Sergio Herman: Fucking Perfect (2014)

Deze Teledoc documentaire zal eind 2014 uitkomen in de bioscopen. De VPRO zal de film uitzenden op primetime bij de Nederlandse Publieke Omroep.

De documentaire is geselecteerd voor het internationale filmfestival in Berlijn. De film is opgenomen in het programma Culinaire Film (Kulinarisches Kino) van de 65e editie van de Berlinale.

Cinema Delicatessen brengt de film in maart uit in de Nederlandse bioscopen.

Vanaf 12 maart in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Spuuglelijke titel trouwens weer. Dat gescheld, en in het Engels, om meer toeschouwers te trekken?

gister in de bios gezien, erg goede en mooie docu.. geeft een goed beeld van de geobsedeerde passie van Sergio Herman en wat hij er voor moet laten in de rest van zijn leven.

De stukken die ik heb gezien vond ik nu niet echt een aanbeveling. Ja hij heeft een stressvolle baan en het geeft veel druk, wat vanzelfsprekend van invloed is op zijn priveleven. Daar kies je toch zelf voor? Dan moet je ook niet gaan lopen miepen. Wat moet ik ermee vroeg ik me af. Mag van mij op dezelfde hoop als van die ijdeltuiten die een auto-biografie gaan/laten schrijven over hun oh zo interessante leven vol met hoogte- en dieptepunten. Dit soort docu's kunnen me echt gestolen worden.

Aanstellert.

Sergio Herman? Zekert

gisteren gezien in het filmhuis: schitterend portret van een topkok!

De genialiteit, de enorme gedrevenheid, maar ook de stress en druk, en het kei en kei harde werken maken hem naar mijn idee een professionele topper, echter bovenstaande gaat ook ten koste van een en ander....de prijs is hoog.

aanrader als het onderwerp je aanspreekt!

Weet iemand waar ik de soundtrack / track list van deze docu kan vinden?

Zelfs Robert Kranenborg doet nu aardig.

Je hoeft geen bitch te zijn om te koken.

Ik had hem ook opzij gelegd in de eerste instantie zonder er ook maar iets vanaf te weten op basis van de titel, maar als ik die trailer zo zie, dan trekt me dat absoluut wel!

Overigens, dat schelden in de keuken, de Chefs die ik ken zijn allesbehalve lieverdjes terwijl ze aan het werk zijn. Kan ook niet denk ik.

Dat vind ik niet zo erg, net zomin als teamgenoten elkaar op het voetbalveld uitkafferen. Alleen om het in de titel te stoppen, dat vind ik jammer en vooral aandachttrekkerij.

Eens! het is onnodig. Nou vloek ik zelf ook als een bootwerker die spontaan Tourette ontwikkelt bij iedere poster van de 'Bond tegen het vloeken', maar het heeft geen functie die ik kan bedenken in een titel voor een docu als deze.

Net als bv. bij de film "Fucking Åmål", waar het "Fucking" de troosteloosheid van een klein provinciestadje weergeeft, waar nooit iets gebeurt.

De titel slaat natuurlijk op de vele stress en ontiegelijk hoge werkdruk waaronder keukens als deze gebukt gaan, en op het vele gescheld in de keuken. In die zin vind ik de titel wel degelijk gerechtvaardigd en zeker op zijn plaats...

Jammer dat Oud Sluis in zijn oude opzet dicht is. Maar er valt in de provincie Zeeland nog meer dan genoeg te genieten op culinair gebied. Ik denk bv. aan "Inter Scaldes" in Kruiningen, en "De Kromme Watergang" in Hoofdplaat (allebei 2 Michelin-sterren geloof ik).

Erg saai en weinig verrassend portret van Sergio Herman. Beetje gezinsleven, beetje praten in de auto, beetje schelden in de keuken en dat was het dan...

Erg teleurstellend.

Echt een interessant verhaal; De overstap van Zeeland naar Antwerpen. Prachtige beelden van gerechten en de stress in de keuken maken de docu prima om naar te kijken. Maar de saaie persoonlijkheden van Sergio en Ellemieke zorgen voor een saaie 80 minuten.

Als het allemaal zo zwaar en kut is, stop dan.

Deze was onlangs op tv en me er toch eens aan gewaagd. Zelf heb 'k "Mijn Restaurant" en konsoorten niet gevolgd, dus kende 'k niet echt Sergio.

De docu was wel eens interessant om gezien te hebben. Geen waw documentaire, maar 'k heb me er ook niet mee verveeld.

Een documentaire die wat mij betreft het verkeerde verhaal vertelt.

