Kuime (2014)

Misschien heb ik iets gemist, maar ik vond het door zijn compactheid wel een geslaagde stijloefening. Deed heel Frans aan deze theater-Miike, beetje Polanski achtig. Vond het er wel erg TV-werk achtig uitzien, dat wel.

Misschien ben ik wat gul, maar het was de eerste Miike van de afgelopen tien jaar (sinds Big Bang) waar ik mee uit de voeten kon.

Frans en Polanski hmm, kwamen niet bij mij op voelde behoorlijk Japans aan. Fraaie decors (vooral het ronddraaiende podium), aankleding en een subtiele Japanse klanken-soundtrack. De film gaat eigenlijk over een toneelstuk en het werkelijke leven van zijn hoofdrolspelers. Langzaamaan versmelten beide met elkaar waardoor het nachtmerrieachtige trekjes krijgt.

Een soort drama over het verlangen naar kinderen en liefde met af en toe een paar veneinige horror-trekjes. Het past als een handschoen, maar vind het net te weinig impact hebben. Het sfeertje vind ik wel meer dan oké en dat terwijl ik geen groot Miike-liefhebber ben.

Fijne Miike.

Wel een erg klassieke. Al weer even geleden dat ik een Miike zonder gekkigheid gekeken heb, in zekere zin voelt dit filmpje dan ook als tussendoortje aan. Maar wel een solide tussendoortje dan, want het zit toch alles best goed in elkaar.

De TV-look opmerking van hierboven kan ik echt niet plaatsen. Film ziet er mooi uit. Strak gefilmd, sterk kleurgebruik, al helemaal omdat er toch aardig wat op een toneel gefilmd is, wat vaak een wat visueel saaie film tot gevolgd heeft. Ook de decors zijn gedetailleerd en de moeite waard. Acteerwerk en soundtrack verder ook naar behoren, alleen net iets minder opvallend.

Met het verhaal had ik net iets meer moeite. Beetje Perfect Blue-achtig, waarbij realiteit en fictie langzaam in elkaar beginnen lopen. Alleen is het tempo iets té gezapig en is het toneelstuk iets té prominent aanwezig. Daardoor verloopt het soms allemaal iets te moeizaam, zeker als je denkt wat Miike ermee had kunnen doen wanneer het allemaal iets losser had mogen zijn.

Verder nog wat leuke horror-knipoogjes. Niks overdriven, maar de posterscene mocht er toch wel zijn. Al bij al dus een meer dan behoorlijke Miike. Voor de mensen die hem liever iets serieuzere dingen zien maken. Niet de écht commerciële Miike, niet de wilde Miike maar de solide Miike.

3.5*

Op de een of andere manier was deze Miike tot nu toe aan mijn radar ontsnapt, maar hij is inmiddels op Blu-ray uitgebracht door Shout! Factory.

De korte versie: dit is een strak geregisseerd, surrealistisch drama waarin de dramatische ontwikkelingen rond de repetities van een samoerai-stuk hun weerslag hebben op de verhoudingen achter de schermen. Alles is geregisseerd met vaste hand door Miike. Het theaterdecor is werkelijk schitterend en geeft het geheel een bijzonder filmische uitstraling. Ook de scènes in de ‘echte’ wereld zijn prachtig in beeld gebracht, en kennen een geheel eigen stijl.

Maar Miike zou Miike niet zijn als hij deze uitgangspunten niet naar een nieuw niveau tilde, waarbij de stijlen uiteindelijk op brute en gruwelijke wijze door elkaar beginnen te lopen in een indrukwekkende climax.

Sterk. ;*