk geen verhaal genoemd worden en er wordt weinig spanning opgebouwd.

Maar er zijn ook positieve kanten aan deze film. Aangezien Esmeralda voor Phoebus koos aan ht eind van de eerste film (geef haar eens ongelijk), is er voor Quasimodo een nieuw vriendinnetje ontworpen. Dit meisje, Madellain, is werkelijk één van de innemendste en liefste personages die ik ooit in een film gezien heb. Ze is beeldschoon maar bloedonzeker, en ze weet je vanaf het begin te boeien en vast te houden. De omgang met Quasi heeft een dusdanig 'ah' gehalte dat het net niet 'il, jakkes!' wordt, maar net subtiel genoeg is om zo'n warm gevoel in je maag te krijgen.

Phoebus en Esmeralda hebben in deze film ook een zoontje, Zephyr, ook echt het aandoenlijkste kereltje ooit, die een diepe vriendschap met Quasi koestert. Beide nieuwe personages geven deze film een heel lichte en warme sfeer, die deze film de moeite waard maakt om toch gezien te hebben.

Conclusie: qua niveau marginaal, dankzij de slechte animatie en het gebrek aan een goede antagonist en verhaallijn, maar door de aandoenlijke nieuwe personages toch nog een disneyfilm die je in je lijstje moet hebben staan!