De ontdekkingen van 2011

Wat zijn jullie ontdekkingen van 2011? Bepaalde films, of regisseurs? Heb je misschien een nieuw filmland ontdekt waar je helemaal weg van bent? Een genre waarvan je voorheen niet wist dat het je zo zou bevallen? Een decenium dat je voorheen links liet liggen, maar waar je nu niet meer zonder zou willen? Blijkt 3d helemaal je ding te zijn?

Let us know!

Heb wellicht een tiental films gezien uit 2011, waarvan 3x 5*. Geen verrassingen en mijn smaak is ook zeker geen -echte- nieuwe wegen in geslagen, lekker bij het oude gebleven .

Het gaat hier niet persé om film uit 2011, jeroentjuhhhh.

Ik ben dit jaar, weliswaar heel summier, gevallen op de minimale films uit de VS. Zo zijn Beeswax (2009) en Meek's Cutoff (2010) de beste films die ik dit jaar heb gezien.

Beeswax is wat mij betreft wel het hoogtepunt uit de mumblecore-stroming inderdaad!

Is er al een mublecore(o.i.d.)-topic, trouwens (met tips)?

Niet specifiek over mumblecore of kleine independent USA cinema. Maak hem aan, zou ik zeggen!

Dat laat ik beter over aan iemand die daarover kennis van zaken heeft. Ik moet bijvoorbeeld nog vragen of een 'Old Joy' daar ook in thuishoort...?

Verder wel een (erg) leuk jaar:

Nadere kennismakingen met Paul Schrader, David Cronenberg, Wim Wenders en Philippe Grandrieux, eindelijk Spoorloos (1988), Orfeu Negro (1959), La Planète Sauvage (1973), Black Narcissus (1947) en Don't Look Now (1973) gezien, een aantal Japanse pinky violence titels bekeken, meer Franse juweeltjes (Mutants, Dans ma peau), een onbekend (1 stem maar liefst) Oost-Europees werkje: Krvavý Román (1993), verpletterende herzieningen van Possession (1981) en Naked (1993), wat ouder werk van Allen (Manhattan, Annie Hall), Crumb (1994) en de vreemdste eend in de bijt van dit jaar: Hesher (2010)

Tot slot dé ontdekking van het jaar: The Friends of Eddie Coyle (1973)

P.s.: of 3D helemaal mijn ding is, kan ik niet zeggen.

en wat zijn die van jou dan?

Ik selecteer elke maand twee "films van de maand" en twee "ontdekkingen" uit wat ik heb gezien; heb daar zojuist een blik op geworpen en zie dat er maar liefst 3 Von Sternberg films bij staan. Dan is de conclusie dus best snel gemaakt. Met dank aan een mooie Criterion uitgave van drie stomme films en een retrospectief in het Filmmuseum!

De eerste helft dit jaar ook heel erg bezig geweest in de jaren 50. Opzich een soort 'gouden eeuw' voor de cinema met heel veel klassiekers (vooral ook in de Japanse cinema), maar het mist ook heel erg het losse en de experimenteer drift van werk uit de jaren 60 (of de jaren 20 waar ik ook best veel uit gekeken heb), probeer me nu weer meer te richtten op verschillende new wave stromingen (oost-europa, frankrijk, japan met name, en ook de latere hk en taiwan new wave)... maar er fietsen te veel andere dingen doorheen, waaronder de wekelijkse bioscoop-oogst en een momenteel nog iets te voorzichtige ontdekkingstocht door Afrika (zoveel keuze is soms best lastig )

zeer recent ben ik een groot fan geworden van Bouli Lanners. Had em al eens op het IFFR gezien toen hij daar Eldorado presenteerde, Maar na Les Géants is het toch wel duidelijk dat hij niet alleen maar grappig/apart en goed is, maar ook ook echt bijzonder. Ben zeer benieuwd hoe hij zich verder gaat ontwikkelen.

hee da's een interessante tip zeg

die kan mooi bij mijn lijstje jaren 70 film must-see onbekende misdaad films (weer zo'n zij-paadje...) daar staan er momenteel drie:

99 and 44/100% dead (pop-art)

the big fix (big lebowski voorloper)

the choirboys (police academy voorloper)

Malick. Begon op 1 januari met een herziening van The Thin Red Line en een verhoging van 4 naar 5* en een plek in mijn top 10. Gevolgd door de beste van dit jaar Tree of Life (5*) en ook nog een flinke verhoging voor The New World na herziening.

Verder was ik erg blij dat ik over Aother World (5*) gestruikeld ben en heet Refn zich met Vahalla Rising en vooral Drive (5*) eindelijk volledig bewezen. Ik vind sowieso 2011 een van de beste filmjaren ooit, want ook Essential Killing en Thirteen Assasins scoorden de volle 5*.

