Traces (2014)

Het is weer even geleden dat de nieuwsberichten opdoken van oudere mensen die alleen zijn gestorven in hun huis en waar blijkbaar niemand meer naar omkeek. Ik zie de berichten niet meer staan. Wellicht even wat sensatie om dit probleem aandacht te geven? Nu dus een documentaire over dit onderwerp.

De stilte in het huis wordt benadrukt door het tikken van de klok. Ik ben blij dat ik een stille klok heb, want ik zou zo'n tikkende zo mijn huis uitgooien. Een veel jongere buurman heeft blijkbaar de mogelijkheid gekregen om in het huis van de man te kijken. Zonder dat er een duidelijke relatie is tussen de twee. Waarom hij dit mag wordt nergens duidelijk.

Hij gaat het huis in met nog wat random andere mannen die de overleden man ook geen van alle kenden. Wat volgt is beelden en interviews van mensen die afwachtend door het huis stappen. Af en toe van de buurman iets in de handen krijgen zodat ze daar iets over kunnen zeggen. Te veel in scene gezet dus. Jammer. Uit de interviews volgt ook weinig informatie. Maar wat moeten ze ook zeggen? Ze kennen de man niet, dus lopen ze maar wat te gokken over het leven van deze man.

Het wordt net iets leuker als ze het gaan hebben over hoe ze zelf in het leven staan en hoe ze denken over de dood. Gelukkig denken ze er ook door hun eigen ervaringen allemaal wat anders over en dat levert in ieder geval wat variatie op.

Technisch gezien is het letterlijk stellen van vragen uit de docu gehaald. Dat is maar goed ook want het geluid is niet helemaal goed. De buurman staat veel te zacht als hij aan het interviewen is.

Ik denk dat hij veel wilde met het idee het kleine wereldje van de overledene te laten zien. Dat lukt enigszins wel. Vooral dus in het eerste gedeelte van de docu.

Eigenlijk had deze docu gemaakt moeten worden door een echte journalist. Misschien had die het voor elkaar kunnen krijgen om een zo duidelijk mogelijk beeld van de overleden man te maken. Nu miste ik dat beeld volledig. En was deze docu eigenlijk zo ongeveer op lucht gebaseerd.

1,5*

Erg saaie film.

Ik miste ook inderdaad de link tussen geinterviewden en overledene. Geinterviewden gokken in het wilde weg wat tegelwijsheden, in een tenenkrommend Nederlands-Engels. Waarom moest dit trouwens zonodig in het Engels? Had dan de regisseurs een tolk gegeven. Hele saaie bedoening.

1.0*

Het eerste gedeelte was veel in scene gezet, het werd inderdaad interessanter toen we de kijk op het leven van de geïnterviewden te weten kwamen. Zouden we wel of niet zoals 'hij' kunnen zijn?

Toch raakte het me op de een of andere manier wel. Het voorstellen dat iemand zo heeft geleefd en wat zijn verhaal is geweest. De beelden van het op onorthodoxe manier verwijderen van zijn bezittingen maakte het nog net wat ruwer.

Minpunten waren inderdaad het stenenkolen Engels en daarnaast de vele taalfouten in de ondertiteling!

3*

Ik ben het helemaal eens met wat hier boven mij staat, totaal geen idee wat en waarom deze mensen in het vieze huis zijn. Ze gaan dan raden aan de hand van zijn spullen wat het voor een man geweest is. Maar ze hebben geen idee en wij als kijker hebben geen idee dus eigenlijk kom je geen steek verder. De mensen gaan het dan nog betrekken op hun eigen leven, ‘goh ja als ik dat was dan had ik zus en zo gedaan’ maar ik heb geen idee wie deze mensen zijn dus het boeit me niet. Wanneer zij het minder over de man hebben maar hun eigen visie delen op de dood komen er wat mooie gesprekken uit, maar dit is al ver over de helft van de docu. Maar nogmaals wat doen die mensen in dat huis? Ze kennen die man niet en nemen alles door, zijn leven, zijn spullen. Niets is blijkbaar nog heilig als je overleden bent een geen mensen achterlaat. Ik moet er niet aan denken. Aan dat steenkolen engels heb ik me niet geirriteerd, in mijn beleving praten Nederlanders altijd zo engels.