MovieMeter Top 100 2019 (+ persoonlijke top 10 2019 en floplijst)

Niet geheel mijn top 10 maar logisch is die wel. Ben wel benieuwd naar Golden Glove heeft veel liefhebbers hier. En ik heb Portrait of a Lady on Fire helemaal gemist...

De geweldige nieuwe Polanski haalde helaas niet de top 100, maar ik vermoed dat de zeer beperkte bioscooprelease (en/of polemiek) daar wel iets voor tussen zit.

Vier stuks (Joker, Once Upon, Endgame, John Wick) heb ik ook in mijn top 10 gezet. Chernobyl niet omdat ik het een serie vind en niet iets voor MM, maar anders was deze ook in mijn lijst gekomen.

Gisaengchung en Marriage Story nog niet gezien.

Midsommar echt bizar. Een van de meest vervelende films in jaren, maar schijnbaar toch populair.

Joker als nr 1 zag ik wel aankomen. Was Joker of Endgame. Joker verdient het misschien iets meer omdat het een creatievere film is, maar ik had het Endgame ook gegund als prachtige afsluiter van 11 jaar MCU phase 1-3.

Tja, Avengers en Green Book zijn naar mijn mening dan maar matig, en na dat gedrocht van John Wick deel 1 zaterdag gezien te hebben, kan ik me niet voorstellen dat deel 3 wel de moeite waard is. Ik denk dat iedereen hier wel vraagtekens stelt bij sommige films in de top 10.

Voor mij was het de volgende lijst:

1. Donbass

2. Gisaengchung

3. The Lighthouse

4. In Fabric

5. The House That Jack Built

6. Apollo 11

7. Beats

8. Goldene Handschuh

9. Midsommar

10. The Favourite

Die hebben in NL alleen journalisten die in Venetië waren al gezien.

Midsommar is wel een prettige verrassing in de top 10. Joker nummer 1 kan ik me ook wel in vinden.

Eclectisch lijstje .

Maar twee van mijn eigen Top 10 bij de eerste 100 (en grappig genoeg naast elkaar), maar er staan ook wel wat films in mijn lijst die nog moeten komen. Hopelijk volgend jaar!

01. Long Day's Journey Into Night (Bi Gan)

02. La llorona (Jayro Bustamante)

03. The Lighthouse (Robert Eggers)

04. Little Joe (Jessica Hausner)

05. A Hidden Life (Terrence Malick)

06. Beanpole (Kantemir Balegov)

07. Vitalina Varela (Pedro Costa)

08. I Was at Home, But (Angela Schanelec)

09. The Wild Pear Tree (Nuri Bilge Ceylan)

10. The Portuguese Woman (Rita Azevedo Gomes)

Waarom staan er ook films uit 2018 in de lijst. Als ik had geweten dat ik ook op The Favorite en Green Book had mogen stemmen had ik dat zeker gedaan. The Favorite zou zelfs zeker nr 2 zijn geweest.

Ik was te laat voor onze toplijst, maar bij deze nog mijn top 10. Ik zag meer dan 100 nieuwe films, waarvan er 39 vier sterren of hoger kregen, dus ik had veel keuze. Maar dit is de top:

10. Gisaenchung [Parasite] (Joon-ho Bong)

Een van de minst verrassende films van mijn top 10 is deze ene die “iedereen” goed vind. De winnaar van de Gouden Palm en een opvallende publieksfavoriet (sinds wanneer trekken mensen massaal naar het filmhuis voor een Zuid-Koreaanse komedie met gitzwarte humor?). Het werk van Joon-ho Bong is altijd vermakelijk, maar niet sinds zijn wereldwijde doorbraak Memories of Murder heeft hij voor mij zo’n goede film gemaakt; een hilarische portret van een straatarm gezin dat langzaam het huishouden van een arrogant steenrijk koppel overneemt. Lekker gek, met veel bijt, maar niet zonder compassie.

9. Eight Grade (Bo Burnham)

De coming-of-age film en de daaraan verwante high school film behoren zelden tot mijn favorieten, maar deze kon ook ik niet weerstaan. Het gaat over een onpopulair meisje zonder echte vrienden en met beperkte sociale vaardigheden die droomt van een succesvol YouTubekanaal waar ze haar levenswijsheden kan delen met de wereld. Het contrast tussen haar video’s en haar echte leven liggen voor de hand, maar waar de film werkelijk in uitblinkt is dat het de pijnlijke ongemakkelijkheid van het tienerdom vangt in een manier die soms wat al te herkenbaar is (zeker als je zelf ook niet sociaal op je best was tijdens op die leeftijd). Het is pijnlijk, het is grappig en het is vertederend. Elsie Fisher geeft een van de acteerprestaties van het jaar.

