Tender Comrade (1943)

Zoetzuur melodrama dat ik maar met moeite kon uitzitten.

Ginger Rogers deed hard haar best om te laten zien dat ze ook nog wel iets anders kon dan dansen, en dat kon ze ook wel.

Maar met dit drakerige verhaal viel er niet veel eer te behalen.

Haar eind-monoloog is tenenkrommend, en dat ligt dan vooral aan haar tekst.

De film laat zien hoe het er tijdens de 2e wereldoorlog aan het Amerikaanse thuisfront aan toeging, en hoe het leven van "oorlogsbruiden"was.

Dat is aanvankelijk wel aardig. als tijdsbeeld.

Wel is het erg onrealistisch om de vrouwen tijdens de werkzaamheden in de fabriek erbij te zien lopen alsof ze van plan zijn aan een schoonheidswedstrijd deel te nemen, dik onder de make-up.

De foto's en documentaires uit die tijd laten wel anders zien.

Maar oké, dit is film.

Al gauw schakelt het het echter over naar over-geromantiseerde sentimentele prietpraat van dames onderling, en de relatie tussen Jo (Rogers) en Chris (Ryan)

Een damesromannetje op film gezet, met als achtergrond de vaak kortstondige romances tussen militairen die naar het front moesten, en hun geliefden die thuis bleven.

Te zoetig en traag in beeld gebracht om mij te kunnen boeien.

Wellicht dat men de film destijds, in volle oorlogstijd, wel kon waarderen.

Lijkt me geen film voor mij, dus kan er verder niet over oordelen. Is dacht ik wel vaker op de BBC geweest. Bij IMDb weten ze de film toch nog aardig te waarderen, alleen dat zijn wel oudere berichten en waarschijnlijk ook oudere (Amerikaanse) users.

In het ("verduisterde") licht van de oorlogsjaren, en sentimenten die daarmee verbonden zijn, kan ik daar wel begrip voor opbrengen.

Flinke melo drama met heel veel oorlogs propaganda, maar voor een film uit 1943 is dat niet zo gek. Een hoop vrouwen bla bla. Maar Ginger Rogers is een genot om aan het werk te zien, ook in deze zoete film.