Tip Toe (2026)

Erg goede, indringende serie.

Enige minpunt is dat Clive (en enkelen van de '20cents-groep') wel erg karikaturaal blijven.

Weer een uitstekende serie van Russell T Davies, o.a. ook van het nog iets betere It's A Sin. Het einde vond ik misschien net een stap te ver gaan, maar de serie blijft er wel door hangen.

Schrijver en executive producer Russell T. Davies deelt met Tip Toe opnieuw een mokerslag uit. Net als met het overweldigende It's a Sin weet Davies de kijker diep te raken. De homoseksuele, out-and-proud gaybar-eigenaar Leo (Alan Cumming) en zijn buurman Clive (een geweldige David Morrissey) raken verstrikt in een escalerende burenruzie met dramatische gevolgen. Verwacht geen klassieke whodunnit: de afloop wordt al binnen de eerste minuten van de openingsaflevering onthuld. Waar de serie werkelijk om draait, is de ontleding van volledig ontspoord noaberschap.

Met vlijmscherpe observaties, pijnlijke maar herkenbare situaties, een fijnmazig scenario en uitmuntend acteerwerk is het vijfdelige Tip Toe een pessimistisch, maar meeslepend drama. Davies laat zien dat levenskracht, humor en voortdurende waakzaamheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Zeker na Pride Berlin op 25 juli 2026 voelt die boodschap even onthutsend als pijnlijk actueel.

Ik ben echt diep onder de indruk van Tip Toe. De serie snijdt thema's aan die ook vandaag de dag helaas nog steeds superbelangrijk en actueel zijn. Het laat pijnlijk goed zien hoe snel de maatschappij kan polariseren, waardoor de finale me met een flinke brok in mijn keel achterliet. Als je trouwens It's a Sin goed vond, dan moet je deze serie zeker ook kijken. Het is van hetzelfde creatieve team, en dat merk je meteen aan de kwaliteit.

Wat ik vooral zo goed vond, is die typisch Britse zwarte humor. Alleen de Britten kunnen zulke zware kost combineren met die heerlijke, cynische grappen. Dat maakt het drama net wat dragelijker, al blijft het een confronterend verhaal.De acteurs spelen trouwens echt de pannen van het dak. David Morrissey en Alan Cumming zijn top, maar ik wil vooral een speciale vermelding maken voor de fantastische bijrol van Elizabeth Berrington. Haar personage voelde ontzetend echt aan.

Als je houdt van steengoed Brits drama met een scherp randje, is dit echt een vette aanrader.

Laatste aflevering is bijna te pijnlijk om te kijken. Knap.

Wanneer de uiterst levendige Leo Struthers zich per ongeluk buitensluit uit zijn huis in een buitenwijk van Manchester, wendt hij zich tot zijn buurman, Clive Goss, voor dringende hulp. In de hoop toekomstige huiselijke ongelukjes te voorkomen, vraagt Clive om een reservesleutel en de code van het inbraakalarm, maar deze goedbedoelde regeling loopt al snel uit de hand.

Dit vijfdelige drama, geschreven door de onmiskenbare Russell T Davies, is een zeer actueel, interessant en uitzonderlijk goed gemaakt stukje hedendaagse televisie. De serie fungeert prachtig als een scherp generatieonderzoek, waarbij op slimme wijze verschillende levenservaringen en sociale visies op het moderne Britse leven tegenover elkaar worden geplaatst, zonder terug te vallen op holle, prekerige uitspraken. Het is een meeslepende, ‘op eierschalen lopen’-thriller die de kijker vanaf de allereerste aflevering met ingehouden adem blijft boeien. Verfrissend genoeg schrikt het script er ook niet voor terug om zijn satire gelijkmatig te verdelen, waarbij het met veel droge humor moedig de spot drijft met zowel het huidige politieke regime als de eigenaardigheden van de moderne heteroseksuele mannelijke voetbalcultuur.

Het acteerwerk in de hele productie is ronduit meesterlijk, nog versterkt door een absoluut geïnspireerde casting van de hoofdrollen. Alan Cumming is als Leo werkelijk buitengewoon en brengt een uitbundige, meer dan levensgrote energie die de diepe kwetsbaarheid van het personage met absolute perfectie in balans brengt. Hij wordt op alle fronten geëvenaard door David Morrissey, die ronduit fenomenaal is als de stoïcijnse, droge en stilletjes dreigende Clive – een tikkende tijdbom van onderdrukte woede uit de buitenwijken. De bijrollen zijn al even briljant, met name Pooky Quesnel als Clive's lankmoedige vrouw Marie, de altijd betrouwbare Elizabeth Berrington en Paul Rhys als Melba, die er vandoor gaat met een van de mooiste, meest glorieus treffende tirades over de exorbitante prijs van croissants uit de winkelstraat die ooit op televisie te zien zijn geweest.

Uiteindelijk is de reis zelf weliswaar een spectaculaire en meeslepende prestatie,

maar struikelt de laatste aflevering door het drama in een richting te duwen die iets te sadistisch en al te aangrijpend aanvoelt. Door de toon te verschuiven van een intens geconcentreerde psychologische thriller naar een uur van meedogenloos geschreeuw en onvervalste giftige woede, heeft de schrijver aantoonbaar een grens overschreden, waardoor wat een triomfantelijke climax had moeten zijn, veranderde in iets ernstig deprimerends. En dat scheelt in de waardering uiteindelijk een punt, jammer.

Niettemin blijft de serie als geheel essentiële, hoogwaardige televisie, omdat de voorgaande afleveringen zo ongelooflijk sterk, feilloos geacteerd en oprecht tot nadenken stemmend waren.

En hoogwaardige tv verdiend een hoogwaardige waardering, een dikke 8+!

In de laatste aflevering lijkt het erop dat het een waargebeurd verhaal betreft. Ondanks dat dit niet zo is, zou het zomaar gebeurd kunnen zijn. Hoe dan ook, Davies weet het in ieder geval perfect neer te zetten in deze miniserie met de treffende titel "op de tenen lopen"...