Meningen

Inderdaad. IJzersterke, subtiele film met prachtige fotografie van Phedon Papamichael, geweldig script van Bob Nelson en doortastende regie van Alexander Payne die zijn zin doordreef om deze film, nota bene in zwart-wit, na 10 jaar toch te maken, mede dankzij het succes van The Descendants (2011).

De film is eigenlijk een dramatische zoektocht van zoonlief Will Forte, naar zijn ouders, met name zijn vader, en is ondanks vermakelijke humorelementen wat serieuzer van toon dan About Schmidt en Sideways. Erg pijnlijk, die neefjes van hem trouwens de hele familie waarin het zwijgen de boventoon voert, waar wellicht de verzwegen missie van de drie broers in Korea een rol speelt.

En fijne gesprekken tussen vader en zoon:

-Well, why did you have kids, then?

- I like to screw, and your mother's a Catholic, so you figure it out.

4.5*

Vond het een wat vreemde 'gedramatiseerde' docu. Zat me meer af te vragen hoe de makers toestemming hadden gekregen om 'alles' te verfilmen. Dat krijg je in Nederland niet eens voor elkaar. En wat zegt dat dan over de Afghaanse samenleving op dit moment? Kortom, roept meer vragen op dan het beantwoordt. 3*

Ha, fantastische film. Tran meets Kitano en Kar Wai Wong in een Japanse setting. Betoverende fotografie van Ping Bin Lee, geweldige soundtrack van Jonny Greenwood en een prima cast maken het een meeslepende film die met de minuut sterker wordt.

Gelukkig houdt Tran zich maar zijdelings aan het gelijknamige boek van Murakami, waar ik maar niet doorheen kan komen, en zet hij de hoofdlijnen op een bijzondere sfeervolle manier neer. Met elementen die me aan Dolls en In The Mood for Love deden denken, maar ook wel aan het beste werk van Murakami, De Opwindvogelkronieken. 4.5*