Tu Dors Nicole (2014)

Helaas dit keer niet de eerste stem bij een Lafleur. Hij lost zijn belofte hier wel helemaal in, heerlijke film. Weer uiterst droogkomisch, maar ook in andere opzichten ontzettend raak. Kleine, charmante, fantasierijke en dromerige film met een mooie plek voor de muziek. En natuurlijk een sterke kadrering. De dolende Nicole wordt met veel humor en compassie geportretteerd. Misschien was het sterker als Martin niet een terugkerende rol had gekregen, al zijn die scènes wel gewoon erg grappig, hoe flauw het eigenlijk ook is. Naar het einde toe dreigt het soms wat in te kakken, maar het momentum wordt toch nooit helemaal verloren. Geschoten in zacht weinig contrastrijk zwart/wit. Tijd en plaats blijven onbekend. Zijn volgende moet een sci-fi worden, waar we hier al een voorproefje van hebben gekregen.

Iets dat overigens opvalt op dit IFFR: soort sci-fi jaren 80 muziek op de geluidsband, om relatief ordinaire beelden een ander gevoel mee te geven. En ook weer een soort van masker present, wat beavis eerder kwiek had opgemerkt.

Een iets normalere film van Lafleur. Zo'n beetje een welbekend 20somethings verhaaltje, maar met mumblecore en/of Amerikaanse indie is dit toch echt niet te vergelijken.

Deze film doet vooral vele vreemde dingen met geluid. sci-fi synths, psychedelische rock/surf en veel kleine geluidjes, zoals bijvoorbeeld de ventilator. Het leuke is dat al deze "samples" ook naadloos in elkaar overlopen en je soms niet meer weet wat je nou eigenlijk hoort.

Wat we te zien krijgen lijkt wat normaler, maar is het niet. Het is ook wel mooi statisch en zeer ritmisch geschoten en zo wordt de naadloze vervreemding van het geluid ook op het visuele doorgevoerd. Soms weet je als kijker echt niet waar je nu weer bent beland; we waren net toch in de woonkamer? Maar goed, qua setting is dit ook alles behalve normaal. Er vanuit gaande dat het zich in Canada afspeelt; is het enkel 1 straat, 1 dorp? en wanneer? Leeft iedereen snachts of is het daar gewoon snel donker? Het naaien zal een metafoor kunnen zijn voor de betrekkelijke eenzaamheid van Nicole. Er zitten denk ik wel meer metaforische grapjes in de film. Precies een zelfde plant uit En Terrains Connus staat bijvoorbeeld in de kamer, ik zie het als een link naar de lokatie van die film, een soort overlap.

Het is dat oog voor detail en subtiele grapjes, die Martin ook , die Lafleur's werk zo eigen maken. Hij gaat hier wat dromerig te werk, maar toch ook niet al te vrolijk. Aan de ene kant is de film heel toegankelijk te bekijken als 20somethings verhaal, maar anderzijds lijkt het zich in een alternatieve wereld af te spelen met vreemde gags en rare geluiden. Zo goed als Continental, un Film sans Fusil is het voor mij net niet, maar toch blijft dit erg bijzonder.

Humor, kleurgebruik, muziek en het personage van Nicole geluid maken de film erg boeiend.

Ondanks deze aspecten blijft hij niet echt hangen en is ie me mss iets te vlak, een tikkie te droog.

Op d’n duur slaapverwekkende film over verveelde jonge mensen, die tijdens een hittegolf geen raad weten met zichzelf. De subtiele humor hier en daar kon niet verhinderen dat gaandeweg mijn interesse voor de hoofdpersonages wegsijpelde, net zoals dat het geval was met het enigszins vergelijkbare Frances Ha, ook zo’n niemendalletje dat mij niet kon bekoren. Allicht heb ik niet de juiste antenne voor dit soort films.

Op visueel vlak een mooie film - het zwart/wit vond ik goed gekozen - maar er gebeurde toch wel enigszins te weinig. Het leek wel dat deze film ging over het lege bestaan van de jonge generatie die hun tijd vervulde met doodsaai werk, wat muziek maken, wat keuvelen over doorgaans onbelangrijke dingen en verder niks. De zeker niet onaantrekkelijke dames kwamen bij mij niettemin best wel sympathiek over, althans zolang ze maar niet in het Quebec Frans begonnen te converseren, want dat Frans is buiten dat het haast onverstaanbaar is niet om aan te horen.

Deze film had ik trouwens gisteravond in de sneak-preview gezien en het was duidelijk dat veel bezoekers een totaal andere film verwacht hadden want ik heb nog nooit zo veel bezoekers voortijdig de zaal zien verlaten. Twee bezoekers naast mij presteerden het er al na twee minuten de brui aan te geven toen ze hoorden dat er Frans gesproken werd.

3,5*

Dit was voor mij de juiste film op het juiste moment. Zeer grappig bij momenten (ietsje minder naar het einde toe), prachtige zwart-wit belichting, erg leuk gemonteerd (een van de meest vervreemdende overtredingen van de 180-gradenregel die ik in tijden ben tegengekomen, tussen minuut 4-5), toffe muziek, sterke dialogen. En de hoofdpersoon is een schatje. Schurkt tegen de vier aan, maar daarvoor had Tu dors Nicole toch nog net iets meer punch moeten hebben in het slot.