8. Lazzaro Felice [Happy as Lazzaro] (Alice Rohrwacher)

In een klein dorp worden enkele boeren kennelijk al decennia (of eeuwen) wijs gemaakt dat ze in een feodale samenleving wonen en gratis moeten werken voor een barones. Dit wordt aanvankelijk zo goed gebracht dat het eerst lijkt alsof de film zich inderdaad minstens honderd jaar geleden afspeelt, maar langzaam wordt duidelijk de bedriegerij duidelijk. We zien het geheel vanuit de ogen van een naïeve jongeman met een verstandelijke beperking en het geheel is gegoten in een bijna nostalgisch, lichtvoetige sfeer, die ons langzaam voorbereid voor de magisch realistische twist halverwege. Geen feel-good film, maar op een bepaalde manier wel hartverwarmend.

7. Climax (Gaspar Noé)

Climax is een bad trip. Letterlijk. Een groep dansers viert feest, onwetend dat iemand drugs gedaan heeft in de punch bowl. Rond de helft van deze relatief korte film is iedereen de controle over hoofd én lichaam kwijt en wat volgt is een van de wildste, filmische ritten van het laatste jaar. De manier waarop Noé met extreem lange takes hallucinante dansscènes filmt is fenomenaal, met name een waarin Sofia Boutella probeert te vechten tegen haar trip is een hoogstandje. Uiteraard geen prettige film, maar wel een echte ervaring.

6. Sorry We Missed You (Ken Loach)

Er was een tijd dat ik kritisch was op Ken Loach, maar hij lijkt beter te worden naarmate hij ouder wordt (hij is inmiddels 83!). In feite is hij sinds zijn werk in de jaren ’60 nauwelijks verandert. Het zijn altijd uitgesproken linkse films over problemen in de arbeidersklasse. Aan zijn betrokkenheid heb ik nooit getwijfeld, maar het leverde vaak simplistische verhalen op die meer een politiek pamflet dan een goede film waren. In feite is Sorry We Missed You niet eens zo heel anders. Het onderwerp is typisch Loach en voorspelbaar: een familieman neemt een baan aan bij een bezorgingsbedrijf en wordt verteld dat ondanks dat hij alle opdrachten krijgt van het bedrijf, hij eigen baas is. Vervolgens belandt hij in een bijzonder stressvolle baan, waarbij hij alle nadelen van zelf baas zijn ervaart, maar geen van de voordelen – en tevens alle nadelen van niet je eigen baas zijn, maar geen van de voordelen. Wat deze film zo authentiek maakt (buiten de acteerprestaties en de typische losse-pols stijl van Loach) is dat het nooit de ellende overdrijft, deze banen zijn werkelijk de valstrikken zoals die hier getoond worden. De voorspelbaarheid is een kracht: dat de verwachte ellende totaal niet voorkomen kan worden zorgt voor de spanning.

5. Leto (Kirill Serebrennikov)

Films over beroemde muzikanten of bands zijn er genoeg, maar geen zoals Leto. De band waar het over gaat, Kino, is niet bekend hier in Nederland, maar was eind jaren ’80 en begin jaren ’90 immens in de nadagen van de Sovjet-Unie, toen rock & roll met tegenzin werd toegestaan. Deze film gaat niet over Kino, maar wel over hoe bandleider Viktor Tsoy langzaamaan betrokken raakt bij de vrij beperkte rock scene van Rusland in de vroege jaren ’80, wat uiteindelijk ervoor zou zorgen dat hij zijn band kan oprichten (de film stopt daar voor al ergens). De focus ligt op een vrij unieke driehoeksverhouding tussen een talentvolle rocker zonder ambitie, zijn vriendin en zijn beste vriend Tsoy. Deze relatie is boeiend, maar wat werkelijk de aandacht trekt is de manier waarop de jonge Russen westerse rockmuziek gebruiken om zichzelf een broodnodige revolutie voor te stellen (al is het maar in hun hoofd). Zo zitten het vol droombeelden waarin ze in slecht Engels en met vaak valse stemmen klassiekers als Psycho Killer, Perfect Day en All the Young Dudes zingen. Een unieke blik op de kracht van de muziek: een beperkte kracht tegen de werkelijkheid, maar een sterke kracht voor ons interne leven.