Ik heb wel een aantal regisseurs ontdekt dit jaar. De kennismaking met John Cassavetes (A Woman under the Influence) was een ontzettend aangename en ook zijn volgende film (Shadows)beviel goed. Verder heb ik ontdekt dat Michelangelo Antonioni en het duo Powell & Pressburger erg fijne films maken, met The Red Shoes als uitschieter. Als laatste wil ik nog Robert Aldrich noemen van wie ik vier films zag dit jaar die allemaal goed beviel, met What ever Happened to baby jane? als topper.Van de genoemde regisseurs wil ik graag meer zien.

Verder donderde The Tree of Life mijn top 10 binnen dit jaar. Ik wist al wel dat Malick mij lag, maar zo goed had ik zelfs niet verwacht, maar mooi is het wel

Tot slot wil ik nog de tien mooiste films noemen dit ik dit jaar heb ontdekt.

Tree of Life, The (2011)

Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux (1962)

Woman under the Influence, A (1974)

Život Je Čudo (2004)

Mr. Deeds Goes to Town (1936)

Mildred Pierce (1945)

What Ever Happened to Baby Jane? (1962)

Banshun (1949)

Obchod na Korze (1965)

Red Shoes, The (1948)

Man from Laramie, The (1955)

De documentaires van Esfir Shub en Santiago Álvarez !

Die vraag had ik wel verwacht.

Dit is voor mij wederom een jaar geweest waar ik veel (experimentele) documentaires heb ontdekt (o.a. Above the Below [een Harmony Korine], Notes for Jerome en Streewise). Hoe dieper ik in het genre duik hoe meer ik ervan ga houden - en hoe meer ik me besef dat ik er hier op Moviemeter vaak alleen voor sta.

Naast documentaires ben ik opzoek gegaan naar interessante (independent) Amerikaanse films: o.a. River's Edge, Slacker, Twenty Bucks, Reality Bites en de films van Gregg Araki. Was al bekend met Mysterious Skin, maar ben nu eindelijk verder zijn oeuvre in gedoken. Dat leverde missers op als Splendor en Kaboom, maar ook de kleine meesterwerken Totally F***ed Up en Nowhere. Fantastisch eigenzinnig en experimenteel regisseur.

Maar de ontdekking van het jaar is misschien wel James Gray. Dan met name Two Lovers, maar ook zijn andere films vond ik overtuigend en ontroerend. Sfeervol, telkens die Russische touch (wat leidt tot prachtige muziek in Little Odessa) en zowaar misdaad/maffia-cinema die me echt aanspreekt (Funeral was ook zo'n maffiafilm die me compleet overdonderde)!

Onverwachte meesterwerken dit jaar zijn Beginners en Dream of Life. Beiden films ging ik vrij blanco in, en kwam ik vrij betraand uit.

Ik sluit me aan bij danuz en Knisper wat betreft de Mumblecore beweging. Daar had ik eigenlijk tot voor kort nog niet van gehoord. Beeswax is prachtig; geloofwaardiger kun je het haast niet krijgen. Ook In Search of a Midnight Kiss beviel bijzonder goed. Met Go Get Some Rosemary en Cyrus kon ik iets minder. Maar ik ga zeker het rijtje afwerken.

Verder heb ik een heel aantal prachtige films gezien, maar die komen niet per se voort uit een bewuste ontdekkingstocht.

Aan mumblecore nog niet echt toegekomen, maar dit jaar wel een aantal van die kleinere indiependent Amerikaanse comedies gezien (Ik denk aan een Terri en Cyrus). Niet volledig mijn ding, soms zelfs akelig zelfingenomen.

Verder een jaar van weinig grote ontdekkingen. Vooral de tendens van vorig jaar doorgezet. Door het oeuvre van HK regisseurs spitten en de opvallende films van het jaar proberen opgraven.

En uiteraard ook een grootste herkijkrally gestart van m'n top 100.

Edit: ook nog opvallend, 2011 is het jaar van de beste Disney animatie totdusver.

O, ik vergeet nog die ene geniale serie: Mad Men!

Even nadenken.

Qua regisseurs/retor's vooral Brillante Mendoza (begon al eind vorig jaar) en Elio Petri. Lina Wertmüller en meer giallo (Aldo Lado en Sergi Martino o.a.). Dus vooral Italianen. O ja en Xavier Dolan leek een ontdekking, maar zijn debuut viel toch tegen na het prachtige Les Amours Imaginaires.

Qua bioscoop de zoveelste bevestiging van de Roemeense cinema (voor het -bijna- derde achtereenvolgende jaar een Roemeense film op 1 in mijn jaarlijst (Police, Adjectiv en 4 Maanden, 3 Weken, 2 Dagen gingen Aurora voor)). Verder ook nog Tuesday After Christmas in mijn top 10 van dit jaar.

Op het IFFR dat wuxia retro met fabelachtig werk van King Hu en daarna wel 15-20 films gezien van Chang Cheh, Chor Yuen etc, waarbij ik erachter ben gekomen dat de wuxia (martial arts met (historische) spoken en geesten) top is, maar martial arts/kung fu wat minder.

Qua acteurs / actrices een ontdekking, soms bevestiging van Joseph Gordon-Levitt, Michelle Williams, Ryan Gosling, Carey Mulligan, Maria Kraakman, Mia Wasikowska.

