Tire au Flanc (1928)

Er bestaan er heel veel van : verfilmingen van tire au flanc....dit was 1 van de eerste , misschien wel de allereerste, maar zijn gekendheid dankt hij niet aan dit chronologische feitje allicht : de regisseur heette immers Jean Renoir, auteur. Door ene trufFAUT uitgeroepen tot grootste auteur ever, vandaar dat 30 jaar later een remake zou volgen door voornoemde flapdrol mede geregisseerd.

Ik zei dat de film zijn ruime gekendheid dankt slechts aan de naam van de regisseur, verder is dit niet wat je noemt een hoogtepunt uit zijn oeuvre en zeker ook niet uit de Franse silent cinema. Tuurlijk, voor Renoir typisch is het thema van de klassenstrijd in uniform en een algeheel anarchistisch sfeertje, maar dat heeft hij zelf niet bedacht : het stuk kwam immers eerder en schijnt vrij getrouw gevolgd te zijn. Ook de kluchtigheid van het geheel is niet wat je noemt uitzonderlijk te noemen.

Het verhaal is dus simpel, en een variant op de indertijd schijnbaar populaire dienstplichtkluchten. Wat je noemt andere tijden . En een variant op de klassenstrijd : we hebben de Heer en zijn valet, resp. Pomiès en Simon. Die laatste hier voor het eerst samenwerkend met Renoir, verre van de laatste keer zoals u weet ! Gebruik makend van zijn acrobatische verleden in bij voorbeeld de sequentie waarin hij- echt waar- een sylphide vertolkt op het toneel, zie still. Ook die Pomies trouwens met een achtergrond in het variété, een danser in feite. Hij stierf overigens een paar jaar na het maken van de film op 31- jarige leeftijd.

De keuze voor dit soort potsenmakers in de cast is tamelijk logisch: deze silent drijft q.q. op fysieke slapstickhumor en is niet meer dan slapstick, in feite. Wat betekent dat je hier niet meteen van de bank zult rollen van het lachen, of je moet nooit genoeg krijgen van kussengevechten, gemorste jus of het vallen van een kruk natuurlijk. Toch vond ik deze film minder vervelend dan een gemiddelde Chaplin, dat wel. Maar als echte slapstick buff hoef je dit verder ook niet te zien, we zitten hier niet op Keaton of Llloyd niveau wat betreft inventiviteit van de gags. Het amusantste was nog Pomies als spook met laken om zich heen, dan weet je het verder wel.

Toch is dit dan nog een stuk vlotter kijkvoer dan de toneelverfilmingen aan het begin van de talkie era die niet meer waren dan registraties, hier heb je tenminste nog- opvallendste trekje van de film- zeer gevarieerde camerastandpunten , zelfs handheld af en toe, vergelijkbaar ongeveer met het sneeuwballengevecht in Napoleon van Gance, om een idee te geven. Zeer beweeglijk ook de cameravoering doorheen de film, en vlot geedit. Maar om dit een auteurscinemaklasssieker te noemen lijkt me naamsfetishisme.

U kunt het allemaal zelf beoordelen dankzij de Braunberger présente...Dvd box met 4 Renoirs zonder subs. Slechts voor Renoir en Simon buffs/ completisten.