4. Once Upon a Time in Hollywood (Quentin Tarantino)

Onder filmnerds was dit samen met Joker waarschijnlijk de meest besproken film en net als Joker was reactie vaak pure liefde of pure haat. Bij deze ga ik voor liefde (Joker staat niet in mijn top 10, maar vond ik ook de moeite waard). Dit is wellicht mijn favoriete Tarantino sinds Pulp Fiction. Net als al zijn films sinds Jackie Brown is het imperfect: te lang, vol met overbodige scènes en soms vreemde absenties (niemand die niet bekend is met Charles Manson en Sharon Tate zal waarschijnlijk echt het doel van de film vatten, maar op dat gebied wordt nou juist niets uitgelegd). Het maakt mij niet uit. Tarantino is een filmliefhebber en dat straalt van iedere minuut af en zijn enthousiasme is aanstekelijk. Dus de film zit vol met geweldige acteerprestaties (speciale shout-out voor Dakota Fanning), geestige scènes, gevatte dialogen en visuele vondsten. Daarnaast is het goed om Brad Pitt weer eens in goede, relaxte vorm te zien, we hadden hem gemist. Wie heeft er perfectie nodig als je zoveel lol hebt als Tarantino?

3. Sorry to Bother You (Boots Riley)

Over imperfectie gesproken. Dit is de tweede titel in deze lijst die zijn excuses aanbied, maar dat is weer nergens voor nodig. Dit is wederom een gitzwarte komedie, een satire zonder grenzen. Ze gaan zelden zo ver. Boots Riley begint met een pijnlijk geestig uitgangspunt (een zwarte man wordt een succes als telefoonverkoper als hij zijn stem perfect wit laat klinken) en vanuit daar ontspoort het snel. Alles lijkt mogelijk hier (hoe we van dit begin bij paard-mens-mutaties komen is een goede vraag) en Riley en zijn team gooien alles tegen de muur en wachten niet af wat er blijft hangen. Het is een wilde rit vol vreemde humor, gitzwarte momenten en een ruwe filmstijl die de indruk lijkt te wekken dat alles geïmproviseerd is. Voor velen zal dit wellicht te onsamenhangend en vreemd zijn, maar ik genoot van de eindeloze creativiteit, de liefde voor films maken en het gebrek aan grenzen. Van dit soort dingen wil ik een film maken.

2. Portrait de la jeune fille en feu [Portrait of a Lady on Fire] (Céline Sciamma)

Film is een kunst die draait om kijken en wellicht dat ik daardoor heel gevoelig ben voor films die gaan over het kijken zelf (ze zijn verrassend zeldzaam, maar Sans Soleil en Rear Window zijn beide vijf-sterren-voorbeelden voor me). Hier is een nieuwe parel over het onderwerp. Een vrouwelijke schilder rond de 18e eeuw wordt gevraagd stiekem een andere vrouw te schilderen. Deze wordt namelijk uitgehuwelijkt en een portret is onderdeel van de bruidsschat, maar de aanstaande bruid is tegen de uithuwelijking en weigert daarom te poseren. Daarom moet de schilder zich voordoen als een vriendin en de bruid vanuit haar geheugen schilderen. We zijn getuige van het gedetailleerde proces van de schilder om de vrouw met wie ze optrekt op het doek te vangen, maar haar essentie vangen blijkt niet makkelijk. Wat dit een werkelijk meesterwerk maakt is dat niet alleen de schilder naar de bruid kijkt, maar dat de bruid terugkijkt en haar blik er toe doet. Het verandert de kunstenaar en de bruid beiden. Na eeuwen gehoord te hebben over de kunstenaar en zijn/ haar muze krijgen we nu iets totaal anders en nieuws: de twee versmelten (Krijgen we een lesbische romance? Ja, die krijgen we). Een film vol kippevelmomenten, wellicht de mooiste beelden van het jaar en het minst stoffige kostuumdrama sinds de tijd dat die kostuums in de mode waren.