En ben vast nog een en ander vergeten. O ja, Ben verrast door de enorme zeggingskracht van enkele 'ouwe japanners', Immortal Love van Kinoshita met de weergaloze Takamine en Insect Woman van Imamura met een actrice wiens naam ik even niet weet.

Ik heb in 2011 geleerd om het scenario weer te waarderen, met als gevolg veel ergernis tegenover plotloze horrorfilms met vlakke personages. Dat komt vooral omdat ik nu zelf ook semi-professioneel met schrijven bezig ben en tot inzicht ben gekomen dat een goed scenario allesbehalve een evidentie is. Wat natuurlijk niet betekent dat elke style over substance film per definitie slecht is.

Daarnaast ook Dexter ontdekt. Ben totaal geen seriekijker, maar Dexter is samen met The X-files de enige serie waarvan ik alle afleveringen heb gezien.

wuxia hoeft niet perse met geesten, maar het speelt zich wel altijd af in een alternatief soort aarde (de 'martial world' Jianghu) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org waar de innerlijke kracht van de vechters (meestal strijdend om nr 1 van de martial world te worden) dusdanig is dat ze kunnen vliegen, onstervelijk kunnen zijn of zelfs energie/vuur ballen kunnen afschieten. Levert soms die meest bijzondere fantasy films op, maar vaak zijn het ook heel ingetogen films die meer naar het detective genre hangen (de verhalen van Gu Long bijvoorbeeld Gu Long - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org , geen kleine naam in het genre) zoals het recente Wu Xia (2011)

kortom, ook echt een genre waar ik van houd dus

slimmerik maar bedankt - ik zal mijn visie verbreden. Ik had mijn definitie opgediept op dat eclectische, high-range festival van die stad aan de Maas

En ik vergat: nog meer giallo's gekeken, Film >> Genres en landen >> Giallo.

Voornemen voor 2012: meer wuxia en eens beginnen met mumblecore.

Tegengevallen zeker niet, al is het bij de laatste 30-40 film nooit echt zeker of ze het volgend jaar halen. Maar ik ben ook niet zo van de grootste stemwisselingen. Als er bij herkijk een halfje bij of af gaat is het al veel.

Het meest vrees ik voor de twee Lynch films in m'n top 100 trouwens.

De ontdekking van 2011 is voor mij op dit moment Refn. 1 Film van hem gezien, niet heel veel natuurlijk, maar wat ik heb gezien is zeker tof.

Ook een ontdekking: Zack Snyder. Binnenkort toch echt maar eens wat meer films opzoeken van deze 2 regisseurs.

Vind het dit productiejaar nog een beetje tegenvallen. Kijken we naar dingen die in productiejaar 2010 zijn uitgekomen en ik dit jaar pas gezien heb, dan hebben we:

22 Mei

A Horrible Way To Die

Cannibal

Kaboom

Kohaku

Super

Echt recent, van dit jaar:

Another Year

Bellflower

We Need To Talk About Kevin

Ik stel trouwens voor OH, dat jij ver van het hele Indie/Mumblecore wereldje weg blijft, uitzonderingen daargelaten (In Search of a Midnight Kiss). Vaak (expres) oerlelijk, erg gefocust op dialoog en persoonlijk drama. Audiovisueel zelden wat bij te beleven. Nja, op eigen risico!

Voor een topic over een dergelijk onderwerp,, ik stel me kandidaat er 1 te openen. Moet ik wel even weten wat een geslaagde titel is en waar het te plaatsen, voor ik op mijn donder krijg van allerlei mods.

01. The Trials of Darryl Hunt (2006)

02. Autobiografia lui Nicolae Ceausescu (2010)

03. We Feed the World (2005)

04. Weemoed & Wildernis (2010)

05. Faces (2008)

06. Inside Job (2010)

07. Rotvos (2009)

08. Spellbound (2002)

09. Women Are Heroes (2010)

10. De engel van Doel (2010)

Voor de rest heb ik Stan Brakhage herontdekt. Met als absolute hoogtepunten:

Window Water Baby Moving (1962)

Mothlight (1963)

Eye Myth (1967)

The Dante Quartet (1987)

Op het IFFR heb ik ontzettend vaak gekeken naar Raya Martin's ode aan Stan Brakhage. Kun je hier terugkijken. Prachtig!

Kennis gemaakt met Philippe Grandrieux, verder gegaan met Béla Tarr, Gus van Sant, Ramin Bahrani, Julian Schnabel, Tom Hooper, Harmony Korine (En nog veel meer!), ook meerdere pogingen ondernomen om verder te gaan met Shinya Tsukamoto, Lars Trier, Woody Allen en Takashi Miike (Maar daar kan ik beter mee stoppen!), de Roemeense New Wave onder handen genomen en natuurlijk behoorlijk wat films gezien uit de Wereld(Art)Cinema.

En wat is je punt?

Dat het lijkt dat je vaak alleen staat in je interesse terwijl anderen nog (lang?) niet de kans hebben gekregen om dezelfde docus te zien.