Story of a Love Story (1973)

Typisch jaren zeventig-geneuzel van een filmer die te veel naar Bunuel, Fellini en Jacques Rivette had gekeken. Dus lopen fantasie en werkelijkheid lekker door elkaar, zodat je als kijker geen idee meer hebt waar je nou precies naar zit te kijken. Dat vonden ze toen uitdagend en diepzinnig.

Het gaat om een liefdesrelatie tussen de bloedmooie Dominique Sanda en de uiterst irritante en zelfgenoegzame Alan Bates (de grote ster van die jaren), een schrijver, getrouwd en vader van drie kinderen. Hij worstelt met z'n nieuwe boek en wordt heen en weer geslingerd tussen de liefde voor zijn vrouw en die voor z'n vriendin. Kennelijk heel herkenbaar in die jaren. Het kon mij geen moment boeien.

Dominique Sanda is bloedmooi in deze film en we krijgen zelfs haar blote buik te zien als ze zwanger is van haar minnaar. Maar ze is ook erg vaag, zoals altijd. En het (vele) naakt dat ze laat zien mist iedere erotiek. Alan Bates speelt een vervelend mannetje en dat doet hij geweldig, met z'n veel te Britse accent. Maar het viel mij niet mee om daar bijna twee uur naar te moeten kijken. Bovendien ontbreekt iedere chemie tussen die twee.

Dit was overigens geen simpel tussendoortje. Frankenheimer was niet de eerste de beste, hij had een sterrencast tot z'n beschikking, Michel Legrand tekende voor de muziek en de fotografie was in handen van Claude Renoir. Zo'n beetje de absolute top in die dagen. Dus mooie plaatjes van Parijs en Marokko, een vissersbootje dat vergaat in de branding, zonsondergangen, veel spelende kinderen, wat thriller elementjes en een verjaardagspartijtje waar de film mee begint en dat bijna een kwartier duurt. Mooi, maar gebakken lucht.

Deze film schijnt totaal vergeten te zijn. Niet verwonderlijk want het was een complete mislukking. En dat wisten ze toen ook al, want hij is niet of nauwelijks uitgebracht in de bioscopen.