1. Ik ben er even niet (Maartje Nevejan)

Portrait de la jeune fille en feu was moeilijk te verslaan voor de eerste plaats, maar deze onwaarschijnlijke kandidaat is het gelukt. Heb ik nu werkelijk een documentaire op nummer 1 staan? Ja! Een Nederlandse film zelfs? Ja! En het is ook nog eens een InScience film ook, een waarvoor ik de eer heb gehad een Q&A te doen met Maartje Nevejan zelf (geen moeilijke taak, want het publiek had meteen vragen en Nevejan zelf praat moeiteloos). Dit was een eer voor mij, want ik was meteen een fan van deze documentaire over absenties. Dit was een lang multimediaproject van Nevejan gebaseerd op de droombeelden die zij en later ook haar zoontje kreeg tijdens absenties; droombeelden die je wetenschappelijk gezien niet zou moeten kunnen hebben – maar alle patiënten blijken ze te ervaren. Ze bracht patiënten in contact met kunstenaars die de droombeelden moesten verbeelden en na een tijdje begon ook de wetenschap interesse te krijgen. Wat dit uiteindelijk oplevert is moeilijk te omschrijven: het is een puur associatieve film die absenties als uitgangspunt neemt en vanuit daar zoekt naar vorm en onderwerp en je gaat als kijker mee op zoektocht. Uiteindelijk komt de vraag naar voren wat absenties zijn, wat dromen zijn en hoe ze onderdeel zijn van onze identiteit. Zware kost, maar het levert een dromerige film op die bijna iedereen lijkt te ontroeren. Het is de minst bekende film van mijn top 10 en ik ben er enigszins trots op hem (mede) naar enkele goed gevulde zalen te brengen, want dit moet iedereen met dromen, hersenen en een identiteit kunnen ontroeren.

Deze kwamen érg dichtbij de top 10: Pájaros de Verano [Birds of Passage] (Cristina Gallego & Ciro Guerra), Aniara (Pella Kagerman & Hugo Lilja), De Patrick (Tim Mielants), J’ai Perdu Mon Corps [I Lost My Body] (Jérémy Clapin), Minding the Gap (Bing Liu), Schapenheld (Ton van Zandvoort), Ruben Brandt, a Gyűjtő [Ruben Brandt: Collector] (Milorad Krstic), Marriage Story (Noah Baumbach) en Ahlat Agaci [The Wild Pear Tree] (Nuri Bilge Ceylan). Er is ook het gekke geval van John Wick 3: Parabellum, waarvan de eerste helft waarschijnlijk op #3 zou eindigen, maar waarvan de tweede helft mij flink tegenviel.

Het was verder geen goed kattenjaar. De drie slechtste films die ik in de bioscoop zag waren The Lion King, Tigers Are Not Afraid en Cats.

Ik vroeg me nog af waar de analyse van The One Ring bleef voor het voorbije jaar tot ik het topic terug opende. Je stelt me niet teleur. Mooi overzicht met enkele films waar ik me wel ik kan vinden. Van productiejaar 2019 toch al 39 films gezien, aan te vullen met films van 2018 die een release hadden in 2019.

Enige film uit het rijtje van The One Ring en dat ik al gezien heb, is Eight Grade. Op zich goed gemaakt, maar de film zelf irriteerde mij vooral. Niet echt een film waar ik van kan genieten, maar ik snap wel dat die bij sommige mensen in de smaak valt.

En ben benieuwd naar Cats. Het oordeel van mensen (hard voor Les Misérables, lovend voor La La Land) staat gewoonlijk regelrecht tegenover mijn smaak van het genre. Misschien valt het voor mij dan weer wel mee. Lion King kan ik volgen, dat was een zielloos gedrocht.

Grootheden De Niro en Pacino domineren de top 3.

In nummer 1 en 2 speelt één van hen een mooie bijrol, op de derde plaats nemen ze zelf de touwtjes in handen.

Persoonlijke top 10 zag er trouwens zo uit:

1. Once upon a time in ... Hollywood

2. Midsommar

3. Knives out

4. Joker

5. Us

6. Avengers: Endgame

7. Green book

8. Glass

9. Crawl

10. The mule

In enige lompigheid wel op een foute 'crawl' gestemd, zo krijgt die film ook wat waardering.

Once upon a time in ... Hollywood wat een bucht film.