Sergio Herman heeft met Oud Sluis de Nederlandse culinaire wereld op z'n kop gezet. Met een super gemotiveerd en gedisciplineerd team heeft hij jaar in jaar uit mensen tot tranen toe ontroerd met perfecte lokaal opgebouwde gerechten. Keihard werken, maar vooral ook plezier maken en mensen inspireren en gelukkig maken.

Dit is althans het beeld dat naar voren komt in het boek Eten, drinken, slapen, waarin Ronald Giphard 'stage' loopt bij Sergio Herman. Het zwaartepunt in deze documentaire ligt echter vooral op het negatieve. De magie die zich in de keuken afspeelt wordt nauwelijks uit de doeken gedaan. Je ziet vooral beelden van een scheldende Herman. De momenten dat er iemand aan het woord komt gaat het alleen maar over vermoeidheid, druk, verwaarloosde familie, gezondheidsklachten enzovoorts.

Geen twijfel dat dit bijeffecten zijn van een bestaan als perfectionistisch topkok. Alleen is het een gemiste kans dat de belangrijkste uitkomsten, de inspiratie, passie, geluk en plezier zwaar onderbelicht blijven.

En dat is precies de reden dat het me niets lijkt. Wat een gezeur zeg. Topkok willen worden/zijn en dan klagen dat het toch wel erg veel werk is en zo.

Je hoort hem eigenlijk weinig klagen. Mooi portret van iemand die zo gedreven is dat het hem zijn gezondheid langzaam maar zeker kost. Een aantal prachtige plaatjes van de gerechten en een kijkje in de keuken van één van Nederlands bekendste restaurants. Wat ik wel interessant (en enigszins schrijnend) vond is dat hij zelfs niet de keuken uitgaat om samen met vrouw en kinderen te eten wanneer ze als verrassing langs komen maar alleen maar nog kritischer in de keuken staat.

Boeiend voor geïnteresseerden. Voor anderen die niets met koken hebben verwacht ik dat het een redelijk saaie zit is.

Wát een documentaire, een van internationale allure. Compliment voor de cameravoering, de sfeerschepping (door te switchen tussen dag en nacht) en de editing. Mooi verbeeld is de keerzijde van de medaille wanneer je zo'n begenadigd vakman als Sergio Herman bent/wil blijven. Je word er geen fijner mens door. Al lijken sommige (narcistische) trekjes in zijn karakter te herbergen. Wel goed dat hij nu zijn droom heeft nagejaagd, waardoor hij misschien wat meer rust kan vinden. "Mensen hebben ook fun nodig". Prachtige uitspraak.

Goede recensie!

Bijzondere docu, helaas wat te laat gezien waardoor ik niet alles heb kunnen zien. Daardoor nog geen stem uitbrengen. Ik krijg door wat ik heb gezien nog meer respect voor hem. Komt zeker in de collectie!

Ik zag hem staan ook, maar het was voor dat tijdstip niet onze keus. In plaats daarvan hebben we iets veel gekkers gedaan en het nieuwe jaar ingeluid met een matige Nicholas Cage film (Next). Paste goed bij onze benevelde verstand. Deze blijft nog even op de watchlist

Ik heb hem wel gekeken. Was voor mij een aangename film om te volgen. Ik zou meer moeite hebben met een matige Nicolas Cage film

Dat vloeken is trouwens wel nodig. Dat kan een stimulans zijn voor sommigen (hoewel het voor mij niet zou werken. Ik ben iemand die je kan motiveren zoals een vrouw: steeds het tegenovergestelde vragen/zeggen van wat je wilt dat ik doe). Maar wat ik wil zeggen is dat het in de keuken enorm stresserend is. Dat voel je ook als je de documentaire bekijkt. Het feit dat de documentaire erin slaagt die spanning over te brengen, vind ik al een sterktepunt.

Ha ha, zo had ik het nog niet bekeken, mooie vergelijking. Herman speelt in ieder geval overtuigender dan Cage.

Maar vond dit niet zo'n interessant filmpje, dan vind ik bijv die Tilburger met zijn worstenbroodjes grappiger. Herman is een beetje een saaie, norse grijnzerd, een fantastische kok met een stressvolle baan inderdaad, maar kiest er zelf voor en wordt daar ook flink voor beloond.

Gewaagde titel ook en dat voor een Zeeuw. Toch heb ik deze film toevallig voorbij zien komen op Omroep Zeeland (gewoon op tv) en zal nog wel herhaald worden.

Nou, omdat de meeste Zeeuwen vrij bescheiden zijn en gezien hun christelijke achtergrond.

Het geeft ook geen meerwaarde aan die titel en klinkt het dan misschien wel "modern" al is het nog net geen fokking of fuckin, maar vind het ook niet zo chique staan, naar wat hij met zijn restaurants wil uitstralen.