De Nederlandse televisiepersoonlijkheid Willibrord Frequin heeft niet lang meer te leven. Dat zegt hij zelf in een interview met De Telegraaf. De journalist en presentator laat weten dat er vorig jaar bij hem een vorm van Parkinson is vastgesteld en dat hij inmiddels niet meer zelfstandig uit bed kan komen.
Waar voormalig journalist en presentator Willibrord Frequin de afgelopen jaren nog regelmatig op televisie te zien was, gaat het nu wel heel gauw bergafwaarts. Dat vertelt hij zelf in een interview met de Nederlandse krant De Telegraaf. De tachtigjarige oud-televisepersoonlijkheid zegt vorig jaar te zijn gediagnosticeerd met vasculair parkinsonisme, een vorm van de zenuwziekte Parkinson waarbij stoornissen aan de hersendoorbloeding klachten veroorzaken. Daardoor verwacht hij niet lang meer te hebben. "Ik wil even mijn verhaal kwijt. Ik vrees dat ik nog maar kort te leven heb," zo laat hij aan de krant weten. "De een zegt een half jaar, de ander zegt korter. De dokter weet het ook niet."
Willibrord Frequin
De voormalig presentator is er naar eigen zeggen zo beroerd aan toe dat hij momenteel niet meer zelf uit bed kan komen. Bovendien is hij voortdurend erg moe en ontbreekt het hem aan energie. "Ik ben helemaal op en versleten," zegt Frequin, die in november vorig jaar definitief afscheid nam van de televisiewereld. Daarin was hij zeer recentelijk nog te zien met realityprogramma's als Beter Laat Dan Ooit. Eerder maakte hij voor zowel RTL als SBS jarenlang De Week van Willibrord en was hij reporter voor KRO's Brandpunt.
Een boek, dat hij schreef in samenwerking met Fons van der Poel, moet zijn leven bezegelen. Hierin deelt hij aan de hand van specifieke voorbeelden, hoe het hij zijn werk als journalist ervaren heeft. Het boek moet begin volgende maand in de schappen liggen.
Willibrord Frequin was tijdens zijn actieve carrière een schoolvoorbeeld van een gravende, volhardende journalist die de onderste steen boven wilde krijgen. Eén van de boegbeelden van de vaderlandse journalistiek die niet bang was de confrontatie aan te gaan.
Toen hij De Week van Willibrord maakte was er veel kritiek op die confronterende stijl, wat aangeeft hoe mild en braaf het journalistieke landschap in Nederland was geworden sinds Frequin werkte voor Brandpunt. Frequin was misschien de belangrijkste voorloper op (en wellicht inspiratie voor) Peter R. de Vries, die met dezelfde overtuiging en volharding de strijd aanging met de daders van onrecht.
Ik hoop dan ook dat zijn collega's Willibrord Frequin zullen roemen voor zijn grote verdiensten in plaats van hem slechts neer te zetten als een "schandaaljager".
Willibrord Frequin was tijdens zijn actieve carrière een schoolvoorbeeld van een gravende, volhardende journalist die de onderste steen boven wilde krijgen. Eén van de boegbeelden van de vaderlandse journalistiek die niet bang was de confrontatie aan te gaan.
Ik herinner me hem eigenlijk vooral nog van de zgn. "hoofdenaffaire".
Dat was een schoolvoorbeeld van oppervlakkige, lichte journalistiek met de bedoeling om snel te scoren. Daarom deed hij geen enkele poging om te kijken wat er onder de bovenste steen lag, en al helemaal niet om tot de onderste steen boven te lagen.
Hij ging dan ook zeer terecht keihard op zijn bek, en het is niet voor niets dat dat hetgeen is waar ik het eerst aan denk, want de schande waarmee hij overladen werd kon niet terechter zijn.
Reacties (2)