Mijn lijst (for what it is worth):

The House That Jack Built (2018) 9,5

Thunder Road (2018) 9,5

Joker (2019) 9,5

Sorry We Missed You (2019) 9,5

The Dead Don’t Die (2019) 9

Apollo (2019) 9

Ayka (2018) 9

Us (2019) 9

Donbass (2018) 9

They Shall Not Grow Old (2018) 9

Mademoiselle de Joncquières (2018) 9

Le Daim (Deerskin) (2019) 9

In Fabric (2018) 9

Ad Astra (2019) 9

Amazing Grace (2018) 9

Beats (2019) 9

De Patrick (2019) 8,5

Dolor y Gloria (2019) 8,5

Vuelven (Tigers Are Not Afraid) (2017) 8,5

Sorry To Bother You (2018) 8,5

Mijn Bijzonder Rare Week met Tess (2019) 8,5

Capharnaüm (2018) 8,5

Ray & Liz (2018) 8,5

Three Identical Strangers (2018) 8,5

Toy Story 4 (2019) 8,5

Nu verandert er langzaam iets (2018) 8,5

The Biggest Little Farm (2018) 8,5

Rojo (2018) 8,5

King of The Cruise (2019) 8,5

J’ai Perdu Mon Corps (2019) 8

Gisaengchung (Parasite) (2019) 8

Knives Out (2018) 8

Marriage Story (2019) 8

Rotjochies (2019) 8

Juo Ren Mi Mi (Nina Wu) (2019) 8

A Rainy Day in New York (2019) 8

Geu-hu (The Day After) (2017) 8

Midsommar (2019) 8

Ying (Shadow) (2018) 8

Verward – de Wereld volgens Will (2019) 8

Lazzaro Felice (2018) 8

Twarz (Mug) (2018) 8

Di Qiu Zui Hou De Ye Wan (Long Day's Journey into Night) (2018) 8

Kiz Kardeşler (A Tale of Three Sisters) (2019) 8

The Aeronauts (2019) 8

The Two Popes (2019) 7,5

La Caméra de Claire (Claire’s Camera) (2017) 7,5

Ruben Brandt, Collector (2018) 7,5

Der goldene Handschuh (2019) 7,5

Dronningen (Queen of Hearts) (2019) 7,5

La Chute de l'Empire Américain (The Fall of the American Empire) (2018) 7,5

Pet Sematary (2019) 7,5

Pájaros de Verano (2018) 7,5

Posoki (2017) 7,5

Green Book (2018) 7,5

Eighth Grade (2018) 7,5

Das Schweigende Klassenzimmer (2018) 7,5

Minding The Gap (2018) 7,5

David Bowie: The First Five Years (Finding Fame) (2019) 7,5

C’est Ca l’Amour (2018) 7,5

Jiang Hu Er Nü (Ash Is Purest White) (2018) 7,5

Sofia (2018) 7,5

Voyna Anny (Anna’s War) (2018) 7,5

After The Wedding (2019) 7,5

Light of My Life (2019) 7,5

The IrishMan (2019) 7,5

The Peanut Butter Falcon (2019) 7

Før Frosten (2018) 7

Your Mum and Dad (2019) 7

Monos (2019) 7

La Terra dell'Abbastanza (2018) 7

Mirai no Mirai (Mirai) (2018) 7

Climax (2018) 7

If Beale Street Could Talk (2018) 7

Blinded By The Light (2019) 7

La Paranza dei Bambini (Piranhas) (2019) 6,5

Isha Ovedet (Working Woman) (2018) 6,5

Only You (2018) 6,5

Ahlat Agaci (The Wild Pear Tree) (2018) 6,5

Kabul: City In The Wind (2018) 6,5

Can You Ever Forgive Me? (2018) 6,5

High Life (2018) 6,5

Miles Davis: Birth of the Cool (2019) 6,5

Funan (2018) 6

Seltsimees Laps (The Little Comrade) (2018) 6

Le Jeune Achmed (2019) 6

Vox Lux (2018) 6

Werk Ohne Autor (2018) 6

White Boy Rick (2018) 6

Free Solo (2018) 6

Take Me Somewhere Nice (2019) 6

Once upon a Time in... Hollywood (2019) 6

Snelweg NL (2019) 6

A Vida Invisível (The Invisible Life of Eurídice Gusmão) (2019) 5,5

The Third Wife (2018) 5,5

Kapsalon Romy (2019) 5,5

Bedoune Tarikh, Bedoune Emza (No Time, No Signature) (2017) 5,5

The Farewell (2019) 5,5

Bunuel en el Laberinto de las Tortugas (2018) 5

Caravaggio - L'Anima e il Sangue (2018) 5

Carmen & Lola (2018) 5

Yesterday (2019) 5

Luce (2019) 5

Echo (2019) 4,5

Temblores (2019) 4,5

Diego Maradona (2019) 4,5

Ága (2018) 4,5

Le Semeur (2017) 4,5

The Hate U Give (2018) 4,5

Arctic (2018) 4,5

Di Jiu Tian Chang (So Long, My Son) (2019) 4,5

Doctor Sleep (2019) 4

Portrait de la Jeune Fille en Feu (2019) 4

The Last Male on Earth (2019) 4

Kraben Rahu (Manta Ray) (2018) 4

Hotel Mumbai (2018) 4

The Beast In The Jungle (2019) 4

Roma (2018) 4

Mid90s (2018) 4

Nocturne (2019) 4

Booksmart (2019) 4

Tarde Para Morir Joven (2018) 4

Au Bout des Doigts (2018) 4

Doubles Vies (2018) 3,5

Leto (2018) 3,5

Wilkolak (2018) 3,5

Nuestro Tiempo (2018) 3

The Green Fog (2017) 2,5

Ons Moederland (2019) 2

Jep:

https://www.icheckmovies.com/lists/moviemeter+film+of+the+year+2019/gorro/

71/100.

Der Goldene Handschuh nog niet gezien uit de top 20.

(Star Wars: Episode IX - The Rise of Skywalker ook niet, maar dat is morgenmiddag rechtgetrokken, dus telt niet )

42 / 100

Ik juich voor: Pájaros de Verano, Paris est à Nous, Shoplifters, Manta Ray, Eighth Grade, Napszállta, Nuestro Tiempo, An Elephant Sitting Still, Apollo 11, Lazzaro Felice, Long Day's Journey Into Night, The Lighthouse, Beautiful Boy, Dragged Across Concrete, Glass en Roma.

39/100. Maar er staan ook wel een hoop films in die ik nooit zal zien. Aan de andere kant, onder die 39 ook wel een aantal die ik liever niet had gezien.

uit 2018:

Uiteindelijk zijn 13 films uit mijn top 25 in de top 100 belandt, en slechts een uit mijn top 5. Gelukkig wel de nr 1

54/100 gezien Uit de top 20 mis ik knives out en Spiderman.

Overigens maar 5 titels uit de lijst die ik nog niet heb gezien, maar wel wil zien:

The Irishman

Monos

Apollo 11

Diego Maradona

Beats

En vooruit, als ik echt niets beters te doen heb Reygadas erbij. De rest: geen interesse .

Zelf wil ik eigenlijk nooit een lijst maken voor 31 december, als ik zeker weet dat ik geen (nieuwe) film meer zie. Ik vind de deadline van 30 december dan ook wat vreemd.

En ben benieuwd naar Cats. Het oordeel van mensen (hard voor Les Misérables, lovend voor La La Land) staat gewoonlijk regelrecht tegenover mijn smaak van het genre. Misschien valt het voor mij dan weer wel mee. Lion King kan ik volgen, dat was een zielloos gedrocht.

Cats is een gek geval. The Lion King was inderdaad zielloos, maar dat is niet echt het probleem van Cats. Het probleem is ook niet geheel hetzelfde voor mij als met Les Misérables, die ik voornamelijk wat suf vond. Cats is een bizarre film; wat mij betreft met een zowel een idioot concept op verhaalgebied, enkele slechte liedjes en keuzes op het gebied van regie en acteerwerk die volgens mij het tegenovergestelde effect hebben dan beoogt. Maar het is fascinerend en totaal uniek. Niets werkt echt en ik weet bij bijna geen een scène waarom iemand dacht dat wat ik zag een goed idee was. Niettemin, hij past bijna in het rijtje als Room en Plan 9 from Outer Space: surreële mislukkingen.

Bij VPRO Cinema kun je nog tot morgen je lijstje indienen:

Verkiezing Film van het Jaar 2019 - vpro cinema - VPRO

toch nog maar even gedaan dan

Ja ik heb ook alsnog meegedaan.

Ik verwacht dat Parasite daar nog iets hoger eindigt.

Smaken kunnen anders zijn

Ik heb ook rap even op Parasite gestemd. Die zal hoe dan ook toch wel in mijn top 10 staan, zelfs als ik 100 films gezien heb uit dit jaar.

Uit 166 films gezien afgelopen jaar op het grote scherm.

favoriete films filmjaar 2019

Ook bij VPRO Cinema eindigt Joker op de eerste plek (en Once Upon a Time ... in Hollywood op 2):

Joker verkozen tot beste film van 2019 - vpro cinema - VPRO

Ik had al verwacht dat Parasite daar nog hoger zou eindigen als op MM.